#manga #newwaves #ogsn
Boas! Fai tempo , eh? XD O caso é que hoxe falaremos da secuela do manga coreano The Breaker, do que xa falei(Entrada orixinal: ) , que comecei a ler dende que levaba apenas uns capítulos e que lin semana por semana ata a súa finalización. Antes de entrar en de que vai, este manhwa adolece dos mesmos problemas que o seu predecesor, incluso no feito de non rematar a historia e deixar un final moi aberto(O final de The breaker é  discutíbelmente pechado, isto é, aberto pero podemos considerar que se pecha unha parte da historia). Imos co argumento!

The Breaker: New Waves colle o seu título dunha nova xeración de artistas marciais, algúns dos cales xa coñecíamos e outros novos. Así, Shion atópase ao comezo da historia co seu centro de ki roto, o que imposibilita para a práctica de artes marciais. Sen embargo, el segue a practicar os exercicios que o seu desaparecido sensei Goomonriong lle deixou e por motivos un pouco aleatorios, segundo a miña opinión, remata por ser xefe dunha casa de artes marciais. Esta circunstancia é bastante curiosa porque hai persoas notábelmente máis poderosas ca el dentro do seu clan pero polo que sexa el é o xefe, o Gaju.
A historia evoluciona de xeito que Shion faise máis e máis poderoso co tempo grazas aos seus encontros cos inimigos e incluso remata por recuperar o seu centro de ki dun xeito un pouco "máxico"(Tódolos personaxes son moi op, tampouco hai que sobreanalizar cousas coma esta XD) e a historia chega ao seu clímax coa aparición do sensei perdido, quen parece ser que non recorda demasiado a Shion e ten unha persoalidade e ideais notábelmente diferentes ao que recordábamos. Sen entrar ao críbel que resulta que alguén tan badass coma o sensei poida ser manipulado tan facilmente(A min non me quedou 100% claro canto era real e canto finxido) o encontro entre os dous personaxes mola, máis que nada porque por moito que o intenten(E a pesar da melloras aparentes de Shion) o carisma do sensei é moi superior.

A histria inicia de xeito moi lento, incluso de xeito máis lento que a serie orixinal porque pasan moitos capítulos ata que Shion pode pelexar(Uns 100, e o manga ten uns 200 , así que...XD) polo que a sensación de recheo é bastante poderosa durantes eses 100 capítulos. Sen embargo, a graza deste manga non está nas pelexas do protagonista(Soamente) senón nos entresixos do mundo das artes marciais e a historia dos abundantes personaxes secundarios, algúns dos cales moi memorábeis(E non, non me refiro a Jinnie, personaxes que, se te paras a pensar, só foi usada para dicir que será importante no futuro).

Respeito do arte, non se nota un empeoramento da mesa. Que por que se espera un empeoramento? Porque , a pesar de que houbo moitos capítulos non publicados a tempo conseguiuse un ritmo semanal lixeiramente estábel e para un autor ao que parece que lle costa chegar a tempo hai que admitir que non se nota un empeoramento na calidade do debuxo; de feito, incluso podemos apreciar unha lixeira maioría nalgúns deseños, con komas de pelexas máis traballados.

Se falamos de diferenzas coa obra orixinal, aparte de cambios lixeiros no artes, principalmente está un argumento máis traballado. A duración deste manga é moito maior que a da obra orixinal e se temos en conta o tempo que tardan e poñer o fundamento da historia dámonos conta que se prestou unha maior atención ás tramas secundarias. A pesar de que The Breaker é un gran manga, se cadra apreciábase falta de detalle nalgunhas cousas e historias difusas , algo que se subsana en gran parte nesta segunda entrega.Isto non quere dicir que non haxa tramas que se vexas moi débiles, coma o feito de que se supón que non se coñece a identidade do xefe malísimo, algo que, tendo en conta a cantidade de cousas que pasan, remata por pasar a un segundo plano(Esperemos que na confirmada terceira parte aten eses cabos soltos).

En conclusión, este manga era o que esperaba con máis ganas cada semana tódolos fins de semana. Historia que te atrapa(aínda que lenta por momentos) con gran profundidade, artes marciais, personaxes carismáticos(Falta traballo no principal por momentos) e moi bo debuxo fan deste manga algo imprescindíbel.

Nota: 9.25

#manga #anime #ogsn

Boas! Hoxe(Por fin!) falaremos de Tokyo Ghoul, a primeira tempada do anime do manga homónimo. Dirá algún : "Ah, pero, xa rematou a segunda, vas moi atrasado..." Eu vou ao meu ritmo, a vida vai demasiado rápido para min XD. O caso é que este anime tivo bastante fama no seu momento polo que decidín ver os seus 12 episodios(Sen censura) para ver a ver se a fama era merecida. Imos co argumento!

ARGUMENTO

Tokyo Ghoul, como o seu nome indica vai duns monstros chamados Ghouls(Gul ) que están vagamente inspirados no demo do mesmo nome da cultura árabe, do cal podemos saber máis cousas en Wikipedia. O caso é que estas criaturas teñen aspecto humano pero só poden morrer se non se alimentan(De carne humana) ou se son asasinados, en principio non morren de morte natural co paso dos anos, o cal fai que haxa Ghouls moi , moi vellos.
A historia comeza cando o protagonista, Kaneki, é atacado por unha Ghoul nunha calexa escura, que dis ti, para que vas por ahí, se xa se ve ao lonxe que unha tía tan boa non vai querer ir contigo así por así na primeira cita,pero bueno....Pasa o que ten que pasar, que a tipa comeza a atacalo co seu tentáculo(Resulta que os Ghouls teñen un ou varios tentáculos que poden usar como consideren) ata que aparece outro personaxe que salva a Kaneki. Este é levado ao hospital rapidamente pero os médicos danno por morto debido á gravidade das súas feridas. Sen embargo, un doutor decide empregar os órganos da muller que atoparon xunto de Kaneki(A Ghoul) e transplantarllos a Kaneki, algo que provoca que Kaneki se convirta nun híbrido: medio Ghoul-medio humano. Así, sen poder dixerir a comida humana remata por asociarse cun grupo de Ghouls pacíficos que rexeitan unha cefetería para saciar as súas necesidades de carne humana.
Ese é máis ou menos o argumento, ao longo da tempada podemos observar certas evolucións no argumento pero sendo honestos nos doce capítulos tampouco avanza moitísimo a trama, de feito avanza a tompicóns durante os últimos 4-5 capítulos , onde morren varios personaxes e ves que realmente algo pasa.Da a sensación de que había que rematar a trama como fose...Isto provoca que o final pareza demasiado abrupto e repentino, en certo modo sabes que foi o que pasou pero non se da ningunha pista do que pasa con moitos personaxes . Aínda que exista unha segunda tempada, creo que poderían ter pechado mellor a primeira.

PERSONAXES

Comentarei aquí os dous personaxes que me pareceron máis interesantes, hai moitos máis XD.
Kaneki: é o protagonista da historia. Ao comezo ten unha persoalidad bastante xenérica , coma o típico rapaz bo que non quere ferir nin a unha mosca pero co paso dos capítulos vaise dando conta de que así non vai a ningún sitio e decide loitar por si mesmo.
Debido a que a "alma" de Rie, a tipa á que pertencen os seus órganos Ghoul está dentro del, algunhas veces entra en trance e herda parte desa natureza sádica que caracterizaba a Rie aínda que Kaneki é capaz de controlarse a maioría das veces. Isto non quita que cando é levado ao límite, despois de sufrir torturas inimaxinábeis remate por saír a relucir a súa propia parte psicótica e matar a un montón de xente(Os Ghoul teñen unha capacidade de rexeneración de tecido moi boa, polo que como tortura o que se soe facer é romperlle/arrancarlle partes do corpo , esperar a que se rexeneren e repetir).
Kotaro Amon: é o investigador número 1 da unidade anti-ghouls de Tokyo, os malos, para que nos entendamos. Así, dedícase a cargarse Ghouls, xunto co seu compañeiro máis experimentado Kureo Mado, aínda que soe ter remordementos e despois de coñecer a Kaneki, quen mostra un comportamento errático e intenta claramente non sucumbir aos seus institintos comeza a preguntarse se realmente o que están a fecer é o correcto ao cargarse Ghouls sen miramentos.
Ao igual que o resto de membros da unidade especial, pode usar como arma os poderes dos Ghouls(Os tentáculos que dixen antes), polo que ten a súa propia arma en forma de lanza, aínda que despois usa outras e demostra ser perfectamente hábil con tódalas armas que manexa.

ANIMACIÓN E BSO

Así para comezar, ver isto sen censura non merece demasiado a pena, isto é, perde gran parte de graza. Hai unha cantidade de sangue notábel , especialmente en dúas ou tres esceas importantes,  o que axuda a darlle un certo "realismo" ao anime(Que si, que xa sei que son monstro inventados e que o de que a xente bote sangue coma se fose un puzo de petróleo igual é algo esaxerado, pero aínda así). As pelexas están ben coregrafiadas e ao contrario do que podería parecer o de ter tentáculos estilo Dr Octopus non fai que as pelexas sexan demasiado liosas con moitos elementos en pantalla.
En canto ao deseño de personaxes, non hai fallos importantes e tódolos personaxes teñen o mesmo nivel de debuxo, non é un anime especialmente orientado ao fan service, polo que non se pasa dos personaxes masculinos en detrimento de ter unhas tetas a 1080p nas personaxes femininas .
O opening é razoábelmente bo, pegadizo e que se che queda facilmente na cabeza pero para min ten un fallo crítico na forma dun Spoiler : móstrase a Kaneki nunh forma na que non aparece ata o últimom capítulo do anime, o que fai que te preguntes " a que ven Kaneki co pelo branco?" ata o último capítulo. O ending, como soe ser costume, non me gustou demasiado.

CONCLUSIÓN

A miña opinión deste anime mellorou notábelmente vistos os tres últimos capítulos do mesmo, senón a miña opinión sería bastante diferente. Non foron suficientes para subsanar os erros pasados pero sí que foron notábeis. Así, os dous primeiros capítulos e os tres últimos son sen dúbida os mellores; se restamos da nota os capítulos do medio quédanos unha nota de entorno a notábel alto.
Este anime é bastante bo, pero creo que podería ter sido moito mellor, hai moito potencial desaproveitado. Gustaralle a todos aqueles que busquen acción e monstros, cun trama aceptábelmente boa.

Nota: 8.2

#manga #anime #ogsn


Hi there! It's been a while, I know, but I've been busy with ...stuff XD. The thing that I'll make it up to you all by publishing a post each day, from today onwards, till christmas. They call that 12 days of christmas and you have started way late! Well, you're right, but it's six posts in six days....so that has to count to something , right? RIGH!? Ehem, let's just start with the plot of this manga ,already, shall we?

Koe no katachi, or the Shape of voice as far as it appears in Wikipedia, it's a shonen manga that tells a story that might not be suitable for shonen readers. It tells the story of how difficult the life of someone with impaired hearing or other kinds of deafness can be quite hard, but that there's light at the end of the tunnel. 
It's a character's story, there's a plot line, sure, but when this manga really gives its all is when portrays the relationship between the characters . There's a slice of life theme going on but it falls into a secondary part after a few chapters, when the story kind of stalls and things seems to be going really slowly. That's not a bad thing, that way they can explain with a lot of detail stuff about the characters.
The main line of the plot revolves around the fact that children are cruel, really cruel. At the beginning of the story , the main character of the manga, called  Ishida Shouya bullies a girl called Nishimiya every single day. Not a single time does he spare her of her harrassment : he's kind of a bad guy. Those events tend to end badly and this is not an exception: Nishimiya ends up changing schools and Ishida Shouya regrets doing that for a lot of time till the real beginning of the story, when Ishida decides it's time to make amends both to Nishimiya and to himself.
There's more characters apart from Nishimiya and Shouya and they vary from quite a wide range of arquetypes, although most of them share a common personality trait: fear of rejection. Not all of them participated in Nishimiya's bullying but they were too scared to complain/do something about it. Nevertheless, there's more characters that past ones to complement the story, which makes a mix between people Nishimiya knew and new friends to build a very interesting cast.The main reason they are interesting is that all of them has problems, there's no heroes in the story, everyone is the same, maybe not with the same problems but all of them has something that keeps them from moving on.
The drawing style is correct and I think it fits the story perfectly. By correct I don't mean "barely good" but something quite remarkable, yet not too flashy. That's something very positive to the story as it focuses in realistic situations, with some space for creativity, like when some characters have X marks on their faces because they "aren't seen" by the main character.

I could talk a lot of things but I'm going to keep short: I loved this story. It's well written, not very long, with good characters and a hard to approach subject.

Mark: 9.0

#manga #anime #ogsn

Boas! Hoxe falaremos dun manga que, segundo se anunciaba nas súas páxinas(Non sei se por parte das persoas que debuxan o manga ou por parte da editorial) foi tan popular como Attack on titan e que na actualidade conta cun manga de "pseudo-continuación"(Chámolle así porque saen outros personaxes ,é a mesma historia contada dende outro punto de vista ao comezo e despois evoluciona cara outros camiños).UPDATE a 8/10/2014: Os novos personaxes atópanse cos vellos no capítulo 81
Hai feitos que respaldan dita popularidade, coma que vendeu 1.5 millóns de copias(Un número moi alto, sendo honestos) ou que vai ser adaptado a un live-action que seica vai saír este outono.
Dito isto, hai que ter en conta que , como o manga ten unha continuación, a cantidade inxente de cabos soltos que quedaron ao seu remate poidan que sexan respostados na continuación, polo que dito dato non penalízará a súa nota.Imos co argumento!


Kami-sama no Iu toori conta a historia de como todos os rapaces de istituto de Xapón estaban felizmente nas súas clases cando un fenómeno paranormal interrompeu a normalidade e fixo que o caos se extendese rapidamente. Así, en cada clase de cada istituto de todo o país aparece un boneco Daruma, que obriga aos rapaces ao xogar á versión de "escondite inglés": o boneco fai unha especie de conta atrás, durante a cal os rapaces poden moverse, pero se alguén se está a mover cando o boneco calou estoupa. Moi lóxico todo XD
O caso é que non todos morren e os superviventes descobren posteriormente que o que pasou non é máis que o comezo dunha especie de exames para determinar quen será un kami (Soa algo difícil de explicar pero máis sería spoiler).

O argumento , tal e como o escribín eu, pode parecer interesante pero se les o argumento que aparece na tapa do volume suaviza a parte do gore polo que quédaste coa idea de que é xente que xoga a xogos de nenos xaponeses e que palman de vez en cando(Idea non moi alonxada da realidade, despois de todo ) .Sen embargo, a execución non remata de ser todo o satisfactoria que debería. Sométese aos personaxes a un estrés psicolóxico atroz baseado no feito de que poden morrer en calquera momento pero esa sensación non se da transmitido ao lector. As probas son xogos clásicos xaponeses e non conseguen ser todo o épicas que deberían nun manga destas características, quédanse en simples sucesos despois dos cales esperas que pase algo épico, que non chega a pasar. Ademáis, un dos teóricos atractivos, a aleatoriedade das mortes, queda lastrado pola falta de desenvolvemento dos personaxes, polo que ao non establecerse unha certa empatía con eles por parte da persoa que le o manga a súa morte resulta sosa e inútil en lugar de emocionante, salvo cecáis nunha ocasión illada.

Argumento aparte, o debuxo está ben, non epicamente ben pero sí o suficientemente ben para transmitir certa atmósfera de opresión a varios personaxes que lle queda que nin pintada.


Como conclusión, o manga non é tan bo coma Attack on titan. Nin de lonxe. Poida que se continuasen coa mesma historia máis tempo conseguisen chegar a mellor porto e a pesar de que na continuación realizáronse varios cambios(os personaxes evolucionan, as probas teñen un compoñente de intelixencia que recorda a Liar Game, etc.) este manga quédase a media en tódolos paus que intenta tocar.Notábel baixo.

Nota: 7.0

#manga #anime #ogsn

Ola! Hoxe traio un manga de xénero slice of life e maiormente comedia, con toques de romance shonen, aínda que non harem. Trátase de Yankee-kun to Megane-chan, mencionado xa no post sobre os mangas de Yankees, do mesmo mangaka que está a publicar actualmente o manga de Yamada e as sete bruxas. Imos co argumento!




Neste manga cóntase a vidadunha serie de rapaces de istituto xaponeses, dende que comezan os seus estudos ata que conseguen entrar na universidade. 
Principalmente explórase a relación entre Daichi Shinagawa e Hana Adachi, dúas persoas de caracter moi diferente. Mentres que Shinagawa é un delincuente que non ten demasiado interese en rematar o istituto Adachi é unha rapaza modelo, de gafas(Dahí o de megane). Sen embargo,  Adachi resulta ser máis ben parva e o aspecto de rapaza modelo é só unha fachada para desfrutar das súa vida escolar e deixar atrás o seu pasado como delincuente. Ao descubrir esta información, Daichi decide deixar esa vida e xunto con Adachi deciden desfrutar da súa vida no istituto.
Ademáis dos dous principais hai un gran número de secundarios que seguen, en certo xeito, o esquema de "parece pero non é": un tipo que ten cara de tipo chunguísimo pero é terríbelmente cobarde e amábel, unha rapaza super guapa que resulta ser moi insegura.....
Basicamente, a liña argumental desenvólvese con historias que non teñen nada que ver unhas coas outras e o que se busca e centrarse nos personaxes, non nunha historia xeral. Relacionado con isto está o feito de que un dos puntos fortes do manga é a evolución que sofren os personaxes ao longo da historia, dado que maduran e sofren un verdadeiro cambio.
Respeito do final da historia,e aquí veñen SPOILERS, obviamente, é epicamente malo, porque é un final aberto e odio os finais abertos XD. Non, agora en serio, mentres que ao personaxe de Daichi se lle proporciona un certo "peche" , ao igual que ao resto dos secundarios, a Adachi, quen desaparece durante o último treito do manga, non se lle da a conclusión adecuada e a historia remata con Daichi de profesor nun istituto no que Adachi vai, dado que esta resulta que nunca se graduou. Deduzo que pretendía ser un final sorprendente e gracioso, pero só me quedo co de sorprendente, iso non llo quito.


Poderíamos encadrar o manga dentro do xénero cómico dado que a premisa principal da maioría das historias é facer rir, cousa que fai bastante ben durante uns 2/3 da historia, momento no que decide pasar a unha vertente máis seria, decisión que lle fixo perder bastante a súa esencia e calidade(Aínda que dito paso era , en certo modo, necesario , para finalizar a historia).

En conclusión, é unha historia bastante interesante, que perde bastante no seu treito final pero que aínda así é disfrutábel. Se vos gusta podedes ler Yamada e as Sete Bruxas , dado que se desenrola no mesmo universo aínda que con outros personaxes.

Nota:7.75

#manga #anime #ogsn

Boas! Hoxe falarei dun manga de xénero Shonen que versa sobre a temática de se se pode cambiar o futuro se o coñecemos de antemán chamado Ann Cassandra. Imos co argumento!

Ann Cassandra conta a historia dun rapaz chamado Bajou Kizaki, un rapaz que ten un diario onde hai recortes de periódico de diversos sucesos tráxicos que van ocorrer(incluída a súa propia morte).Así, como sabe que non vai morrer ata certo día embárcase en misións suicidas para tentar cambiar o futuro e sobrevivir máis alá da data que pon no caderno ao salvar a persoas de accidentes. Deste xeito, axúdao unha rapaza chamada Bekku Nanaki, que resul ta ser unha vidente de espellos, dado que pode ver o futuro nestes obxectos. Os dous deciden usar os seus talentos e evitar a morte do maior número de persoas posíbeis, nunha trama composta de casos separados e unha trama maior(Que tampouco da tempo a moito que son 8 capítulos).

A nivel de debuxo non é unha loucura de bo, pero tampouco é especialmente malo, digamos nivel normal.
En conclusión é un manga aceptábelmente bo para a duración de capítulos que ten e a súa temática, pero que pouco pode facer se compite contra mangas da mesma temática como pode ser Boku dake ga Inai Machi.

Nota: 5.3

#manga #anime #ogsn

Boas! Hoxe toca entrada un luns para falar do especial de One Piece que se emitiu recentemente con motivo do 14th aniversario da serie , que pretendía ilustrar que pasou no xa famoso "timeskip" da serie de manga . Así, teoricamente podería ser considerado canon, dado que os feitos que se contan non son incompatíbeis coa liña temporal normal. Imos co argumento! (Contarei basicamente todo o que pasa por se vos amarga ver o episodio especial, de máis dunha hora de duración , e simplemente queredes saber o argumento XD)

Para comezar o especial faise un resumo rápido dalgúns dos momentos máis famosos da saga de Marineford cunha animación notábelmente diferente que resulta ser un soño de Luffy. Este atópase na selva con Silver Rayleight , quen o está a entrear na arte do Haki. A historia desenrólase aproximadamente na metade do "timeskip" e Luffy xa pode usar Haki de forma correcta entorno a un 50% das veces, aínda que ten certas dificultades, como se demostra en diferentas pelexas con bestas da selva.
A trama en sí é bastante simple: pirata malvado quere destruír ao governo mundial(Que , digo eu, tampouco é algo tan malo, que lle pregunten a Dragon ...XD) pero no seu camiño toma como prisioneiras ás irmás de Boa Hancock, polo que ela e Luffy teñen que rescatalas, hai algunhas pelexas e Luffy remata por gañar despois de perder un par de veces(Que sorpresa, jej).
Saen algúns personaxes como Buggy, de quen descubrimos que segue a ser un cobarde e quere levarse o mérito ou Mihawk e Perona, quen pasan por alí, por dicilo así XD.
O vilá principal é altamente carismático é foi unha agradábel sorpresa. Pareceume tan bo que non me importaría que se fixese unha saga de anime con el, aínda que sei que iso non vai pasar.
Este vilán ten a habilidade da froita do demo More More no mi, que basicamente permítelle facer o que sexa de 1 a 100 veces mellor(Velocidade, forza ou tamaño de cousas..)algo que fai que sexa moi poderoso.
Incluso os secundarios da tripulación do malo son relativamente carismáticos, cunha muller que sabe kempo, un home-peixe e un tipo que ten un poder de cubos. 


En canto a nivel de animación, menos o cacho feito a correr para resumir Marineford, está ben, mellor que un capítulo normal pero non esperes Strong World ou Z a nivel de animación porque a iso non chega nin de lonxe.

Nada máis.Aquí o trailer.

#manga #anime #ogsn

Boas! Hoxe falaremos dun manga chamado Dolls Code que comezou a publicarse en 2012 e finalizou este ano. Así, estamos a falar dunha historia de corte shonen, con toques de intriga e misterio . Imos co argumento!


Dolls Code conta a historia dun grupo de adolescentes que se atopan nun lugar extraño no comezo do manga. Notan que a cada un deles lles falta unha cousa: a un fáltalle a cabeza, a outro o corazón (substituído por unha cousa mecánica) e demáis partes do corpo. Incluso un deles, a pesar de que non lle falta nada físico , di que lle faltan tódolos seus recordos.
De socato, unha voz infórmaos de que se atopan nun istituto de secundaria e que o seu obxectivo é graduarse. Así, todos eles realizaron algún crime macabro, polo que a voz promételles que se se gradúan limpará o seu historial criminal e poderán seguir coas súas vidas . Ademáis, para que resulte máis entretido, dilles que entre eles atópase unha "marioneta", un rapaz que non é humano, senón unha mestura das diferentes partes que lles faltan a cada un.
Conseguiran os rapaces graduarse? Averiguarán quen é a marioneta antes de que sexa demasiado tarde? Estas e outras preguntas respóndese no manga.


O manga é bastante curto e iso favorece bastante que non exista recheo e tódolos capítulos conten algo relevante da historia, ben sexa flashbacks sobre os crimes do personaxes ou capítulos onde averiguan cousas sobre as persoas que reteñen aos protagonistas no istituto.
Os capítulos , basicamente, consisten en diferentes tipos de "exames" nos que os alumnos teñen que levar a cabo diferentes tarefas, sempre co aliciente de que un deles non poderá levar a cabo a tarefa(Exemplo, son 5 e teñen que buscar 4 chaves), o que implica que se non se reúne un número mínimo de puntos non é posíbel graduarse .

O debuxo está bastante ben, non é realista , senón que intenta mostrar unha estética lixeiramente fantasiosa en lugar de debuxar a personaxes co buratos no peito enormes por non ter corazón .


En conclusión, un manga bastante interesante, curto e conciso. Recomendábel.

Nota: 8.0

#manga #anime #ogsn

Viaxes no tempo? Superpoderes? Peña chunga? Count me in ! Hoxe falaremos dun manga chamado Kiseki no shounen , tamén chamado en inglés Miracle boy segundo Baka updates, de 28 capítulos de duración do xénero shonen e ciencia ficción. Imos co argumento!


Este manga conta a historia dun rapaz chamado Oda Yuuma , quen ten asombrados a tódolos seus compañeiros da escola e á xente en xeral dado que parece ter certas habilidades telekinéticas . Así, certas persoas deciden investigar a este rapaz para discernir exactamente a naturaeza das súas habilidades e o que atopan resulta ser de vital importancia para garantir o futuro da humanidade .
Agora sigo con SPOILERS
Na sinopse do manga non se entera un moi ben de cal é a trama principal nin , realmente, dentro de que xénero poderíamos ubicar a este manga. Se dixen que este manga é de ciencia ficción é porque as viaxes no tempo están á orde do día e son un elemento crítico da trama. Así, Oda Yuuma resulta ser un viaxeiro do tempo que viaxa dende o futuro ata varios anos antes do comezo da historia principal, para impedir que certa persoa morra e garantir o futuro dunha posíbel revolución de xente con poderes(Alguén dixo X-MEN días do futuro pasado?). Ademáis de Oda Yuuma hai outras persoas do futuro que non están pola labor e queren que se repitan os acontecementos tal e como ocorreron no futuro do que provén Oda Yuuma.
Agora outra vez SEN SPOILERS
O caso é que o manga, a pesar de poder ser encadrado dentro do xénero da ciencia ficción céntrase sobre todo na intriga e na investigación, non desvela a resposta á cuestións que se prantexan de xeito sinxelo e en certo modo invita ao lector a xogar a ser un detective e averiguar a resposta antes de que apareza nas páxinas da historia.




A nivel artístico o manga está  ben, é un estilo realista de debuxo alonxado de personaxes deformados cara o infinito e mulleres con peitos tan grandes que poderían ter un campo gravitacional arredor deles. Aquí óptase por un deseño de personaxes onde se toma como máxima que os personaxes se parezan a xente xaponesa e conséguese.
A historia é aceptábelmente interesante a pesar de que os últimos 5-7 caps finais son bastante lentos dado que a trama podería terse resolto con dous ao sumo e nótase que rechearon ese número de capítulos para completar o terceiro volume. Ademáis, ten un primeiro capítulo bastante floxo, mellora nos demáis.

Como conclusión, dicir que é unha lectura curta que está bastante ben levada, sen demasiadas fases de recheo e que agradará aos/ás amantes da ciencia ficción.
Notábel.

Nota: 7.0

#manga #anime #ogsn

Boas! Hoxe quería falar desa serie de OVAs que tenta ser unha adaptación máis realista que a serie de anime orixinal(Que segue e seguirá infinitamente). Así, ten certo parecido ao manga de Pokémon adventures (Do que xa falei neste blog) pero debido á limitación de capítulos só se conta unha mínima parte da historia. Imos co argumento(Vai ter spoilers dos xogos de Pokémon Vermello/Verde, pero aos anos que fai que sairon eses xogos creo que a estas alturas todo o mundo sabe de que van XDD)!

ARGUMENTO E PERSONAXES

Neste anime cóntasenos a historia que ocorre nos xogos de Pokémon Red/Green(E dos remakes, vamos XD). Así, en lugar do inútil de Ash temos a Red, un rapaz que ao comezo da historia recibe un Pikachu do profesor Oak e convírtese nun entreador Pokémon. Podemos ver como loita con varios dos entrenadores dos ximnasios, coma Brock  ou Giavonni, así coma outros sucesos míticos do anime coma o asasinato de Cubone.
O bonito e extraño da historia é que respeita as reglas establecidas nos videoxogos pero permítese certas licencias dramáticas, como que Red se cargue a un Onix cun Charmander like a boss XD. Non obstante, é altamente fiel ao videoxogo orixinal: hai 149 pokémon máis Mew e Mewtwo , os Pokémon teñen motes(O charizard de Red é apodado Lizard, ou lagarto en inglés), Red usa movementos lóxicos e sabe combatir, Red loita contra Green na final da liga Pokémon, etc.
Son 4 capítulos e non collía todo, pero o que pasou o corte está ben feito.
Hai algún detalle que non está nos xogos orixinais, coma o feito de usar as Megapedras esas de Pokémon X e Y, pero realmente é moi fiel e os xogadores e xogadoras dos orixinais sentirán unha gran nostalxia .

ANIMACIÓN E BSO

Son catro episodios así que a calidade de imaxe é tremenda, as batallas son ultraépicas e non se escatimas recursos para que todo sexa o máis espectacular posíbel. Esquécete do nivel de animación da serie normal porque isto é un nivel completamente diferente.
En canto á BSO hai temas míticos dos xogos remasterizados para que sexan aínda máis épicos. Un dos meus favoritos é este, a música de cando Red se  enfronta a Green:

A continuación outros exemplos:

CONCLUSIÓN

Este anime faise tremendamente curto porque en catro episodios non da tempo a facer nada, dado que Pokémon é un xogo épicamente longo e contar todo daría para varias tempadas dun anime de 24 caps. Aínda así, este experimento deu un resultado altamente satisfactorio.
Como colofón, ahí vai o trailer!



Nota: 8.0

#manga #anime #ogsn

Algo tarde pero aquí está a entrada da semana pasada (Un luns case conta dentro da mesma semana, a pesar de que pasasen máis de 7 días dende a última entrada XD).
O caso é que hoxe falaremos dun manga chamado Umi no misaki, típico manga slice of life de xénero shonen cun triángulo amoroso, aínda que podemos estar dacordo que despois de School days este tipo de mangas non foron o mesmo.
Imos co argumento!

Umi no misaki conta a historia dun rapaz chamado Nagi que por diversas circunstancias remata por vivir na illa de Okistsuhima. Así, coa intención de ver un lugar que a súa defunta nai vira decide apuntarse na escola e vivir alí unha tempada. Todo é marabilloso ao comezo pero logo Nagi descobre máis cousas sobre a illa e as súas xentes e chega a remata por admitir que é a reencarnación dunha antiga deidade marítima e que tres rapazas da súa idade son as súas sacerdotisas. Todas están namoradas-obsesionadas con Nagi ata certo punto, dado que foron criadas como sacerdotisas sumisas para servir a un deus que non sabían se existía, polo que a chegada de Nagi é todo un alivio. Isto provoca que haxa certas esceas de sexo explícito por momentos aínda que non están fora de lugar e non son o máis típico da historia.
A historia evoluciona cara unha direción máis escura a medida que pasan os capítulos e explórase máis sobre a mitoloxía da illa e as ceremonias relixiosas que nela aparecen. Non entrarei en spoilers pero hai certo suceso da historia que é bastante obvio e marca un pouco o que debería ter sido o final da historia, pero continúa durante algúns capítulos na forma dun slice of life intrancesdente.


A nivel de debuxo o manga está moi ben, e non me refiro soamente aos komas de sexo, senón ao ton xeral. Reflexa moi ben a atmósfera opresiva presente durante a maior parte da historia, con emocións moi marcadas no rostro dos personaxes.


É un manga que me gustou bastante, aínda que o último arco argumental é altamente prescindíbel.

Nota: 8.0

#manga #anime #ogsn

Boas! Hoxe falaremos da película número 6 de One Piece, que lera que estaba bastante ben e a verdade é que non me defraudou. Non é Strong World ou Z pero ten certos elementos que fan que sexa un produto moi disfrutábel. Imos co argumento!

A peli conta a historia de como os Mugiwaras chegan a unha nova illa na que os reciben moi amábelmente e lles ofrecen pasar unha semana completamente gratis nun complexo de luxo que ten tódalas comodidades que un poida imaxinar: balneario, banquetes, masaxes....Sen embargo deben pasar unha serie de probas cada día para demostrar que son dignos. Luffy acepta e así rematan por competir nas probas, nas que se produce unha fragmentación do grupo dado que as probas están pensadas para que os diferentes membros se distancien entre sí máis que para gañar ou perder.
SPOILER AHEAD
Todo resulta ser froito dunha flor máxica que o xefe dos da illa ten: dita flor permítelle manter con vida como zombies aos membros da dúa tribulación , dos que só resto el, dado que despois dun naufraxio 50 anos antes do comezo da historia morreran todos. Así, enganan a tódolos piratas que veñen para alimentar á flor cos seus corpos e así prolongar o feitizo un pouco máis.


A animación , xunto coa música , serve para dar unha sensación de depresión e transformar a este shonen nun anime de misterio , ao deixar de lado os combates durante a maior parte da película e centrarse en descubrir misterios, algo bastante novidoso.
Fai xa un tempo que saiu esta peli e a animación parécese máis ben pouco ao anime XD, pero creo que está feito apropósito así para conseguir o que dixen no párrafo anterior.
Aquí o trailer:

En resumo, gustoume bastante, notábel alto.

Nota: 8.0

#manga #anime #ogsn

3º e último post do día de hoxe dedicado a este manga chamado Kami nomi zo Shiru Sekai, tamén coñecido por The World God Only Knows , que rematou esta semana en Xapón. A súa popularidade foi tremenda dado que ten tres temporadas de anime(E unha máis en espera, creo) e un gran número de capítulos de manga. Imos co argumento!


O manga conta a historia de Keima, un rapaz que é o mellor xogador do mundo dun tipo moi concreto de xogo: os dating-sims. Neste tipo de xogos o obxectivo é, mediante unha serie de accións, "conquistar" a unha rapaza virtual. Así, Keima é un viciado deste tipo de xogos en todo tipo de plataformas, algo que limita a súa interación social ao mínimo e fai que o resto da xente o considere un bicho raro. 
Ao comezo do manga a vida de Keima da un xiro de 180º coa aparición de Elsie, unha rapaza que di vir do mundo dos demos e que lle pide axuda a Keima. Concretamente , o que Keima ten que facer é que rapazas se namoren del profundamente para que cando se den un bico Elsie poida extraer o espírito malvado que as atormenta, algo que resulta todo un éxito.


Como se pode deducir polo argumento o manga é de comedia romántica pero se esperas algo achegado ao shojo esquécete: hai moi pouco ecchi e o elemento máis importante é o da comedia , sen centrarse tanto no compoñente amoroso, que resulta ser un mero trámite para que Keima salve á moza de turno.
A pesar de ser todo o tempo o mesmo(Menos no último arco), hai bastante variedade de féminas e non resulta especialmente repetitivo , aínda que nos arcos finais nótase un certo desgaste.

Se falamos do arco final está bastante ben construído, aínda que avanzou con lentitude e a conclusión final poida que non sexa do agrado de todos, sobre todo porque parece todo demasiado aleatorio.
É un manga que me gustou,sobresaínte.

Nota: 9.0