Newest Post
Amosando publicacións coa etiqueta Manga. Amosar todas as publicacións
#manga #anime #ogsn
Hoxe falaremos de Half&Half, manga de Seo Kouji(Suzuka, Kimi no Iru Machi) que foi serializado a partires dun one shot a un ritmo bastante irregular pero que conseguiu expandir a historia do one shot .Imos co argumento!
O manga conta a historia de como un rapaz e unha rapaza se teñen que poñer dacordo para decidir quen dos dous seguiría con vida logo dunha semana.Isto é así porque se ven envoltos nun accidente e morren ao mesmo tempo.Deste xeito, concédeselles unha oportunidade: deben decidir quen dos dous vivirá á fin dunha semana, de xeito contrario morrerán os dous.Ademáis, hai outra cousa: durante esa semana, os dous personaxes compartirán tódalas súas emocións e sensacións para acadar un nivel de conexión emocional adecuado que lles permita chegar a unha decisión, dado que non poden alonxarse un do outro(Vamos, que si, que teñen sexo XD).
O parágrafo anterior é un pouco a premisa básica do primeiro capítulo, que se desenvolve nos seguintes capítulos nos que a historia de amor progresa a medida que os personaxes se coñecen. Un podería pernsar que o final cantado é que maxicamente os dous consigan sobrevivir por algún fallo ou así pero o clímax da historia resólvese cun final bastante sorprendente que creo que rompe un pouco moldes deste tipo de historias(Aínda que coincide en certo modo co do one-shot)
O debuxo, non sei se é por o número reducido de capítulos, parece mellor do que é normalmente na outra obra que setá a publicar nestes momentos Seo Kouji(Fuuka) , os personaxes están ben caracterizados e as esceas ecchi teñen especial coidado(Parece ser que a demografía deste manga é máis seinen que shonen)
En conclusión, non é unha mala historia, pero realmente non merece a pensa ler a historia completa porque no one-shot xa se resolve basicamente todo, dende o principio ata á fin, polo que só recomendaría lela á aqueles que queiran unha reiterpretación do one-shot.
O manga conta a historia de como un rapaz e unha rapaza se teñen que poñer dacordo para decidir quen dos dous seguiría con vida logo dunha semana.Isto é así porque se ven envoltos nun accidente e morren ao mesmo tempo.Deste xeito, concédeselles unha oportunidade: deben decidir quen dos dous vivirá á fin dunha semana, de xeito contrario morrerán os dous.Ademáis, hai outra cousa: durante esa semana, os dous personaxes compartirán tódalas súas emocións e sensacións para acadar un nivel de conexión emocional adecuado que lles permita chegar a unha decisión, dado que non poden alonxarse un do outro(Vamos, que si, que teñen sexo XD).
O parágrafo anterior é un pouco a premisa básica do primeiro capítulo, que se desenvolve nos seguintes capítulos nos que a historia de amor progresa a medida que os personaxes se coñecen. Un podería pernsar que o final cantado é que maxicamente os dous consigan sobrevivir por algún fallo ou así pero o clímax da historia resólvese cun final bastante sorprendente que creo que rompe un pouco moldes deste tipo de historias(Aínda que coincide en certo modo co do one-shot)
O debuxo, non sei se é por o número reducido de capítulos, parece mellor do que é normalmente na outra obra que setá a publicar nestes momentos Seo Kouji(Fuuka) , os personaxes están ben caracterizados e as esceas ecchi teñen especial coidado(Parece ser que a demografía deste manga é máis seinen que shonen)
En conclusión, non é unha mala historia, pero realmente non merece a pensa ler a historia completa porque no one-shot xa se resolve basicamente todo, dende o principio ata á fin, polo que só recomendaría lela á aqueles que queiran unha reiterpretación do one-shot.
Nota: 8.5
#manga #anime #ogsn
Boas! Hoxe falaremos do manga spin off de Naruto. Son 10 capitúlos así que tampouco hai un gran argumento que comentar, dado que suponse que a historia é unha introdución do que vai pasar na película(Que mellor que sexa así que facer un Dragon Ball Super e invertarse unha nova liña temporal incongruente coas películas...XD)
A historia sitúase algún tempo despois do final do manga orixinal, con Naruto asentado como Hokage e a vila nun período de paz. Así, a paz é ameazada cando son divisados unha serie de personaxes sospeitosos con sharingans cerca da vila, polo que Naruto decide investigar.Únense a el a filla de Sasuke quen nunca coñeceu ao seu pai, e a filla de Choji(Este última como "alivio cómico", máis que outra cousa). Rematan por atoparse con Sasuke na persecución destas figuras misteriosas, que resultan estar afiliadas a Akatsuki.
Para axudar na investigación van xunto de Orochimaru, que polo que parece non foi castigado de ningún modo e de paso Sarada, a filla de Sasuke, aproveita para facerse un test de adn para saber se Sakura é a súa nai(Flipa coa tecnoloxía dos ninjas). Para facelo colle un pelo que pensa que é de Karin, pero resulta ser de Sakura e á fin prodúcese un drama tremendo co de que Sakura non é a nai pero á fin sí. En fin XD.
O caso é que os tipos estes son clons dunha persoa que é un ex-recluta de Akatsuki, van á súa guarida , machácanos e todos contentos.
Argumentalmente, a historia é máis interesante que a fin de Naruto(Non era moi difícil) ao tentar volver dalgún xeito ás raíces. Atopámonos cun debuxo bo e con esceas bastante salientábeis coma un Susanoo voador por parte de Sasuke . O drama do tema do asunto de Sarada tería sido moito máis trascendental no caso de non ser Sakura a nai finalmente pero esta non era ese tipo de historia e por moitas pistas que deran xa sabías cal ía ser a conclusión dende o primeiro momento. Agradécese o esforzo de tódolos modos.
En conclusión, é unha historia autoconclusiva sorprendentemente sólida que rememora algunhas das boas cousas que tiña Naruto. Notábel.
A historia sitúase algún tempo despois do final do manga orixinal, con Naruto asentado como Hokage e a vila nun período de paz. Así, a paz é ameazada cando son divisados unha serie de personaxes sospeitosos con sharingans cerca da vila, polo que Naruto decide investigar.Únense a el a filla de Sasuke quen nunca coñeceu ao seu pai, e a filla de Choji(Este última como "alivio cómico", máis que outra cousa). Rematan por atoparse con Sasuke na persecución destas figuras misteriosas, que resultan estar afiliadas a Akatsuki.
Para axudar na investigación van xunto de Orochimaru, que polo que parece non foi castigado de ningún modo e de paso Sarada, a filla de Sasuke, aproveita para facerse un test de adn para saber se Sakura é a súa nai(Flipa coa tecnoloxía dos ninjas). Para facelo colle un pelo que pensa que é de Karin, pero resulta ser de Sakura e á fin prodúcese un drama tremendo co de que Sakura non é a nai pero á fin sí. En fin XD.
O caso é que os tipos estes son clons dunha persoa que é un ex-recluta de Akatsuki, van á súa guarida , machácanos e todos contentos.
Argumentalmente, a historia é máis interesante que a fin de Naruto(Non era moi difícil) ao tentar volver dalgún xeito ás raíces. Atopámonos cun debuxo bo e con esceas bastante salientábeis coma un Susanoo voador por parte de Sasuke . O drama do tema do asunto de Sarada tería sido moito máis trascendental no caso de non ser Sakura a nai finalmente pero esta non era ese tipo de historia e por moitas pistas que deran xa sabías cal ía ser a conclusión dende o primeiro momento. Agradécese o esforzo de tódolos modos.
En conclusión, é unha historia autoconclusiva sorprendentemente sólida que rememora algunhas das boas cousas que tiña Naruto. Notábel.
Nota: 7.5
#manga #newwaves #ogsn
Boas! Fai tempo , eh? XD O caso é que hoxe falaremos da secuela do manga coreano The Breaker, do que xa falei(Entrada orixinal: ) , que comecei a ler dende que levaba apenas uns capítulos e que lin semana por semana ata a súa finalización. Antes de entrar en de que vai, este manhwa adolece dos mesmos problemas que o seu predecesor, incluso no feito de non rematar a historia e deixar un final moi aberto(O final de The breaker é discutíbelmente pechado, isto é, aberto pero podemos considerar que se pecha unha parte da historia). Imos co argumento!
The Breaker: New Waves colle o seu título dunha nova xeración de artistas marciais, algúns dos cales xa coñecíamos e outros novos. Así, Shion atópase ao comezo da historia co seu centro de ki roto, o que imposibilita para a práctica de artes marciais. Sen embargo, el segue a practicar os exercicios que o seu desaparecido sensei Goomonriong lle deixou e por motivos un pouco aleatorios, segundo a miña opinión, remata por ser xefe dunha casa de artes marciais. Esta circunstancia é bastante curiosa porque hai persoas notábelmente máis poderosas ca el dentro do seu clan pero polo que sexa el é o xefe, o Gaju.
A historia evoluciona de xeito que Shion faise máis e máis poderoso co tempo grazas aos seus encontros cos inimigos e incluso remata por recuperar o seu centro de ki dun xeito un pouco "máxico"(Tódolos personaxes son moi op, tampouco hai que sobreanalizar cousas coma esta XD) e a historia chega ao seu clímax coa aparición do sensei perdido, quen parece ser que non recorda demasiado a Shion e ten unha persoalidade e ideais notábelmente diferentes ao que recordábamos. Sen entrar ao críbel que resulta que alguén tan badass coma o sensei poida ser manipulado tan facilmente(A min non me quedou 100% claro canto era real e canto finxido) o encontro entre os dous personaxes mola, máis que nada porque por moito que o intenten(E a pesar da melloras aparentes de Shion) o carisma do sensei é moi superior.
A histria inicia de xeito moi lento, incluso de xeito máis lento que a serie orixinal porque pasan moitos capítulos ata que Shion pode pelexar(Uns 100, e o manga ten uns 200 , así que...XD) polo que a sensación de recheo é bastante poderosa durantes eses 100 capítulos. Sen embargo, a graza deste manga non está nas pelexas do protagonista(Soamente) senón nos entresixos do mundo das artes marciais e a historia dos abundantes personaxes secundarios, algúns dos cales moi memorábeis(E non, non me refiro a Jinnie, personaxes que, se te paras a pensar, só foi usada para dicir que será importante no futuro).
Respeito do arte, non se nota un empeoramento da mesa. Que por que se espera un empeoramento? Porque , a pesar de que houbo moitos capítulos non publicados a tempo conseguiuse un ritmo semanal lixeiramente estábel e para un autor ao que parece que lle costa chegar a tempo hai que admitir que non se nota un empeoramento na calidade do debuxo; de feito, incluso podemos apreciar unha lixeira maioría nalgúns deseños, con komas de pelexas máis traballados.
Se falamos de diferenzas coa obra orixinal, aparte de cambios lixeiros no artes, principalmente está un argumento máis traballado. A duración deste manga é moito maior que a da obra orixinal e se temos en conta o tempo que tardan e poñer o fundamento da historia dámonos conta que se prestou unha maior atención ás tramas secundarias. A pesar de que The Breaker é un gran manga, se cadra apreciábase falta de detalle nalgunhas cousas e historias difusas , algo que se subsana en gran parte nesta segunda entrega.Isto non quere dicir que non haxa tramas que se vexas moi débiles, coma o feito de que se supón que non se coñece a identidade do xefe malísimo, algo que, tendo en conta a cantidade de cousas que pasan, remata por pasar a un segundo plano(Esperemos que na confirmada terceira parte aten eses cabos soltos).
En conclusión, este manga era o que esperaba con máis ganas cada semana tódolos fins de semana. Historia que te atrapa(aínda que lenta por momentos) con gran profundidade, artes marciais, personaxes carismáticos(Falta traballo no principal por momentos) e moi bo debuxo fan deste manga algo imprescindíbel.
Nota: 9.25
#manga #anime #ogsn
Ola!Hoxe publicaranse dous post polo tema de que onte tiña que ter saido un e non saíu...pero aínda hai posibilidades de conseguir chegar á cifra de 6 posts en seis dias, e que mellor forma de facelo que con esta colección de posts de "manga sobre". Así, hoxe falaremos sobre mangas nos que apareza a música como elemento principal da trama, e en consecuencia, onde os seus protagonistas sexan músicos ou similares.
-Shigatsu wa kimi no uso: este manga comeceino a ler recentemente e gustoume bastante dende o primeiro momento. Trata a música coma algo máos que unha afición e trata de darlle unha dimensión emocional a través dos ollos dos seu protagonista principal, un rapaz que era un prodixio do piano anos antes do inicio do manga pero que despois da morte da súa nai tivo que deixar o mundo da música debido a que non era capaz de escoitar o piano ao pouco tempo de comezar a tocar. Esta circunstancia vese alterada no primeiro capítulo cando coñece a unha violinista , quen remata por convencelo de que toque con ela. Ahí comeza a historia, onde o rapaz embárcase nunha xornada para descubrirse a sí mesmo como persoa a través da música e deixar atrás tódolos seus medos
-Beck: este manga vai unido ao tema da música de xeito case automático, se pensas en mangas sobre música pensas en Beck, de xeito automático. Tivo bastante éxito no seu momento e incluso chegaron a sacar unha liña de guitarras inspiradas no mesmo.
Argumentalmente non é tan persoal coma o anterior, neste caso estamos ante as aventuras e desventuras dunha serie de rapaces ao montar unha banda de rock, coas dificultades necesarias que o camiño cara o éxito presenta.
-Piano no mori: este manga está baseado no mundo dos pianistas profesionais e dos concursos de talentos de música clásica. Segue a evolución dun neno chamado Kai dende que é un cativo ata a madurez, (aínda non rematou na actualidade) , o único capaz de tocar un vello piano roto que se atopa no medio dun monte. É bastante persoal no senso de que Kai non se cingue aos canons habituais da música clásica e por iso non consegue despuntar nos concursos, a pesar de ter unha técnica infalíbel e xoga co tema recurrente de "Salieri tería sido o mellor de non existir Mozart".
-Fuuka: este manga é do autor de Kimi no Iru Machi e Suzuka e ubícase no mesmo universo, polo que pensaredes "pero isto, que ten que ver coa música?" Certo é que a música non é o tema principal nos comezos da historia pero a medida que esta progresa vólvese un punto central na vida dos protagonistas. Podes esperar algo do estilo das obras do mesmo autor, aínda que noto que esta historia tenta difrenciarse algo, hai momentos dramáticos máis impactantes, sobre todo se temos en conta que hai poucos capítulso publicados.
Aparte dos tres que comentei hai algunhas cousas máis interesantes coma Watashitachi no Shiawase no Jikan para algo lacrimóxeno, Nodame Cantabile para romance ou Sakamichi no Apollon , tamén dunha banda de istituto.
Ola!Hoxe publicaranse dous post polo tema de que onte tiña que ter saido un e non saíu...pero aínda hai posibilidades de conseguir chegar á cifra de 6 posts en seis dias, e que mellor forma de facelo que con esta colección de posts de "manga sobre". Así, hoxe falaremos sobre mangas nos que apareza a música como elemento principal da trama, e en consecuencia, onde os seus protagonistas sexan músicos ou similares.
-Shigatsu wa kimi no uso: este manga comeceino a ler recentemente e gustoume bastante dende o primeiro momento. Trata a música coma algo máos que unha afición e trata de darlle unha dimensión emocional a través dos ollos dos seu protagonista principal, un rapaz que era un prodixio do piano anos antes do inicio do manga pero que despois da morte da súa nai tivo que deixar o mundo da música debido a que non era capaz de escoitar o piano ao pouco tempo de comezar a tocar. Esta circunstancia vese alterada no primeiro capítulo cando coñece a unha violinista , quen remata por convencelo de que toque con ela. Ahí comeza a historia, onde o rapaz embárcase nunha xornada para descubrirse a sí mesmo como persoa a través da música e deixar atrás tódolos seus medos-Beck: este manga vai unido ao tema da música de xeito case automático, se pensas en mangas sobre música pensas en Beck, de xeito automático. Tivo bastante éxito no seu momento e incluso chegaron a sacar unha liña de guitarras inspiradas no mesmo.Argumentalmente non é tan persoal coma o anterior, neste caso estamos ante as aventuras e desventuras dunha serie de rapaces ao montar unha banda de rock, coas dificultades necesarias que o camiño cara o éxito presenta.
-Piano no mori: este manga está baseado no mundo dos pianistas profesionais e dos concursos de talentos de música clásica. Segue a evolución dun neno chamado Kai dende que é un cativo ata a madurez, (aínda non rematou na actualidade) , o único capaz de tocar un vello piano roto que se atopa no medio dun monte. É bastante persoal no senso de que Kai non se cingue aos canons habituais da música clásica e por iso non consegue despuntar nos concursos, a pesar de ter unha técnica infalíbel e xoga co tema recurrente de "Salieri tería sido o mellor de non existir Mozart".-Fuuka: este manga é do autor de Kimi no Iru Machi e Suzuka e ubícase no mesmo universo, polo que pensaredes "pero isto, que ten que ver coa música?" Certo é que a música non é o tema principal nos comezos da historia pero a medida que esta progresa vólvese un punto central na vida dos protagonistas. Podes esperar algo do estilo das obras do mesmo autor, aínda que noto que esta historia tenta difrenciarse algo, hai momentos dramáticos máis impactantes, sobre todo se temos en conta que hai poucos capítulso publicados.
Aparte dos tres que comentei hai algunhas cousas máis interesantes coma Watashitachi no Shiawase no Jikan para algo lacrimóxeno, Nodame Cantabile para romance ou Sakamichi no Apollon , tamén dunha banda de istituto.
Tag :// Manga,
Tag :// Manga sobre.....
#manga #anime #ogsn
Hi there! It's been a while, I know, but I've been busy with ...stuff XD. The thing that I'll make it up to you all by publishing a post each day, from today onwards, till christmas. They call that 12 days of christmas and you have started way late! Well, you're right, but it's six posts in six days....so that has to count to something , right? RIGH!? Ehem, let's just start with the plot of this manga ,already, shall we?
Koe no katachi, or the Shape of voice as far as it appears in Wikipedia, it's a shonen manga that tells a story that might not be suitable for shonen readers. It tells the story of how difficult the life of someone with impaired hearing or other kinds of deafness can be quite hard, but that there's light at the end of the tunnel.
It's a character's story, there's a plot line, sure, but when this manga really gives its all is when portrays the relationship between the characters . There's a slice of life theme going on but it falls into a secondary part after a few chapters, when the story kind of stalls and things seems to be going really slowly. That's not a bad thing, that way they can explain with a lot of detail stuff about the characters.
The main line of the plot revolves around the fact that children are cruel, really cruel. At the beginning of the story , the main character of the manga, called Ishida Shouya bullies a girl called Nishimiya every single day. Not a single time does he spare her of her harrassment : he's kind of a bad guy. Those events tend to end badly and this is not an exception: Nishimiya ends up changing schools and Ishida Shouya regrets doing that for a lot of time till the real beginning of the story, when Ishida decides it's time to make amends both to Nishimiya and to himself.
There's more characters apart from Nishimiya and Shouya and they vary from quite a wide range of arquetypes, although most of them share a common personality trait: fear of rejection. Not all of them participated in Nishimiya's bullying but they were too scared to complain/do something about it. Nevertheless, there's more characters that past ones to complement the story, which makes a mix between people Nishimiya knew and new friends to build a very interesting cast.The main reason they are interesting is that all of them has problems, there's no heroes in the story, everyone is the same, maybe not with the same problems but all of them has something that keeps them from moving on.
The drawing style is correct and I think it fits the story perfectly. By correct I don't mean "barely good" but something quite remarkable, yet not too flashy. That's something very positive to the story as it focuses in realistic situations, with some space for creativity, like when some characters have X marks on their faces because they "aren't seen" by the main character.
I could talk a lot of things but I'm going to keep short: I loved this story. It's well written, not very long, with good characters and a hard to approach subject.
Hi there! It's been a while, I know, but I've been busy with ...stuff XD. The thing that I'll make it up to you all by publishing a post each day, from today onwards, till christmas. They call that 12 days of christmas and you have started way late! Well, you're right, but it's six posts in six days....so that has to count to something , right? RIGH!? Ehem, let's just start with the plot of this manga ,already, shall we?
Koe no katachi, or the Shape of voice as far as it appears in Wikipedia, it's a shonen manga that tells a story that might not be suitable for shonen readers. It tells the story of how difficult the life of someone with impaired hearing or other kinds of deafness can be quite hard, but that there's light at the end of the tunnel.
It's a character's story, there's a plot line, sure, but when this manga really gives its all is when portrays the relationship between the characters . There's a slice of life theme going on but it falls into a secondary part after a few chapters, when the story kind of stalls and things seems to be going really slowly. That's not a bad thing, that way they can explain with a lot of detail stuff about the characters.
The main line of the plot revolves around the fact that children are cruel, really cruel. At the beginning of the story , the main character of the manga, called Ishida Shouya bullies a girl called Nishimiya every single day. Not a single time does he spare her of her harrassment : he's kind of a bad guy. Those events tend to end badly and this is not an exception: Nishimiya ends up changing schools and Ishida Shouya regrets doing that for a lot of time till the real beginning of the story, when Ishida decides it's time to make amends both to Nishimiya and to himself.
There's more characters apart from Nishimiya and Shouya and they vary from quite a wide range of arquetypes, although most of them share a common personality trait: fear of rejection. Not all of them participated in Nishimiya's bullying but they were too scared to complain/do something about it. Nevertheless, there's more characters that past ones to complement the story, which makes a mix between people Nishimiya knew and new friends to build a very interesting cast.The main reason they are interesting is that all of them has problems, there's no heroes in the story, everyone is the same, maybe not with the same problems but all of them has something that keeps them from moving on.
The drawing style is correct and I think it fits the story perfectly. By correct I don't mean "barely good" but something quite remarkable, yet not too flashy. That's something very positive to the story as it focuses in realistic situations, with some space for creativity, like when some characters have X marks on their faces because they "aren't seen" by the main character.
I could talk a lot of things but I'm going to keep short: I loved this story. It's well written, not very long, with good characters and a hard to approach subject.
Mark: 9.0
#manga #anime #ogsn
O número de post atrasados que teño por escribir comeza a acadar uns niveis onde ou escribo algo do que teño atrasado ou isto non avanza XD. Así, hoxe falaremos de Sankarea, manga bastante coñecido de temática zombi, aínda que dende un punto de vista máis romántico que realista. Imos co argumento
Sankarea conta a historia de como un rapaz chamado Furuya descobre unha fórmula para resucitar aos seres vivos, algo que fai que sexa posíbel convertir a humanos en zombis. Así, fai diversos experimentos e consegue resucitar ao seu gato Babu pero obviamente non consegue un especimen humano ata que coñece ata unha rapaza , Rea, quen se suicida e Furuya ten que resucitala.
Rea conserva a súa memoria e o funcionamento da maioría de funcións motoras e congnitivas do seu corpo, polo que de non ser pola "palidez" apenas parecería un zombi XD.
Haber hai máis inconvintes, coma que os órganos descompóñense co paso do tempo e que unha vez que se é un zombi tense unha ansia incontrolábel por comer carne humana( Vamos, que revelación jej) que debe ser suprimida mediante a inxesta dunha planta especial.
Nótese que neste manga danlle outra perspectiva ao tema dos zombis e explican que non son mortos viventes sen corazón, din que son persoas e que a "drogan resucitadora" , a pesar dos seus efectos secundarios, remata por salvarlle a vida a varias persoas. Cóntase como surxiu dita droga e como , en pequenas doses, pode contribuir a aumentar a esperanza de vida dunha persoa en varios centos de anos sen chegar a zombificarse completamente.
Antes dixen que o tema ía de romance e a pesar de que aínda no no mencionara, é a clave. Este manga é unha comedia romántica onde hai varias heroínas e un protagonista onde este debe elexir entre o seu harem cal será a gañadora, nunha premisa altamente típica.Hai ecchi en cantidades notábeis, sobre todo a medida que pasan os capítulos ,en detrimento de esceas máis de xénero gore(Que as hai, pero son bastante escasas durante a maior parte da trama).
A nivel de debuxo o manga non está mal, cumple co seu cometido, non intenta debuxar zombis desfigurados e feísimos, máis ben ao contrario, polo que creo que cumpre bastante ben nese aspectp.
Como conclusión, o manga en sí é bastante símpel e aínda que se explica bastante ben o dos zombis , este tema non consegue impoñerse ao ton de comedia romántica xenérica xeral que reina durante toda a historia.
Sankarea conta a historia de como un rapaz chamado Furuya descobre unha fórmula para resucitar aos seres vivos, algo que fai que sexa posíbel convertir a humanos en zombis. Así, fai diversos experimentos e consegue resucitar ao seu gato Babu pero obviamente non consegue un especimen humano ata que coñece ata unha rapaza , Rea, quen se suicida e Furuya ten que resucitala.
Rea conserva a súa memoria e o funcionamento da maioría de funcións motoras e congnitivas do seu corpo, polo que de non ser pola "palidez" apenas parecería un zombi XD.
Haber hai máis inconvintes, coma que os órganos descompóñense co paso do tempo e que unha vez que se é un zombi tense unha ansia incontrolábel por comer carne humana( Vamos, que revelación jej) que debe ser suprimida mediante a inxesta dunha planta especial.
Nótese que neste manga danlle outra perspectiva ao tema dos zombis e explican que non son mortos viventes sen corazón, din que son persoas e que a "drogan resucitadora" , a pesar dos seus efectos secundarios, remata por salvarlle a vida a varias persoas. Cóntase como surxiu dita droga e como , en pequenas doses, pode contribuir a aumentar a esperanza de vida dunha persoa en varios centos de anos sen chegar a zombificarse completamente.
Antes dixen que o tema ía de romance e a pesar de que aínda no no mencionara, é a clave. Este manga é unha comedia romántica onde hai varias heroínas e un protagonista onde este debe elexir entre o seu harem cal será a gañadora, nunha premisa altamente típica.Hai ecchi en cantidades notábeis, sobre todo a medida que pasan os capítulos ,en detrimento de esceas máis de xénero gore(Que as hai, pero son bastante escasas durante a maior parte da trama).
A nivel de debuxo o manga non está mal, cumple co seu cometido, non intenta debuxar zombis desfigurados e feísimos, máis ben ao contrario, polo que creo que cumpre bastante ben nese aspectp.
Como conclusión, o manga en sí é bastante símpel e aínda que se explica bastante ben o dos zombis , este tema non consegue impoñerse ao ton de comedia romántica xenérica xeral que reina durante toda a historia.
