Newest Post
Amosando publicacións coa etiqueta Nota entre 7 e 8. Amosar todas as publicacións
#manga #anime #ogsn
Boas! Hoxe falaremos do manga spin off de Naruto. Son 10 capitúlos así que tampouco hai un gran argumento que comentar, dado que suponse que a historia é unha introdución do que vai pasar na película(Que mellor que sexa así que facer un Dragon Ball Super e invertarse unha nova liña temporal incongruente coas películas...XD)
A historia sitúase algún tempo despois do final do manga orixinal, con Naruto asentado como Hokage e a vila nun período de paz. Así, a paz é ameazada cando son divisados unha serie de personaxes sospeitosos con sharingans cerca da vila, polo que Naruto decide investigar.Únense a el a filla de Sasuke quen nunca coñeceu ao seu pai, e a filla de Choji(Este última como "alivio cómico", máis que outra cousa). Rematan por atoparse con Sasuke na persecución destas figuras misteriosas, que resultan estar afiliadas a Akatsuki.
Para axudar na investigación van xunto de Orochimaru, que polo que parece non foi castigado de ningún modo e de paso Sarada, a filla de Sasuke, aproveita para facerse un test de adn para saber se Sakura é a súa nai(Flipa coa tecnoloxía dos ninjas). Para facelo colle un pelo que pensa que é de Karin, pero resulta ser de Sakura e á fin prodúcese un drama tremendo co de que Sakura non é a nai pero á fin sí. En fin XD.
O caso é que os tipos estes son clons dunha persoa que é un ex-recluta de Akatsuki, van á súa guarida , machácanos e todos contentos.
Argumentalmente, a historia é máis interesante que a fin de Naruto(Non era moi difícil) ao tentar volver dalgún xeito ás raíces. Atopámonos cun debuxo bo e con esceas bastante salientábeis coma un Susanoo voador por parte de Sasuke . O drama do tema do asunto de Sarada tería sido moito máis trascendental no caso de non ser Sakura a nai finalmente pero esta non era ese tipo de historia e por moitas pistas que deran xa sabías cal ía ser a conclusión dende o primeiro momento. Agradécese o esforzo de tódolos modos.
En conclusión, é unha historia autoconclusiva sorprendentemente sólida que rememora algunhas das boas cousas que tiña Naruto. Notábel.
A historia sitúase algún tempo despois do final do manga orixinal, con Naruto asentado como Hokage e a vila nun período de paz. Así, a paz é ameazada cando son divisados unha serie de personaxes sospeitosos con sharingans cerca da vila, polo que Naruto decide investigar.Únense a el a filla de Sasuke quen nunca coñeceu ao seu pai, e a filla de Choji(Este última como "alivio cómico", máis que outra cousa). Rematan por atoparse con Sasuke na persecución destas figuras misteriosas, que resultan estar afiliadas a Akatsuki.
Para axudar na investigación van xunto de Orochimaru, que polo que parece non foi castigado de ningún modo e de paso Sarada, a filla de Sasuke, aproveita para facerse un test de adn para saber se Sakura é a súa nai(Flipa coa tecnoloxía dos ninjas). Para facelo colle un pelo que pensa que é de Karin, pero resulta ser de Sakura e á fin prodúcese un drama tremendo co de que Sakura non é a nai pero á fin sí. En fin XD.
O caso é que os tipos estes son clons dunha persoa que é un ex-recluta de Akatsuki, van á súa guarida , machácanos e todos contentos.
Argumentalmente, a historia é máis interesante que a fin de Naruto(Non era moi difícil) ao tentar volver dalgún xeito ás raíces. Atopámonos cun debuxo bo e con esceas bastante salientábeis coma un Susanoo voador por parte de Sasuke . O drama do tema do asunto de Sarada tería sido moito máis trascendental no caso de non ser Sakura a nai finalmente pero esta non era ese tipo de historia e por moitas pistas que deran xa sabías cal ía ser a conclusión dende o primeiro momento. Agradécese o esforzo de tódolos modos.
En conclusión, é unha historia autoconclusiva sorprendentemente sólida que rememora algunhas das boas cousas que tiña Naruto. Notábel.
Nota: 7.5
#manga #anime #ogsn
Boas! Este mércores fun ao cine ver o filme de Capitán Harlock, adaptación dunha serie de animación e manga homónimos que poden ser considerados clásicos pola súa antiguidade.
Non vira nin lera nada da obra orixinal así que, a nivel argumental polo menos, non tiña ningún tipo de idea de que me ía atopar(polo que lin por internet, tampouco é que importase moito dado que historia orixinial é notábelmente diferente do que se conta na peli.
As miñas expectativas eran bastantes altas, sobre todo en canto a CGI se refire ,dado que, no trailer que poño á fin deste post, pódese apreciar un salto de calidade importane con respecto a outras produccións de Toei e probábelmente o mellor CGI feito ata o día de hoxe. Así, polo menos a este respeito, cumpríronse as miñas expectativas? Sí, sen dúbida. A película luce magnífica, cunha atención ao detalle que nada lle envidia á gran película de animación de Tintín, outro referente no xénero. Os deseños de personaxes están ben e máis alá de se son realistas ou non segundo que estándares sen dúbida hai detalles espcialmente coidados coma as expresións faciais ou o movemento do pelo(Incluso en personaxes que apenas aparecen medio segundo en pantalla). Isto non quita que onde realmente destaca a peli a nivel de CGI sexa nas batallas espaciais moi ao estilo de Stars Was(Certos cazas que saen son sospeitosamente parecidos aos cazas rebeldes...XD) onde as explosións están á orde do día e hai un depregue de luces e cor que realmente fai de cada escea unha marabilla visual.
Hai certas cousas que son cando menos curiosas, coma o tema de que ao disparar, as naves disparan láseres, non láseres-proxectís coma na maioría de pelis espaciais, pero realmente tampouco é que importe demasiado, é unha elección que tampouco resta validez ao produto final.
En canto á BSO é de gran calidade, non se queda atrás á hora de acompañar esceas épicas e alimentar a acción, tal se fose un ferreiro que lle bota petolos ao lume para que a súa fragua tire máis. O efecto é similar: refórzase a epicidade das esceas con melodías de corte clásico na súa maioría(Refírome a de tipo orquestral) aínda que ben é certo que hai algún que outro tema de tipo Rock que non está mal
Argumentalmente xa é outro cantar. Non vou dicir que o que é a liña xeral do argumento esté mal, dado que tenta abordar temas de corte adulta dende unha perspectiva fantasiosa pero sen perder a esencia da condición humana, ao remarcar os motivos dos personaxes para realizar certas accións. Sen embargo, a execución desta idea, en principio atractiva, naufraga por momentos con xiros de guíon moi tolos que te deixan un pouco descolocado e accións tomadas polos personaxes sen aparente motivo que curiosamente serven para que ahistoria desemboque no punto onde , dalgún xeito, xa supoñías que ía desembocar. En concreto, eu esperaba algún tipo de explicación máis enrevesada de certo suceso(Non digo cal por spoilers) pero á fin non foi todo o satisfactoria que eu esperaba.
O Capitán Harlock tenta ser un hero de acción e en certo modo conségueo, pero outros personaxes, en concreto o outro protagonista da historia, palidecen en comparación con discursos idealistas que non levan a ningún sitio e unha vontade diluíbel que o único que fai é incrementar a sensación de que podería terse usado outro arquetipo de personaxes para o papel.
En conclusión, a peli ten un CGI incríbel, o mellor que levo visto ata o día hoxe en pelis de animación pero perde folgos en canto a historia se refire, aínda que este é o suficientemente interesante para desfrutar das case dúas horas que dura a peli se che gusta o xénero das películas do chamado xénero space-ópera.
Boas! Este mércores fun ao cine ver o filme de Capitán Harlock, adaptación dunha serie de animación e manga homónimos que poden ser considerados clásicos pola súa antiguidade.
Non vira nin lera nada da obra orixinal así que, a nivel argumental polo menos, non tiña ningún tipo de idea de que me ía atopar(polo que lin por internet, tampouco é que importase moito dado que historia orixinial é notábelmente diferente do que se conta na peli.
As miñas expectativas eran bastantes altas, sobre todo en canto a CGI se refire ,dado que, no trailer que poño á fin deste post, pódese apreciar un salto de calidade importane con respecto a outras produccións de Toei e probábelmente o mellor CGI feito ata o día de hoxe. Así, polo menos a este respeito, cumpríronse as miñas expectativas? Sí, sen dúbida. A película luce magnífica, cunha atención ao detalle que nada lle envidia á gran película de animación de Tintín, outro referente no xénero. Os deseños de personaxes están ben e máis alá de se son realistas ou non segundo que estándares sen dúbida hai detalles espcialmente coidados coma as expresións faciais ou o movemento do pelo(Incluso en personaxes que apenas aparecen medio segundo en pantalla). Isto non quita que onde realmente destaca a peli a nivel de CGI sexa nas batallas espaciais moi ao estilo de Stars Was(Certos cazas que saen son sospeitosamente parecidos aos cazas rebeldes...XD) onde as explosións están á orde do día e hai un depregue de luces e cor que realmente fai de cada escea unha marabilla visual.
Hai certas cousas que son cando menos curiosas, coma o tema de que ao disparar, as naves disparan láseres, non láseres-proxectís coma na maioría de pelis espaciais, pero realmente tampouco é que importe demasiado, é unha elección que tampouco resta validez ao produto final.
En canto á BSO é de gran calidade, non se queda atrás á hora de acompañar esceas épicas e alimentar a acción, tal se fose un ferreiro que lle bota petolos ao lume para que a súa fragua tire máis. O efecto é similar: refórzase a epicidade das esceas con melodías de corte clásico na súa maioría(Refírome a de tipo orquestral) aínda que ben é certo que hai algún que outro tema de tipo Rock que non está mal
Argumentalmente xa é outro cantar. Non vou dicir que o que é a liña xeral do argumento esté mal, dado que tenta abordar temas de corte adulta dende unha perspectiva fantasiosa pero sen perder a esencia da condición humana, ao remarcar os motivos dos personaxes para realizar certas accións. Sen embargo, a execución desta idea, en principio atractiva, naufraga por momentos con xiros de guíon moi tolos que te deixan un pouco descolocado e accións tomadas polos personaxes sen aparente motivo que curiosamente serven para que ahistoria desemboque no punto onde , dalgún xeito, xa supoñías que ía desembocar. En concreto, eu esperaba algún tipo de explicación máis enrevesada de certo suceso(Non digo cal por spoilers) pero á fin non foi todo o satisfactoria que eu esperaba.
O Capitán Harlock tenta ser un hero de acción e en certo modo conségueo, pero outros personaxes, en concreto o outro protagonista da historia, palidecen en comparación con discursos idealistas que non levan a ningún sitio e unha vontade diluíbel que o único que fai é incrementar a sensación de que podería terse usado outro arquetipo de personaxes para o papel.
En conclusión, a peli ten un CGI incríbel, o mellor que levo visto ata o día hoxe en pelis de animación pero perde folgos en canto a historia se refire, aínda que este é o suficientemente interesante para desfrutar das case dúas horas que dura a peli se che gusta o xénero das películas do chamado xénero space-ópera.
Nota: 7.0
#manga #anime #ogsn
Boas! Hoxe falaremos dunha peli de anime do ano 2013 titulada Patema Inverted. É o cuarto traballo do director Yasuhiro Yoshiura e foi animada por Purple cow studios Japan (Que, como nome de estudo, mola...bastante XD). Conta cunha precuela en forma de ONA(Original network animation) aínda que podes entender perfectamente a historia sen vela. Imos co argumento!
Patema inverted conta a historia dun grupo de persoas que viven no planeta Terra no futuro.Habitan unha especie de estrutura metálica conformada por túneles e illada do exterior , por temor ao que haxa fóra. Sen embargo, unha rapaza chamada Patema non está convencida do que lle contan e decide explorar o lugar onde viven ata chegar a unha zona que denominan Zona Prohibida. Nese lugar atópase cunha figura misteriosa (a quen confunde cun demo) cunha capa negra e gafas vermellas que quere raptala, pero esta consegue zafarse e explorar. Este feito non fai máis que aumentar a curiosidade de Patema polo que decide descender o camiño que o demo misterioroso fixo para descubrir de onde viña....para atoparse con algo bastante extraño: herba. Así, atópase cun rapaz chamado Eiji, quen da a sensación de estar ao revés(xirado 180º), ao igual que as casas e os edificios dese mundo. Os dous chegan á conclusión de que a gravidade de Patema e a de Eiji son opostas e que Patema corre un grave perigo , dado que podería saír disparada cara o ceo.
E ata ahí o argumento. A medida que avanza a trama descóbrense máis detalles de que foi o que pasou para que exista ese cambio de gravidade , aínda que sen dúbida non é o tema principal da historia. Pola contra, o tema principal da historia é a amizade entre dúas persoas moi diferentes, é unha historia de personaxes.
A nivel de animación está bastante ben, as cores son intensas e os escearios sólidos, non intenta acadar un realismo extremo senón que busca seguir máis un estilo de conto ou fábula, aínda que os personaxes e os lugares estén inspirados na realidade.
A banda sonora está bastante ben. Recorre a temas orquestrais máis que a temas de rock e sen dúbida a maioría das melodías son de corte lento. A continuación podedes escoitar a banda sonora completa:
Esta película conta cun 85% de aprobación en Rotten tomatoes e un 72% en IMDB, eu estou dacordo con esas opinións ao considerar que é unha historia ben levada, simple pero sen deixar de lado atisbos de complexidade para adornar a trama sen pasarse. Entretén e pode chegar a facer reflexionar, polo que creo que cumpre de modo satisfactorio.
Boas! Hoxe falaremos dunha peli de anime do ano 2013 titulada Patema Inverted. É o cuarto traballo do director Yasuhiro Yoshiura e foi animada por Purple cow studios Japan (Que, como nome de estudo, mola...bastante XD). Conta cunha precuela en forma de ONA(Original network animation) aínda que podes entender perfectamente a historia sen vela. Imos co argumento!
Patema inverted conta a historia dun grupo de persoas que viven no planeta Terra no futuro.Habitan unha especie de estrutura metálica conformada por túneles e illada do exterior , por temor ao que haxa fóra. Sen embargo, unha rapaza chamada Patema non está convencida do que lle contan e decide explorar o lugar onde viven ata chegar a unha zona que denominan Zona Prohibida. Nese lugar atópase cunha figura misteriosa (a quen confunde cun demo) cunha capa negra e gafas vermellas que quere raptala, pero esta consegue zafarse e explorar. Este feito non fai máis que aumentar a curiosidade de Patema polo que decide descender o camiño que o demo misterioroso fixo para descubrir de onde viña....para atoparse con algo bastante extraño: herba. Así, atópase cun rapaz chamado Eiji, quen da a sensación de estar ao revés(xirado 180º), ao igual que as casas e os edificios dese mundo. Os dous chegan á conclusión de que a gravidade de Patema e a de Eiji son opostas e que Patema corre un grave perigo , dado que podería saír disparada cara o ceo.
E ata ahí o argumento. A medida que avanza a trama descóbrense máis detalles de que foi o que pasou para que exista ese cambio de gravidade , aínda que sen dúbida non é o tema principal da historia. Pola contra, o tema principal da historia é a amizade entre dúas persoas moi diferentes, é unha historia de personaxes.
A nivel de animación está bastante ben, as cores son intensas e os escearios sólidos, non intenta acadar un realismo extremo senón que busca seguir máis un estilo de conto ou fábula, aínda que os personaxes e os lugares estén inspirados na realidade.
A banda sonora está bastante ben. Recorre a temas orquestrais máis que a temas de rock e sen dúbida a maioría das melodías son de corte lento. A continuación podedes escoitar a banda sonora completa:
Esta película conta cun 85% de aprobación en Rotten tomatoes e un 72% en IMDB, eu estou dacordo con esas opinións ao considerar que é unha historia ben levada, simple pero sen deixar de lado atisbos de complexidade para adornar a trama sen pasarse. Entretén e pode chegar a facer reflexionar, polo que creo que cumpre de modo satisfactorio.
Nota: 7.0
#manga #anime #ogsn
Boas! Hoxe falaremos dun manga que, segundo se anunciaba nas súas páxinas(Non sei se por parte das persoas que debuxan o manga ou por parte da editorial) foi tan popular como Attack on titan e que na actualidade conta cun manga de "pseudo-continuación"(Chámolle así porque saen outros personaxes ,é a mesma historia contada dende outro punto de vista ao comezo e despois evoluciona cara outros camiños).UPDATE a 8/10/2014: Os novos personaxes atópanse cos vellos no capítulo 81
Hai feitos que respaldan dita popularidade, coma que vendeu 1.5 millóns de copias(Un número moi alto, sendo honestos) ou que vai ser adaptado a un live-action que seica vai saír este outono.
Dito isto, hai que ter en conta que , como o manga ten unha continuación, a cantidade inxente de cabos soltos que quedaron ao seu remate poidan que sexan respostados na continuación, polo que dito dato non penalízará a súa nota.Imos co argumento!
Kami-sama no Iu toori conta a historia de como todos os rapaces de istituto de Xapón estaban felizmente nas súas clases cando un fenómeno paranormal interrompeu a normalidade e fixo que o caos se extendese rapidamente. Así, en cada clase de cada istituto de todo o país aparece un boneco Daruma, que obriga aos rapaces ao xogar á versión de "escondite inglés": o boneco fai unha especie de conta atrás, durante a cal os rapaces poden moverse, pero se alguén se está a mover cando o boneco calou estoupa. Moi lóxico todo XD
O caso é que non todos morren e os superviventes descobren posteriormente que o que pasou non é máis que o comezo dunha especie de exames para determinar quen será un kami (Soa algo difícil de explicar pero máis sería spoiler).
O argumento , tal e como o escribín eu, pode parecer interesante pero se les o argumento que aparece na tapa do volume suaviza a parte do gore polo que quédaste coa idea de que é xente que xoga a xogos de nenos xaponeses e que palman de vez en cando(Idea non moi alonxada da realidade, despois de todo ) .Sen embargo, a execución non remata de ser todo o satisfactoria que debería. Sométese aos personaxes a un estrés psicolóxico atroz baseado no feito de que poden morrer en calquera momento pero esa sensación non se da transmitido ao lector. As probas son xogos clásicos xaponeses e non conseguen ser todo o épicas que deberían nun manga destas características, quédanse en simples sucesos despois dos cales esperas que pase algo épico, que non chega a pasar. Ademáis, un dos teóricos atractivos, a aleatoriedade das mortes, queda lastrado pola falta de desenvolvemento dos personaxes, polo que ao non establecerse unha certa empatía con eles por parte da persoa que le o manga a súa morte resulta sosa e inútil en lugar de emocionante, salvo cecáis nunha ocasión illada.
Argumento aparte, o debuxo está ben, non epicamente ben pero sí o suficientemente ben para transmitir certa atmósfera de opresión a varios personaxes que lle queda que nin pintada.
Como conclusión, o manga non é tan bo coma Attack on titan. Nin de lonxe. Poida que se continuasen coa mesma historia máis tempo conseguisen chegar a mellor porto e a pesar de que na continuación realizáronse varios cambios(os personaxes evolucionan, as probas teñen un compoñente de intelixencia que recorda a Liar Game, etc.) este manga quédase a media en tódolos paus que intenta tocar.Notábel baixo.
Boas! Hoxe falaremos dun manga que, segundo se anunciaba nas súas páxinas(Non sei se por parte das persoas que debuxan o manga ou por parte da editorial) foi tan popular como Attack on titan e que na actualidade conta cun manga de "pseudo-continuación"(Chámolle así porque saen outros personaxes ,é a mesma historia contada dende outro punto de vista ao comezo e despois evoluciona cara outros camiños).UPDATE a 8/10/2014: Os novos personaxes atópanse cos vellos no capítulo 81
Hai feitos que respaldan dita popularidade, coma que vendeu 1.5 millóns de copias(Un número moi alto, sendo honestos) ou que vai ser adaptado a un live-action que seica vai saír este outono.
Dito isto, hai que ter en conta que , como o manga ten unha continuación, a cantidade inxente de cabos soltos que quedaron ao seu remate poidan que sexan respostados na continuación, polo que dito dato non penalízará a súa nota.Imos co argumento!
Kami-sama no Iu toori conta a historia de como todos os rapaces de istituto de Xapón estaban felizmente nas súas clases cando un fenómeno paranormal interrompeu a normalidade e fixo que o caos se extendese rapidamente. Así, en cada clase de cada istituto de todo o país aparece un boneco Daruma, que obriga aos rapaces ao xogar á versión de "escondite inglés": o boneco fai unha especie de conta atrás, durante a cal os rapaces poden moverse, pero se alguén se está a mover cando o boneco calou estoupa. Moi lóxico todo XD
O caso é que non todos morren e os superviventes descobren posteriormente que o que pasou non é máis que o comezo dunha especie de exames para determinar quen será un kami (Soa algo difícil de explicar pero máis sería spoiler).
O argumento , tal e como o escribín eu, pode parecer interesante pero se les o argumento que aparece na tapa do volume suaviza a parte do gore polo que quédaste coa idea de que é xente que xoga a xogos de nenos xaponeses e que palman de vez en cando(Idea non moi alonxada da realidade, despois de todo ) .Sen embargo, a execución non remata de ser todo o satisfactoria que debería. Sométese aos personaxes a un estrés psicolóxico atroz baseado no feito de que poden morrer en calquera momento pero esa sensación non se da transmitido ao lector. As probas son xogos clásicos xaponeses e non conseguen ser todo o épicas que deberían nun manga destas características, quédanse en simples sucesos despois dos cales esperas que pase algo épico, que non chega a pasar. Ademáis, un dos teóricos atractivos, a aleatoriedade das mortes, queda lastrado pola falta de desenvolvemento dos personaxes, polo que ao non establecerse unha certa empatía con eles por parte da persoa que le o manga a súa morte resulta sosa e inútil en lugar de emocionante, salvo cecáis nunha ocasión illada.
Argumento aparte, o debuxo está ben, non epicamente ben pero sí o suficientemente ben para transmitir certa atmósfera de opresión a varios personaxes que lle queda que nin pintada.
Como conclusión, o manga non é tan bo coma Attack on titan. Nin de lonxe. Poida que se continuasen coa mesma historia máis tempo conseguisen chegar a mellor porto e a pesar de que na continuación realizáronse varios cambios(os personaxes evolucionan, as probas teñen un compoñente de intelixencia que recorda a Liar Game, etc.) este manga quédase a media en tódolos paus que intenta tocar.Notábel baixo.
Nota: 7.0
#manga #anime #ogsn
Ola! Hoxe traio un manga de xénero slice of life e maiormente comedia, con toques de romance shonen, aínda que non harem. Trátase de Yankee-kun to Megane-chan, mencionado xa no post sobre os mangas de Yankees, do mesmo mangaka que está a publicar actualmente o manga de Yamada e as sete bruxas. Imos co argumento!
Neste manga cóntase a vidadunha serie de rapaces de istituto xaponeses, dende que comezan os seus estudos ata que conseguen entrar na universidade.
Principalmente explórase a relación entre Daichi Shinagawa e Hana Adachi, dúas persoas de caracter moi diferente. Mentres que Shinagawa é un delincuente que non ten demasiado interese en rematar o istituto Adachi é unha rapaza modelo, de gafas(Dahí o de megane). Sen embargo, Adachi resulta ser máis ben parva e o aspecto de rapaza modelo é só unha fachada para desfrutar das súa vida escolar e deixar atrás o seu pasado como delincuente. Ao descubrir esta información, Daichi decide deixar esa vida e xunto con Adachi deciden desfrutar da súa vida no istituto.
Ademáis dos dous principais hai un gran número de secundarios que seguen, en certo xeito, o esquema de "parece pero non é": un tipo que ten cara de tipo chunguísimo pero é terríbelmente cobarde e amábel, unha rapaza super guapa que resulta ser moi insegura.....
Basicamente, a liña argumental desenvólvese con historias que non teñen nada que ver unhas coas outras e o que se busca e centrarse nos personaxes, non nunha historia xeral. Relacionado con isto está o feito de que un dos puntos fortes do manga é a evolución que sofren os personaxes ao longo da historia, dado que maduran e sofren un verdadeiro cambio.
Respeito do final da historia,e aquí veñen SPOILERS, obviamente, é epicamente malo, porque é un final aberto e odio os finais abertos XD. Non, agora en serio, mentres que ao personaxe de Daichi se lle proporciona un certo "peche" , ao igual que ao resto dos secundarios, a Adachi, quen desaparece durante o último treito do manga, non se lle da a conclusión adecuada e a historia remata con Daichi de profesor nun istituto no que Adachi vai, dado que esta resulta que nunca se graduou. Deduzo que pretendía ser un final sorprendente e gracioso, pero só me quedo co de sorprendente, iso non llo quito.
Poderíamos encadrar o manga dentro do xénero cómico dado que a premisa principal da maioría das historias é facer rir, cousa que fai bastante ben durante uns 2/3 da historia, momento no que decide pasar a unha vertente máis seria, decisión que lle fixo perder bastante a súa esencia e calidade(Aínda que dito paso era , en certo modo, necesario , para finalizar a historia).
En conclusión, é unha historia bastante interesante, que perde bastante no seu treito final pero que aínda así é disfrutábel. Se vos gusta podedes ler Yamada e as Sete Bruxas , dado que se desenrola no mesmo universo aínda que con outros personaxes.
Ola! Hoxe traio un manga de xénero slice of life e maiormente comedia, con toques de romance shonen, aínda que non harem. Trátase de Yankee-kun to Megane-chan, mencionado xa no post sobre os mangas de Yankees, do mesmo mangaka que está a publicar actualmente o manga de Yamada e as sete bruxas. Imos co argumento!
Neste manga cóntase a vidadunha serie de rapaces de istituto xaponeses, dende que comezan os seus estudos ata que conseguen entrar na universidade.
Principalmente explórase a relación entre Daichi Shinagawa e Hana Adachi, dúas persoas de caracter moi diferente. Mentres que Shinagawa é un delincuente que non ten demasiado interese en rematar o istituto Adachi é unha rapaza modelo, de gafas(Dahí o de megane). Sen embargo, Adachi resulta ser máis ben parva e o aspecto de rapaza modelo é só unha fachada para desfrutar das súa vida escolar e deixar atrás o seu pasado como delincuente. Ao descubrir esta información, Daichi decide deixar esa vida e xunto con Adachi deciden desfrutar da súa vida no istituto.
Ademáis dos dous principais hai un gran número de secundarios que seguen, en certo xeito, o esquema de "parece pero non é": un tipo que ten cara de tipo chunguísimo pero é terríbelmente cobarde e amábel, unha rapaza super guapa que resulta ser moi insegura.....
Basicamente, a liña argumental desenvólvese con historias que non teñen nada que ver unhas coas outras e o que se busca e centrarse nos personaxes, non nunha historia xeral. Relacionado con isto está o feito de que un dos puntos fortes do manga é a evolución que sofren os personaxes ao longo da historia, dado que maduran e sofren un verdadeiro cambio.
Respeito do final da historia,e aquí veñen SPOILERS, obviamente, é epicamente malo, porque é un final aberto e odio os finais abertos XD. Non, agora en serio, mentres que ao personaxe de Daichi se lle proporciona un certo "peche" , ao igual que ao resto dos secundarios, a Adachi, quen desaparece durante o último treito do manga, non se lle da a conclusión adecuada e a historia remata con Daichi de profesor nun istituto no que Adachi vai, dado que esta resulta que nunca se graduou. Deduzo que pretendía ser un final sorprendente e gracioso, pero só me quedo co de sorprendente, iso non llo quito.
Poderíamos encadrar o manga dentro do xénero cómico dado que a premisa principal da maioría das historias é facer rir, cousa que fai bastante ben durante uns 2/3 da historia, momento no que decide pasar a unha vertente máis seria, decisión que lle fixo perder bastante a súa esencia e calidade(Aínda que dito paso era , en certo modo, necesario , para finalizar a historia).
En conclusión, é unha historia bastante interesante, que perde bastante no seu treito final pero que aínda así é disfrutábel. Se vos gusta podedes ler Yamada e as Sete Bruxas , dado que se desenrola no mesmo universo aínda que con outros personaxes.
Nota:7.75
Tag :// comedia,
Tag :// Manga,
Tag :// Nota entre 7 e 8,
Tag :// shonen,
Tag :// Yankee-ku to Megane-chan
#manga #anime #ogsn
Viaxes no tempo? Superpoderes? Peña chunga? Count me in ! Hoxe falaremos dun manga chamado Kiseki no shounen , tamén chamado en inglés Miracle boy segundo Baka updates, de 28 capítulos de duración do xénero shonen e ciencia ficción. Imos co argumento!
Este manga conta a historia dun rapaz chamado Oda Yuuma , quen ten asombrados a tódolos seus compañeiros da escola e á xente en xeral dado que parece ter certas habilidades telekinéticas . Así, certas persoas deciden investigar a este rapaz para discernir exactamente a naturaeza das súas habilidades e o que atopan resulta ser de vital importancia para garantir o futuro da humanidade .
Agora sigo con SPOILERS
Na sinopse do manga non se entera un moi ben de cal é a trama principal nin , realmente, dentro de que xénero poderíamos ubicar a este manga. Se dixen que este manga é de ciencia ficción é porque as viaxes no tempo están á orde do día e son un elemento crítico da trama. Así, Oda Yuuma resulta ser un viaxeiro do tempo que viaxa dende o futuro ata varios anos antes do comezo da historia principal, para impedir que certa persoa morra e garantir o futuro dunha posíbel revolución de xente con poderes(Alguén dixo X-MEN días do futuro pasado?). Ademáis de Oda Yuuma hai outras persoas do futuro que non están pola labor e queren que se repitan os acontecementos tal e como ocorreron no futuro do que provén Oda Yuuma.
Agora outra vez SEN SPOILERS
O caso é que o manga, a pesar de poder ser encadrado dentro do xénero da ciencia ficción céntrase sobre todo na intriga e na investigación, non desvela a resposta á cuestións que se prantexan de xeito sinxelo e en certo modo invita ao lector a xogar a ser un detective e averiguar a resposta antes de que apareza nas páxinas da historia.
A nivel artístico o manga está ben, é un estilo realista de debuxo alonxado de personaxes deformados cara o infinito e mulleres con peitos tan grandes que poderían ter un campo gravitacional arredor deles. Aquí óptase por un deseño de personaxes onde se toma como máxima que os personaxes se parezan a xente xaponesa e conséguese.
A historia é aceptábelmente interesante a pesar de que os últimos 5-7 caps finais son bastante lentos dado que a trama podería terse resolto con dous ao sumo e nótase que rechearon ese número de capítulos para completar o terceiro volume. Ademáis, ten un primeiro capítulo bastante floxo, mellora nos demáis.
Como conclusión, dicir que é unha lectura curta que está bastante ben levada, sen demasiadas fases de recheo e que agradará aos/ás amantes da ciencia ficción.
Notábel.
Viaxes no tempo? Superpoderes? Peña chunga? Count me in ! Hoxe falaremos dun manga chamado Kiseki no shounen , tamén chamado en inglés Miracle boy segundo Baka updates, de 28 capítulos de duración do xénero shonen e ciencia ficción. Imos co argumento!
Agora sigo con SPOILERS
Na sinopse do manga non se entera un moi ben de cal é a trama principal nin , realmente, dentro de que xénero poderíamos ubicar a este manga. Se dixen que este manga é de ciencia ficción é porque as viaxes no tempo están á orde do día e son un elemento crítico da trama. Así, Oda Yuuma resulta ser un viaxeiro do tempo que viaxa dende o futuro ata varios anos antes do comezo da historia principal, para impedir que certa persoa morra e garantir o futuro dunha posíbel revolución de xente con poderes(Alguén dixo X-MEN días do futuro pasado?). Ademáis de Oda Yuuma hai outras persoas do futuro que non están pola labor e queren que se repitan os acontecementos tal e como ocorreron no futuro do que provén Oda Yuuma.
Agora outra vez SEN SPOILERS
O caso é que o manga, a pesar de poder ser encadrado dentro do xénero da ciencia ficción céntrase sobre todo na intriga e na investigación, non desvela a resposta á cuestións que se prantexan de xeito sinxelo e en certo modo invita ao lector a xogar a ser un detective e averiguar a resposta antes de que apareza nas páxinas da historia.
A nivel artístico o manga está ben, é un estilo realista de debuxo alonxado de personaxes deformados cara o infinito e mulleres con peitos tan grandes que poderían ter un campo gravitacional arredor deles. Aquí óptase por un deseño de personaxes onde se toma como máxima que os personaxes se parezan a xente xaponesa e conséguese.
A historia é aceptábelmente interesante a pesar de que os últimos 5-7 caps finais son bastante lentos dado que a trama podería terse resolto con dous ao sumo e nótase que rechearon ese número de capítulos para completar o terceiro volume. Ademáis, ten un primeiro capítulo bastante floxo, mellora nos demáis.
Como conclusión, dicir que é unha lectura curta que está bastante ben levada, sen demasiadas fases de recheo e que agradará aos/ás amantes da ciencia ficción.
Notábel.
Nota: 7.0
#manga #anime #ogsn
Boas! Hoxe toca falar de Nozoki Ana(Que quere dicir peephole, segundo wikipedia XD) , un manga para adultos que explora o concepto de certos fetiches , en concreto o de observar a través dunha miriña.
É un manga para adultos e contén esceas explícitas de sexo pero non é un hentai: hai unha historia máis alá do que é o sexo e constrúense relacións entre os personaxes que cambian a medida que estes evolucionan.
Imos co argumento!
Nozoki Ana consta a historia de como un rapaz chamado Kido, quen se muda a Tokio para estudar nunha escola de arte atopa un pequeno burato na parede, polo que pode ver o que pasa na habiación que está contigua á súa.Pasa olímipicamente do tema nun comezo pero a curiosidade pode con el e decide mirar finalmente...para descubrir como a súa veciña se masturba. Isto provoca que Kido se escandalice e entre unhas cousas e outras, por accidente, remate encima da súa veciña. Esta chantaxéao: sácalle unhas fotos "incómodas" e dille que non as fará públicas se Kido deixa que ela mire polo burato ao seu cuarto. Ademáis, propón establecer turnos, para que Kido poida observar á veciña. Kido vese forzado a aceptar e así comeza a relación entre estes dous extraños personaxes.
Por moi porno que soe todo hai unha historia máis alá do que que se pode deducir no breve resumo do arugmento que fixen. Explórase este tema dende unha perspectiva de personaxes: céntrase a acción sobre a decisión de se o que os personaxes fan está ben ou está mal e téntase dar unha resposta en función das diferentes persoas que pasan pola vida dos dous personaxes,idas e vidas que constrúen unha historia moito máis seria do que pode parecer nun principio.
En canto ao nivel de debuxo está ben, é bastante extraño se o comparamos con outros mangas porquesegue unha certa tendencia a "debuxo animado", moi acorde coa historia, ao intentar redondear as formas na medida do posíbel e conseguir transmitir unha sensación de "realidade" en lugar dunha historia de fantasía con deseños de personaxes imposíbeis.
É un manga para adultos e contén esceas explícitas de sexo pero non é un hentai: hai unha historia máis alá do que é o sexo e constrúense relacións entre os personaxes que cambian a medida que estes evolucionan.
Imos co argumento!
Nozoki Ana consta a historia de como un rapaz chamado Kido, quen se muda a Tokio para estudar nunha escola de arte atopa un pequeno burato na parede, polo que pode ver o que pasa na habiación que está contigua á súa.Pasa olímipicamente do tema nun comezo pero a curiosidade pode con el e decide mirar finalmente...para descubrir como a súa veciña se masturba. Isto provoca que Kido se escandalice e entre unhas cousas e outras, por accidente, remate encima da súa veciña. Esta chantaxéao: sácalle unhas fotos "incómodas" e dille que non as fará públicas se Kido deixa que ela mire polo burato ao seu cuarto. Ademáis, propón establecer turnos, para que Kido poida observar á veciña. Kido vese forzado a aceptar e así comeza a relación entre estes dous extraños personaxes.
Por moi porno que soe todo hai unha historia máis alá do que que se pode deducir no breve resumo do arugmento que fixen. Explórase este tema dende unha perspectiva de personaxes: céntrase a acción sobre a decisión de se o que os personaxes fan está ben ou está mal e téntase dar unha resposta en función das diferentes persoas que pasan pola vida dos dous personaxes,idas e vidas que constrúen unha historia moito máis seria do que pode parecer nun principio.
En canto ao nivel de debuxo está ben, é bastante extraño se o comparamos con outros mangas porquesegue unha certa tendencia a "debuxo animado", moi acorde coa historia, ao intentar redondear as formas na medida do posíbel e conseguir transmitir unha sensación de "realidade" en lugar dunha historia de fantasía con deseños de personaxes imposíbeis.
Nota: 7.0
#manga #anime #ogsn
Boas! Hoxe falaremos dun manhwa(é coreano) de fai xa uns anos, pode ser considerado old school. Fïxose unha peli americana fai pouco que o adaptaba, que á súa vez era un remake dunha adaptación coreana. Non vin ningunha das dúas pelis pero se ves o trailer xa che queda bastante claro que non se parecen demasiado ao orixinal XD. Imos co argumento!
A historia de OldBoy é un relato sobre como un home normal ten que recompoñerse despois de verse secuestrado durante 20 anos (Ou así, tampouco me acordo do número exacto XD) e ver como a súa vida é destruída .
Todo comeza cando o protagonista, chamado Goto, é secuestrado sen motivo aparente pouco antes da súa voda. Así, está retido nunha habitación dunha especie de hotel durante 20 anos, onde lle cortan o pelo de vez en cando e lle dan de comer comida china.
Un día, sen motivo aparente, atópase liberado , sen recordar o lugar exacto do seu cautiverio pero cun desexo claro: venganza. Así, decide investigar pola súa conta para atopar á persoa que lle fixo pasar o seu calvario para acabar coa súa vida.
A nivel argumental o maior problema é que a historia comeza forte pero perde forza pouco a pouco e o último tramo non é nada bo, hai unha conclusión bastante forzada: a maior revelación do manga resulta ser unha estupidez aticlimática que non fai máis que reafirmar as carencias do manga nese tramo final da historia.
Con respeito da peli, aquí non hai violencia. Esquecédevos de ver a Goto con algún tipo de arma e facer algo con ela XD; incluso os secuaces malvados non recorren tanto á violencia.
A nivel artístico o manga é cumpridor, ten un estilo da vella escola quenon destaca escesivamente por ser brillante pero que ten un ton escuro que vai bastante acorde coa tónica xeral do manga.
En resumo, moita xente dicía que este manga era tremendo pero a min decepcionoume bastante. Creo que tiña potencial , pero a súa duración excesiva provocou recheos innecesarios e o seu atropelamento á hora de contar o final resultou insulso. Non obstante, ten elementos bos i o arco inicial é bastante interesante. Notábel.
.
A historia de OldBoy é un relato sobre como un home normal ten que recompoñerse despois de verse secuestrado durante 20 anos (Ou así, tampouco me acordo do número exacto XD) e ver como a súa vida é destruída .
Todo comeza cando o protagonista, chamado Goto, é secuestrado sen motivo aparente pouco antes da súa voda. Así, está retido nunha habitación dunha especie de hotel durante 20 anos, onde lle cortan o pelo de vez en cando e lle dan de comer comida china.
Un día, sen motivo aparente, atópase liberado , sen recordar o lugar exacto do seu cautiverio pero cun desexo claro: venganza. Así, decide investigar pola súa conta para atopar á persoa que lle fixo pasar o seu calvario para acabar coa súa vida.
A nivel argumental o maior problema é que a historia comeza forte pero perde forza pouco a pouco e o último tramo non é nada bo, hai unha conclusión bastante forzada: a maior revelación do manga resulta ser unha estupidez aticlimática que non fai máis que reafirmar as carencias do manga nese tramo final da historia.
Con respeito da peli, aquí non hai violencia. Esquecédevos de ver a Goto con algún tipo de arma e facer algo con ela XD; incluso os secuaces malvados non recorren tanto á violencia.
A nivel artístico o manga é cumpridor, ten un estilo da vella escola quenon destaca escesivamente por ser brillante pero que ten un ton escuro que vai bastante acorde coa tónica xeral do manga.
En resumo, moita xente dicía que este manga era tremendo pero a min decepcionoume bastante. Creo que tiña potencial , pero a súa duración excesiva provocou recheos innecesarios e o seu atropelamento á hora de contar o final resultou insulso. Non obstante, ten elementos bos i o arco inicial é bastante interesante. Notábel.
.
Nota: 7.0
#manga #anime #ogsn
Oops , I did it again era o que dicía unha cantante fai algún tempo e Gainax parece que segue a mesma liña con este anime XD. Despois do final de Evangelion(A serie de TV, sen contar as pelis, OVAs, manga,etc.) un pensaría que igual cambiaban algo. Pois non XD O final deste anime tampouco é tan dramático e se cadra é máis dixeríbel dado que o anime en sí é un WTF!? constante polo tampouco se sae demasiado de liña. Imos co argumento!
ARGUMENTO
Se vedes este anime coa intención de atopar unha gran complexidade argumental....bueno, digamos que algo atoparedes XD.
A premisa do anime sitúa a historia en Xapón fai algún tempo(O anime é de principios dos dous 2000s aprox) , onde un rapaz e unha rapaza xogan e fanse bromas nun ambiente de tranquilidade, coma se fose "verán para sempre". A cuestión é que o bonito non ía durar e a rapaza comunícalle ao rapaz que ten que marchar da cidade, co cal non poderán verse máis. O rapaz fai que pasa do tema(obviamente, son nenos de 10 anos ou así) pero en realidade está moi apenado pola súa marcha e pensa nalgún modo de convencer ao pai da rapaza para que non se vaia.
Dun xeito bastante random(Que se explica cara o final da serie, pero que sería malo desvelar aquí dado que é un spoiler moi importante) os personaxes despertan nun mundo de fantasía habitado polas mesmas persoas que o seu barrio salvo que noutras circunstancias. Así, o anime discorre mentres saltan de mundo en mundo para tentar volver ao seu .
Hai mundos de todo tipo: medievais, dating sims, China, espaciais....todos eles aderezados dun humor moi particular no que a graza é provocada polo inverosímil das situacións e dos personaxes, aínda que ao terceiro mundo que visitan xa cansa(Alguen dixo Haruhi, naquela repetición do mesmo día 7 ou 8 veces? XD)
Aparte do argumento hai un detalle que me gustou bastante e foi o de incluir pequenos homenaxes a produtos audiovisuais no transcurso do anime. Así, Evangelion, 2001 Unha odisea no espacio, Xungla de cristal....realmente son hilarantes.
Se somos honestos hai un total de 3-4 capítulos nos que a historia avanza e o resto son de recheo, pero o tipo de anime que é e a filosofía do mesmo non o ocultan, algo que é de agradecer.
PERSONAXES
Realmente hai dous personaxes principais: o rapaz chamado Satoshi "Sashi" Imamiya e a rapaza chamada Arumi Asahina.Logo hai máis personaxes(De feito, en ódolos universos son os mesmos pero con diferentes persoalidades e matices na súa apariencia) pero sen revelar grandes spoilers é imposíbel falar dos que molan XD.
Satoshi "Sashi" Imamiya: protagonista masculino da historia. É un rapaz de 10 anos que pertence a unha familia típica xaponesa e que parece estar secretamente namorado da súa amiga Arumi, aínda que nuna o admitiría. Ama a ciencia ficción en tódalas súas expresións i é a parte cómica do dúo de protagonistas.
É bastante despistado e impulsivo pero non por iso deixa de ser débil, dado que demostra ter moita forza de vontade en determinados momentos ao longo da serie.
Arumi Asahina: protagonista feminina da historia. É unha rapaza bastante guapa que tenta por tódolos medios volver ao seu mundo orixinal despois do primeiro episodio. Tenta ser a voz da razón e busca explicacións razoábeis ao que lles pasou pero ten momentos divertidos tamén.
ANIMACIÓN E OST
A animación é dun estilo moi colorista: prima a espectacularidade e a troula por riba do argumento e nótase: hai decoracións moi vistosas e deseños de personaxes que se alonxan do canons.
A OST é bastante pegadiza, fai xa un tempo incluin unha canción deste anime na lista de cancións da semana e maioría das cancións son nesa liña.
CONCLUSIÓN
Nunha mirada máis profunda este anime representa ao proceso de madurez e de ser capaz de asumir os erros e superalos, aínda que que á fin esa idea quede medio-desbotada no último episodio(véxase http://img1.ak.crunchyroll.com/i/spire3/f334f39533fbf42a4f03ca9db8c4292d1302528301_full.jpg ) . Éun produto que pode entreter con toques graciosos. Notábel
Nota: 7.0
PD: Sei que foi un post bastante curto e que xa me saltara algunha semana de publicación(a pesar de que levaba un par de post de máis XD) pero bueno, é o que hai XD. Entradas máis curtas e frecuentes ou máis longas e espaciadas no tempo?Se queredes opinar facédeo nos comentarios XD. Tentarei retomar o ritmo de publicación esta semana de tódolos modos. Abur!
Tag :// Anime,
Tag :// comedia,
Tag :// ecchi,
Tag :// Magical Shopping Arcade Abenobashi,
Tag :// Nota entre 7 e 8,
Tag :// shonen
#manga #anime #ogsn
Boas! Hoxe falaremos dun manhwa de xénero seinen que conta cun argumento moi atractivo nunha primeira lectura e que cumpre na súa execución nun principio, pero debido a unha cancelación prematura perde gran parte do seu encanto, feito que non se arranxa na secuela desta obra, que suponse que se desenvolve no mesmo universo pero cuxa calidade é moito menor, con outros personaxes e cunha historia moito menos seria(É máis un spin-off que outra cousa). Imos co argumento!
Re:BIRTH conta a historia dos irmáns Tachibana: Reiji e Ayaka. Reiji é un rapaz de instituto bastante sociábel e que leva unha vida apacíbel mentres que a súa irmá é unha muller nova que ten un cariño algo esaxerado polo seu irmán, por quen ten sentimentos que poden ser considerados de amor.
Todo é normal e aburrido ata que Reiji atopa unhas pulseras na rúa e decide poñelas no pulso. Dito feito introduce a Reiji , Ayaka e a varios personaxes máis despois no mundo dos takers. Estes "takers" son persoas con habilidades especiais, como superpoderes, que teñen que loitar para sobrevivir: teñen como unha especie de puntos de vida en días(10 puntos de vida equivale a 10 días), puntos de vida que se conseguen quitándollos a outros takers ou mediante duelos con monstros asasinos aos que é moi complicado derrotar. Así, se un taker se queda sen puntos morre irremediábelmente, polo que os takers son humanos sen escrúpulos, que recorren a todo tipo de tácticas para sobrevivir.
A sinopse recordoume á película de "In time" , salvo porque aquí está mellor levada. Hai moita violencia no manga: móstrase o peor aspecto do ser humano , no que loitan todos contra todos para sobrevivir e non se intenta xustificar quen son os bos e que os malos.
A nivel de debuxo o cero é que é tremendo. Deseños espectaculares, pelexas moi realistas e komas moi vívidos fan unha combinación perfecta. Nada malo que dicir neste aspecto.
Ao comezo dixen que o manga molaba moito ao principio pero que pola cancelación repentina perdeu moito....aínda que o problema poida que viñese dalgúns capítulos atrás. O final é absolutamente lamentábel e unha conclusión nada satisfactoria a unha historia de semellante calado, algo que lle fai que perder bastante puntuación. Así, a nota queda nun notábel baixo.
Nota: 7.0
#manga #anime #ogsn
Beelzebub, mítico nome de demo,é o título deste manga que se publicou na weekly shonen jump(casa de naruto, bleach e one piece) ata a semana pasada.Que rematara este manga é algo así como a "crónica dunha morte anunciada" , dado que quedaba á fin da lista nas enquisas da revista. Non digo que durante bastante tempo parecese perdido, sen obxectivo: parecía que estiraban a historia por estirar pero ditos pedazos alternábanse con loitas bastante razoábeis(One piece non era XD, pero estaba bastante ven ) . Hai un spin off prantexado , se cadra porque este manga gozou dunha gran popularidade nos seus inicios e incluso conseguiu un anime que tivo uns bos resultados . A weekly shonen jump non pasa polo seu mellor momento en canto a series novas, isto é,se quitamos a serie da clase dos asasinos...non hai ningún hit que se publicase nos últimos 3-5 anos....e se temos en conta que gran parte das ventas veñen por Naruto(Bleach a verdade xa non axuda moito ) e vai rematar...mellor exprimir o que hai o máis que se poida, máis aínda se a historia ten potencial, como creo que é o caso. Pero bueno, basta de introdución , imos co argumento!
A historia de Beelzebub é a historia de como Oga, un rapaz de istituto problemático que basicamente é temido por todos pola súa forza lendaria é obrigado a ser o pai adoptivo do fillo do rei demo, un bebé coñecido como Beelzebub(abreviado a Beel na maioría das ocasións). Así, Beel, non pode estar a máis duns poucos metros de Oga, dado que se o fai Oga estoupa, o que fai que Oga se mova con Beel dun lado pra outro ao cabalicho .
Ao comezo a historia tenta ser un shonen de pelexas con toques de gag manga: grazas a ter a Beel, Oga é máis poderoso do normal e usa o seu poder para masacrar aos seus inimigos en pelexas calexeiras entre istitutos(Que vamos, a última vez que eu fun a un istituto non recordo que escachasen edificios a puñetazos, pero bueno...XD) .
Ademáis de Beel, a súa coidadora foi enviada ao mundo humano, xunto con outros secundarios que fan que a serie teña un elenco de personaxes bastante salientábel.
Ao principio Beelzebub está bastante ben e chega a estar moi ben por momentos, con popularidade suficiente para conseguir un anime. Así, que pasou para que rematara prematuramente? Hai varias razóns para tal feito.Por un banda, Beelzebub perdeu a súa esencia de gag manga para centrarse nas pelexas shonen, parecéndose demasiado a outros mangas que xa había no mercado. Ademais, as tramas volvéronse demasiado complicadas para unha audiencia adolescente con viláns que sempre tiñan alguén por riba deles(A pesar de que a última batalla está resolta razoábelmente) .
Beelzebub era unha dose semanal de humor con pelexas, sobre todo baseándose no concepto de ver a un tipo moi "home" pelexar con outros igual de machos: non había un gran desplegue de superpoderes extraños. Sen embargo, iso cambia e cando tal todos son ultrapoderosos, con raios mortais e habilidades incribles, algo que non lle fixo moito ben á historia.
En conclusión, pintaba ben ao comezo pero desinflouse, aínda que rematou cun final digno. Notábel.
Beelzebub, mítico nome de demo,é o título deste manga que se publicou na weekly shonen jump(casa de naruto, bleach e one piece) ata a semana pasada.Que rematara este manga é algo así como a "crónica dunha morte anunciada" , dado que quedaba á fin da lista nas enquisas da revista. Non digo que durante bastante tempo parecese perdido, sen obxectivo: parecía que estiraban a historia por estirar pero ditos pedazos alternábanse con loitas bastante razoábeis(One piece non era XD, pero estaba bastante ven ) . Hai un spin off prantexado , se cadra porque este manga gozou dunha gran popularidade nos seus inicios e incluso conseguiu un anime que tivo uns bos resultados . A weekly shonen jump non pasa polo seu mellor momento en canto a series novas, isto é,se quitamos a serie da clase dos asasinos...non hai ningún hit que se publicase nos últimos 3-5 anos....e se temos en conta que gran parte das ventas veñen por Naruto(Bleach a verdade xa non axuda moito ) e vai rematar...mellor exprimir o que hai o máis que se poida, máis aínda se a historia ten potencial, como creo que é o caso. Pero bueno, basta de introdución , imos co argumento!
A historia de Beelzebub é a historia de como Oga, un rapaz de istituto problemático que basicamente é temido por todos pola súa forza lendaria é obrigado a ser o pai adoptivo do fillo do rei demo, un bebé coñecido como Beelzebub(abreviado a Beel na maioría das ocasións). Así, Beel, non pode estar a máis duns poucos metros de Oga, dado que se o fai Oga estoupa, o que fai que Oga se mova con Beel dun lado pra outro ao cabalicho .
Ao comezo a historia tenta ser un shonen de pelexas con toques de gag manga: grazas a ter a Beel, Oga é máis poderoso do normal e usa o seu poder para masacrar aos seus inimigos en pelexas calexeiras entre istitutos(Que vamos, a última vez que eu fun a un istituto non recordo que escachasen edificios a puñetazos, pero bueno...XD) .
Ademáis de Beel, a súa coidadora foi enviada ao mundo humano, xunto con outros secundarios que fan que a serie teña un elenco de personaxes bastante salientábel.
Ao principio Beelzebub está bastante ben e chega a estar moi ben por momentos, con popularidade suficiente para conseguir un anime. Así, que pasou para que rematara prematuramente? Hai varias razóns para tal feito.Por un banda, Beelzebub perdeu a súa esencia de gag manga para centrarse nas pelexas shonen, parecéndose demasiado a outros mangas que xa había no mercado. Ademais, as tramas volvéronse demasiado complicadas para unha audiencia adolescente con viláns que sempre tiñan alguén por riba deles(A pesar de que a última batalla está resolta razoábelmente) .
Beelzebub era unha dose semanal de humor con pelexas, sobre todo baseándose no concepto de ver a un tipo moi "home" pelexar con outros igual de machos: non había un gran desplegue de superpoderes extraños. Sen embargo, iso cambia e cando tal todos son ultrapoderosos, con raios mortais e habilidades incribles, algo que non lle fixo moito ben á historia.
En conclusión, pintaba ben ao comezo pero desinflouse, aínda que rematou cun final digno. Notábel.
Nota: 7.5
#manga #anime #ogsn
NOON! Pasouse ao shojo! Perdémolo! Rápido, administrémoslle unha maratón de tengen toppa gurren lagann a ver se revive...demasiado tarde, caeu no lado escuro.
Ola! Despois desa pequena introdución poética podedes deducir que falarei dun shojo(nin que fora a primeira vez...XD) .Creo que é bo variar de vez en cando e aínda que este shojo non foi dos meus favoritos(Tiña o seu punto ao principio pero na recta final perdeu bastante ,dende o meu punto de vista ) hai outros mangas/manhwas que aínda que sexa shojo ou josei considero que están ben e sígoos regularmente(Véxase Kuragehime, Dengeki Daisy , Tonari no Kaibutsu-kun ou Oresama Teacher). Pero o post de hoxe non vai sobre por que o shojo pode molar tanto coma o shonen senón dun manga chamado Kaichou wa maid-sama que creo que ven a querer dicir algo así como "A presidenta é unha maid", onde maid é a típica rapaza con uniforme de criada coa cofia e tal que traballa en cafés temáticos, véxase este exemplo:
Así, de que vai este manga?
Realmente o argumento está brilantemente resumido no título dado que vai dunha rapaza que é a presidenta do consello estudantil que se ve forzada a traballar nun maid-café pra sacar cartos para pagar os seus estudos .Dado que é unha persoa moi seria a quen os demais coñecen por ser unha especie de demo que os obriga a cumprir as normas baixo castigos indescriptíbeis( XD ) o seu traballo no maid-café é un secreto para tódolos seus amigos e amigas. Sen embargo, certo día un rapaz chamado Usui polo que tódalas rapazas suspiran entra no café e recoñece á presidenta , o cal fai que esta vexa coma o seu mundo de mentiras se desmorona.Resulta que non é para tanto dado que Usui promete non revelar o segredo da presidenta. Unha cousa leva á outra e o manga basicamente serve para contar o romance entre Usui e a presidenta.
O manga ten elementos de comedia bastante graciosos durante a súa primeira metade que se perden a medida que se aproxima ao seu final en detrimento dun amago de drama que me resultou totalmente anticlimático e lixeiros avances na relación entre Misaki(A presidenta) e Usui que, se temos en conta que son parella dende antes da metade, non axudan a que o manga pareza estancado.
A nivel de debuxo está bastante ben, deseño de personaxes sólido e variedade de expresións, é un manga que destaca polo seu nivel de debuxo.
Hai un anime que non vin(Así que non podo opinar) que adapta este manga pero se falamos do manga creo que, a pesar de empeorar bastante no seu treito final merece un notábel.
Ola! Despois desa pequena introdución poética podedes deducir que falarei dun shojo(nin que fora a primeira vez...XD) .Creo que é bo variar de vez en cando e aínda que este shojo non foi dos meus favoritos(Tiña o seu punto ao principio pero na recta final perdeu bastante ,dende o meu punto de vista ) hai outros mangas/manhwas que aínda que sexa shojo ou josei considero que están ben e sígoos regularmente(Véxase Kuragehime, Dengeki Daisy , Tonari no Kaibutsu-kun ou Oresama Teacher). Pero o post de hoxe non vai sobre por que o shojo pode molar tanto coma o shonen senón dun manga chamado Kaichou wa maid-sama que creo que ven a querer dicir algo así como "A presidenta é unha maid", onde maid é a típica rapaza con uniforme de criada coa cofia e tal que traballa en cafés temáticos, véxase este exemplo:
Así, de que vai este manga?
Realmente o argumento está brilantemente resumido no título dado que vai dunha rapaza que é a presidenta do consello estudantil que se ve forzada a traballar nun maid-café pra sacar cartos para pagar os seus estudos .Dado que é unha persoa moi seria a quen os demais coñecen por ser unha especie de demo que os obriga a cumprir as normas baixo castigos indescriptíbeis( XD ) o seu traballo no maid-café é un secreto para tódolos seus amigos e amigas. Sen embargo, certo día un rapaz chamado Usui polo que tódalas rapazas suspiran entra no café e recoñece á presidenta , o cal fai que esta vexa coma o seu mundo de mentiras se desmorona.Resulta que non é para tanto dado que Usui promete non revelar o segredo da presidenta. Unha cousa leva á outra e o manga basicamente serve para contar o romance entre Usui e a presidenta.
O manga ten elementos de comedia bastante graciosos durante a súa primeira metade que se perden a medida que se aproxima ao seu final en detrimento dun amago de drama que me resultou totalmente anticlimático e lixeiros avances na relación entre Misaki(A presidenta) e Usui que, se temos en conta que son parella dende antes da metade, non axudan a que o manga pareza estancado.
A nivel de debuxo está bastante ben, deseño de personaxes sólido e variedade de expresións, é un manga que destaca polo seu nivel de debuxo.
Hai un anime que non vin(Así que non podo opinar) que adapta este manga pero se falamos do manga creo que, a pesar de empeorar bastante no seu treito final merece un notábel.
Nota: 7.0
Tag :// comedia,
Tag :// Kaichou wa Maid-sama,
Tag :// Manga,
Tag :// Nota entre 7 e 8,
Tag :// romance,
Tag :// shojo
#manga #anime #ogsn
Boas!Debido a diversas circunstancias non se publicou nada no blog ultimamente, pero tranquil@s, que esta semana retomarei o ritmo de publicación(E tentarei publicar outra entrada ademáis desta pra compensar a da semana pasada(O resto das que faltan....xa se tal XD)). O caso é que hoxe vou falar da esperada peli de To aru majutsu no index(Podedes ver a sinopse de tódalas tempadas en entradas pasadas) chamada Endymion no Kiseki(Segundo wikipedia, Miracle of Endymion). Debo dicir que a min non me soen gustar as pelis de animes en curso, porque á fin e ó cabo son recheo, entretemento momentáneo pra aliviar a espera das novas tempadas. Esta peli segue ese patrón pero a trama é suficientemente sólida pra ser disfrutábel e manter a esencia do anime. Así, de que vai?
A historia vai do Endymion, un ascensor que xando comeza a trama vai ser inaugurado. Dito ascensor ten a peculiaridade de que chega ata o espacio, o que o converte no maior ascensor xamais creado.Dito ascensor é o orgullo de Cidade Academia e os protagonisgas, Touma e Index están bastante intrigados por saber que vai saír dahí.
De xeito paralelo Touma e Index coñecen a Meigo Arisa, unha level 0 e posíbel interés romántico de Touma que é moi simpática e ten unha voz prodixiosa. Tan prodixiosa que a pesar de dedicarse ao negocio da música en modo "amateur" consegue un contrato pra grabar un CD e actuar na inauguración do ascensor en moi pouco tempo, algo que supón un ascenso meteórico na súa carreira.
Sen embargo, non todo son rosas na vida de Meigo Arisa e os vellos compañeiros de Touma, os magos, deciden que Arisa é unha ameaza e que ten que ser eliminada , algo que provoca unha guerra entre os magos e un corpo de forzas especiais de Cidade Academia. Como se resolverá o conflicto?Cal será a importancia do ascensor? As respostas a estas preguntas atoparalas na peli!
Agora é posíbel que haxa SPOILERS , así que se non queredes enterarvos de nada saltade ata o párrafo da conclusión(o último do post).
O argumento ten un estilo de ciencia-ficción bastante marcado , moito máis do que a serie orixinal acostuma a facer, algo que non é malo e que a min me gustou bastante. Así, constrúese unha trama que, aínda que chegados a certo punto predecíbel, consegue entreter e non aburrir demasiado. Isto débese á abundancia de coloridas e abundantes esceas de acción que hai en todo o filme, moi espectaculares .
Se falamos da banda sonora...non sei, non son moito de música xaponesa e se temos en conta que o filme se sustenta sobre as cancións dunha "idol"....non me gustou, salvo algún tema instrumental illado.
En conlusión, é un filme que é mellor do que eu me esperaba, con ritmo adecuado e unha historia que podería cadrar nun arco arco argumental da historia principal. Notábel .
Boas!Debido a diversas circunstancias non se publicou nada no blog ultimamente, pero tranquil@s, que esta semana retomarei o ritmo de publicación(E tentarei publicar outra entrada ademáis desta pra compensar a da semana pasada(O resto das que faltan....xa se tal XD)). O caso é que hoxe vou falar da esperada peli de To aru majutsu no index(Podedes ver a sinopse de tódalas tempadas en entradas pasadas) chamada Endymion no Kiseki(Segundo wikipedia, Miracle of Endymion). Debo dicir que a min non me soen gustar as pelis de animes en curso, porque á fin e ó cabo son recheo, entretemento momentáneo pra aliviar a espera das novas tempadas. Esta peli segue ese patrón pero a trama é suficientemente sólida pra ser disfrutábel e manter a esencia do anime. Así, de que vai?
A historia vai do Endymion, un ascensor que xando comeza a trama vai ser inaugurado. Dito ascensor ten a peculiaridade de que chega ata o espacio, o que o converte no maior ascensor xamais creado.Dito ascensor é o orgullo de Cidade Academia e os protagonisgas, Touma e Index están bastante intrigados por saber que vai saír dahí.
De xeito paralelo Touma e Index coñecen a Meigo Arisa, unha level 0 e posíbel interés romántico de Touma que é moi simpática e ten unha voz prodixiosa. Tan prodixiosa que a pesar de dedicarse ao negocio da música en modo "amateur" consegue un contrato pra grabar un CD e actuar na inauguración do ascensor en moi pouco tempo, algo que supón un ascenso meteórico na súa carreira.
Sen embargo, non todo son rosas na vida de Meigo Arisa e os vellos compañeiros de Touma, os magos, deciden que Arisa é unha ameaza e que ten que ser eliminada , algo que provoca unha guerra entre os magos e un corpo de forzas especiais de Cidade Academia. Como se resolverá o conflicto?Cal será a importancia do ascensor? As respostas a estas preguntas atoparalas na peli!
Agora é posíbel que haxa SPOILERS , así que se non queredes enterarvos de nada saltade ata o párrafo da conclusión(o último do post).
O argumento ten un estilo de ciencia-ficción bastante marcado , moito máis do que a serie orixinal acostuma a facer, algo que non é malo e que a min me gustou bastante. Así, constrúese unha trama que, aínda que chegados a certo punto predecíbel, consegue entreter e non aburrir demasiado. Isto débese á abundancia de coloridas e abundantes esceas de acción que hai en todo o filme, moi espectaculares .
Se falamos da banda sonora...non sei, non son moito de música xaponesa e se temos en conta que o filme se sustenta sobre as cancións dunha "idol"....non me gustou, salvo algún tema instrumental illado.
En conlusión, é un filme que é mellor do que eu me esperaba, con ritmo adecuado e unha historia que podería cadrar nun arco arco argumental da historia principal. Notábel .
Nota: 7.5
Kirara , en resumo, é unha comedia romántica con toques ecchi coma moitas outras. A particularidade deste manga é que o protagonista vese forzado a elexir entre diferentes versións da mesma persoa. Isto é, entre unha versión da rapaza que lle gusta adulta e unha versión adolescente.
O tema é que a rapaza chamada Kirara morre nun accidente de tráfico o día que está a punto de casarse co seu amor do istituto, polo que viaxa no tempo en forma de espíritu ata a çepoca na que tanto o seu mozo coma ela estaban no istituto. Así, aparéceselle ao rapaz, chamado Konpei, e dille que ela é Kirara do futuro , a súa futura muller, algo que non acaba de convencer demasiado a Konpei dado que a relación que tiñan naquela época era máis ben mala. Sen embargo, a medida que avanzan os capítulos vemos como evoluciona a relación entre Konpei e a Kirara adolescente , algo que fai posíbel o futuro do que di provir a Kirara adulta.
Resulta que a existencia da Kirara adulta SPOILER START é froito da equivocación dun anxo novato, que quería mandala ao ceo pero enviouna atrás no tempo. Así, o anxo remata por perder os seus poderes durante uns capítulos e quédase a vivir na Terra.
Ademáis do anxo hai unha demo malvada que quere destruír a Kirara e outros personaxes secundarios que serven pra engadir comedia, coma unha rapaza extraterrestre que aparece dun xeiro un pouco random XD.
Hai capítulos do manga especialmente bos, como cando Kirara se reune co espíírito do Konpei adulto, xa vello e decrépito, antes de que este parta cara o ceo.
O manga ten o fallo de que é altamente predecíbel e ao existir unha personaxe do futuro sabes con quen vai rematar o protagonista, pero bueno, non é que sexa un feito demasiado relevante, polo menos son honestos respeito a iso XD.
SPOILER END.
Se falamos do debuxo non nos atoparemos cunha innovación especialmente salientábel a este nivel: liñas ben definidas e féminas con moitas curvas son a base do debuxo deste manga, que mellora de xeito notábel co paso dos capítulos.A pesar de que ten esceas nas que aparecen persoaxes femininas espidas non o considero un manga seinen, senon shonen.
É unha comedia romántica ecchi pero ten o seu aquel. Notábel.
Nota: 7.5
Tag :// comedia,
Tag :// ecchi,
Tag :// Kirara,
Tag :// Manga,
Tag :// Nota entre 7 e 8,
Tag :// shonen
Ola! Hoxe falaremos da secuela de Bloody monday e segunda entrega destas triloxía de mangas, Bloody Monday 2. A súa duración é considerábelmente menor que a primeira entrega , algo que a priori non é malo (Non é malo realmente XD ) dado que ao ser unha segunda parte intenta repetir a fórmula da primeira parte con algunha cousa nova e non hai moito de onde sacar sen repetir.
Hai elementos novos altamente favorábeis, como poden ser a inclusión de novos personaxes (Véxase a nova protagonista feminina) e unha historia máis compacta, con revelacións e cambios de argumento do estilo "resulta que o bo era malo, o malo era bo e o resto eran....algo XD" .
Imos co argumento!
Bloody Monday 2 retoma a historia de primeira parte 2 anos despois. Falcon, aquel mega-hacker parece outra persoa e resulta que deixou os ordeadores...durante o primeiro capítulo XD, que é o que dura a trola(Algo bastante evidente na miña opinión XD ) . Así, resulta que estiveo a traballar co servizo secreto Xaponés todo este tempo, en diversas misións.
Así, a trama principal deste manga está relacionada con certo grupo terrorista cuxo líder, un Ruso despiadado, ameaza con diversas cousas(Bomba nuclear....) se non se cumples as súas demandas,polo que Falcon deberá evitar que se active a bomba a toda costa.Ademáis, reaparece o virus Bloody Monday, que tamén usan os terroristas.
Antigos inimigos convértense en aliados e algúns aliados resultan ser inimigos, algo que se desvela cara o final do manga e que da sentido a certas partes da trama que ata agora non o tiñan.
Ademáis dos personaxes da anterior entrega, hai algúns novos, entre os que destaca unha nova protagonista feminina. Esta é altamente yandere, dado que ao principio funciona coma unha máquina de matar pero despois desenrola sentimentos cara Falcon e axuda a meter toques de comedia que non estaban presentes na primeira entrega.
O manga non está mal pero despois de ler a primeira parte esta segunda parte perde bastante porque hai moitas cousas que xa ves vir, non hai tantas sorpresas, o ritmo non é igual e en conxunto non é tan adictivo.Non é que chegue a aburrir pero non ten a calidade da primeira parte, iso é seguro .Así, a súa nota é inferior á da primeira entrega:
Nota: 7.25
Boas! Hoxe falaremos deste manga de corte ecchi(tira a soft hentai, dado que contén esceas de sexo explícito, aínda que non é un hentai ) que conta cunha duración bastante elevada(94 capítulos) pra este tipo de mangas e que é relativamente gracioso, debido ao surrealista das relacións que se producen entre @s personaxes.Imos co argumento!
A historia comeza cando un estudante universitario recibe a inesperada visita da súa irmá, de quen non sabía nada dende unha tempada dado que deixara o istituto e non se volvera saber nada dela. Así, dita rapaza aparece na súa porta con outra rapaza da mesma idade, quen resulta ser a súa moza , o cal deixa bastante sorprendido ao rapaz, dado que non sabía que a súa irmá era lesbiana XD.
Aquí comeza unha historia de enredos , onde os tres personaxes principais pasan por varias relacións amorosas ao longo do manga, algo que fai que gañen experiencia e maduren polo camiño.
A pesar de ser un manga ecchi é relativamente interesante, non ten un argumento demasiado intrínseco pero é gracioso e non demasiado complexo , dado non hai un fío conductor e as historias son romances random XD, algo que evoluciona cara algo máis concreto ao final do manga.
En resumo, non está mal.Notábel
Nota: 7.0
Tamén coñecido como 51 ways to save my girlfriend( Kanojo creo que siñifica rapaza e mamoru é salvar, o resto non sei XD, ) , este manga foi bastante popular no seu momento e levantou certa controversia debido ao terremoto que houbo en Xapón(O máis recente) , algo que , se somos realistas, non tiña así moito sentido porque non era máis que un manga , que ademáis comezara a pubricarse moito antes.
Pero bueno, o que nos ocupa agora é falar do argumento. Imos aló!
Kanojo wo Mamoru 51 conta a historia dun rapaz e unha rapaza que, compañeiros de istituto, reecóntranse anos despois. Os dous seguiros camiños moi diferentes: mentres que o rapaz está a ir a entrevistas de traballo e quere ser un home de proveito a rapaza segue anclada no pasado , coa mesma vestimenta gótica do istituto, algo que aos seus anos(A pesar de non ter máis de 30 ) resúltalle extraño a moitos.
Os dous protagonistas atópanse de socato e comezan a mítica conversa de "Que tal che vai a vida?" cando un terrible terremoto sacude Tokio e todo se vai ao traste. Así, vense atrapados nun mundo que non coñecen , onde terán que loitar pra sobrevivir.
O manga é de estilo catastrofista, con esceas (paneis ou komas) bastante gráficas, onde pode verse como xente morre aplastada por cascallos ou outros obxectos de gran tamaño. Estes sucesos causan unha gran inquedanza e desacougo no protagonista masculino, quen , afeito á filosofía de facer sempre o ben, queda traumatizado cando lagúns momentos non consegue salvara certas persoas en detrimento da súa propia seguridade, un acto que , ao comezo considera egoistas pero que despois non é tanto.
Os dous protagonistas son radicalmente opostos e esa é unha das grazas do manga: mentres que o masculino tenta buscar xeitos de sobrevivir e desprazarse a un lugar onde haxa recursos a feminina está bastante trastocada, con mentalidade infantil, a quen non parece importarlle nada ademáis do seu atributo de gótica.
Coma na maioría destes mangas, a catástrofe leva a que a xente se volva tola e danse episodios de violencia, que van dende pelexas por comida e auga ata violacións, as cales son apoiadas pola maioría.
O manga en xeral está ben, ten un ritmo razoábel(Non é epicamente rápido pero ten boa dúbida) e se se lle pode poñer unha pega é o seu final.
Sei que é bastante complicado facer un final pra un manga destas características, quero dicir, non hai un obxectivo concreto, non hai un "fin" real, o manga remata cando o mangaka quere que remate. Así, o final síntese un pouco "aleatorio" , dado que aporta unha conlusión ideolóxica pero non resolve de forma inequívoca o destino dos protagonistas.
En resumo, manga bastante interesante, de debuxo realista, cun ritmo normal que conta unha catástrofe dun terremoto. Notábel
Nota: 7
Conta a historia dun rapaz chamado Seiichirou Kiitano, quen ten a mala sorte de ter unha cara e unha presenza que fan que pareza un demo. Isto fai que a xente se alonxe del cando o atopa pola rúa polo que Seiichirou apenas ten amigos.
A historia comeza cando Seiichirou chega a unha nova escola como estudante transferido . A xente da súa clase tenlle medo enseguida e os yankees(malotes XD) da escola deciden desafialo. Seiichirou, quen non se entera moi ben de que vai a película, derrótaos sen sequera saber que estaba a pelexar ou que o desafiaran, convertíndose no seu líder .
A medida que pasan os capítulos aparencen máis personaxes e Seiichirou comeza a facer amigos. Destacan especialmente as dúas rapazas que coñece Seiichirou na historia, con quen pode sincerarse dado que elas entenden que Seiichirou é un gran rapaz e moi estudoso, o que pasa é que a súa apariencia é a dun demo.
É un manga de comedia, máis que nada son capítulos autoconclusivos sen ter unha historia clara, algo típico neste tipo de obras.
A historia baséase en que Seiichirou nunca se entera de nada, polo que remata en pelexas en centos de ocasións e sempre remata victorioso sen sequera saber pelexar grazas a golpes de potra.
Outro gag recurrente é como Seiichirou, cando intenta falar a presa ou berrar emite uns sons guturais que fan que a xente se reafirme na crenza de que é un demo.
É un manga que ten unha cantidade pequena de capítulos en comparación cun manga semanal, pero teñamos en conta que a maioría dos capítulos teñen da orde de 35 páxinas. Así, hai moitas páxinas que ler, polo que agradécese que o aoutor rematar o manga sen chegar a repetirse demasiado, aínda que sí é certo que ao cabo de 20 capítulos o manga xa resulta repetitivo.
O debuxo ao comezo é bastante malo pero mellora co paso dos capítulos e ao final da obra xa acada un nivel adecuado, véaxase que a persoa que debuxou este manga é a mesma que debuxa Claymore.
En resumo, historia de comedia con algún toque de romance(escaso) que te fará rir a gargalladas ao comezo pero que despois se volve repetitiva e tenta cambiar esa dinámica con historias sobre personaxes secundarios, algo que se agradece.
Nota: 7.0
PD: Aquí unha imaxe de Seiichirou pra que vos fagades unha idea XD
Tag :// Angel Densetsu,
Tag :// comedia,
Tag :// Manga,
Tag :// Nota entre 7 e 8,
Tag :// romance,
Tag :// shonen
