Boas! Antes de nada dicir que o ritmo de publicación a partir dagora volverá ser semanal(ou esa é a miña intención polo menos XD ) .
Pero falemos do que nos ocupa hoxe , que é falar de Good Ending!, título de comedia romántica altamente popular nas páxinas de lectura de manga online e que sigo dende o capítulo 1( de feito lera o one shot cando saiu ),algo que ocorreu no ano 2009.Así, este manga rematou con 156 capítulos de publicación semanal este 2013, que se agruparon en 18 volumes. Así, de que vai?

A premisa do manga é moi sinxela: rapaz está tolamente namorado da estrela do club de tenis, unha rapaza chamada Shou, quen non parece prestarlle atención. Así, dito rapaz, chamado Seiji Utsumi está deseperado e non sabe xa o que facer. Nesa situación crúzase no seu camiño unha oportunidade que decided non desaproveitar: unha rapaza chamada Kurokawa Yuki ofrécese pra axudar a Seiji nas súas conquistas amorosas.
Se temos en conta o título do manga e a premisa inicial poderíamos saber cal é o final do manga sen dignarnos a ler sequera un capítulo. Algo mal feito, dado que, aínda que o final é moi previsíbel danse moitas voltas pra chegar a el.

É un manga romántico que tenta ser algo realista nos sentimentos d@s seus protagonistas, de xeito que non só se din cousas bonitas precisamente uns aos outros XD. Ten mostrar os pros e contras das relacións, o difícil que resulta romper con alguén,etc. Todo moi idealizado e esaxerado, pero aínda así é notábelmente diferente a outras series onde nunca hai ningún conflicto.

O seu debuxo é bo, pero dado que non depende do ecchi pra sustentarse, permítese o centrarse en debuxar @s personaxes de xeito máis ou menos realista, con proporcións lóxicas e con personalidades relativamente cribles(nada de señoritas que por "casualidades do destino" deciden tropezar e ensinar a súa roupa interior" ).

Recorda bastante a Kimi no Iru Machi, manga que seguen a publicarse(na miña opinión fai xa algún tempo que podería ter rematado, agora non ten unha direción fixa) no tema de drama e conflictos pero este Good Ending é máis realista e miña opinión mellor en xeral.

En resumo, manga moi recomendábel, con tramas sólidas, ben construídas e sobre todo realistas, que tenta contar unha historia que poida ser disfrutada por xente á que non lle apasione o xénero romántico.

Nota: 8.5

Ninjas que viaxan no tempo? WIN. Só con iso xa debería ser suficiente pra ler este manga XD , a verdade é que pra ser un shojo , que se publicou bimensualmente, é un manga altamente disfrutábel por lectores shonen-seinen dado que ten bastante acción (aínda que tamén ten romance ) .Así, de que vai :

Este manga conta a historia de Kagetora e de Beni, dúas persoas separadas por centos de anos no tempo pero que conseguen reunirse no presente. Así, Beni é unha rapaza de Istituto que vive no tempo presente e un día aparece na súa vida Kagetora, un ninja que dos tempos do xapón feudal que parece ser que viaxou no tempo . Resulta que Beni é descendente de Beni-hime, unha princesa á que servía Kagetora, polo que este decide servir a Beni no tempo de hoxe en día . Así, os primeiros capítulos contan as dificultades de Kagetora coa vida moderna e os seus sentimentos contradictorios cara Beni , dado que é exactamente igual que Beni-hime. Logo o manga vólvese moito máis interesante cando descobren como foi que Kagetora conseguiu viaxar no tempo: resulta que hai varias "fisuras espacio-temporais" (XD) e cada unha delas leva a unha época diferente, ben sexa pasado ou futuro. Así, vívense diversas aventuras no pasado, onde hai moitas pelexas de ninjas e xógase bastante co tema das paradoxas temporais , dado que @s personaxes están na mesma época temporal que versións máis novas de sí mesm@s (SPOILER: Se interactúan desaparecen os dous ) .
Logo resulta que na época presente hai varias persoas da mesma época e lugar que Kagetora e que todo está relacionado.

Algo bo do manga é que resolve tódolos misterios que presenta , algúns antes que outros pero todos acaban resoltos. Non conto aquí exactamente aquí que misterios porque sería espoilear demasiado XD.

O debuxo é totalmente shojo, co cal é curioso ver unha pelexa de ninjas con ese estilo de debuxo pero é soportábel XD(Non obstante prefiro o debuxo shonen-seinen) .

Como conclusión, dicir que merece a pena ler este manga dado que o romance está ben levado (non se fai demasiado empalagoso XD ) a pesar de que o estiran moito e os protagonistas teñen que superar moitas dificultades pra estar xuntos. Ademáis, hai moita intriga e misterios que resolver grazas ao elemento de poder viaxar no tempo. Notable alto.


NOTA: 8.75

Boas! Hoxe falaremos de Tamago no kimi (Segundo baka updates traducido coma The Egg Yolk ou You're Egg!) , manga shojo de catro volumes de Sumiyoshi Yukiko que foi serializado na revista GFantasy(Square Enix).

Este manga conta a historia dunha rapaza chamada Aimi, unha rapaza orfa que vive xunto coas súas irmás nun planeta chamado Salami. O planeta é moi similar á Terra pero distínguese nalgo curioso: os canons de beleza son diferentes. Isto é, alí o que na Terra se considera feo é considerado bonito e ao revés. Isto provoca que aínda que Aimi sexa guapa segundo a perspectiva terrestre sexa considerada un enxendro no seu planeta natal.
Todo isto cambia cando por diversas circunstancias Aimi remata na Terra, onde é considerada bela. Ela non o sabe e segue a pensar coma se estivese en Salami, polo que isto da lugar a multitude de momentos graciosos.
Cando está na Terra vive cun rapaz moi cheoe fanfarrón chamado Kyou Naruse, quen a despreza ao comezo por non querer saír con el pero que despois comeza a collerlle cariño.
O do "ovo" do título ven porque Aimi ten certo ovo de cor branca, case indestructíbel. O caso é que non se sabe que hai no ovo nin pra que serve ata capítulos avanzados do manga. Agora vai un SPOILER: SPOILER COMEZA O ovo resulta que contén unha especie de ser superior que ten o poder de facer todo o que queira , e manda a Aimi ao seu planeta natal pero despois tráea de volta á Terra e restaura a memoria previamente borrada dos habitantes da Terra sobre ela FIN SPOILER.


O debixo é normalciño dentro dos shojo e a historia é bastante atípica i é bastante gracioso. Ben.


Nota : 6.5

Boas! Falemos de Angel Densetsu , manga de xénero shonen que se publicou nunha filial da jump mensualmente. Hai dúas OVAs que adaptan parte da historia.

Conta a historia dun rapaz chamado Seiichirou Kiitano, quen ten a mala sorte de ter unha cara e unha presenza que fan que pareza un demo. Isto fai que a xente se alonxe del cando o atopa pola rúa polo que Seiichirou apenas ten amigos.
A historia comeza cando Seiichirou chega a unha nova escola como estudante transferido . A xente da súa clase tenlle medo enseguida e os yankees(malotes XD) da escola deciden desafialo. Seiichirou, quen non se entera moi ben de que vai a película, derrótaos sen sequera saber que estaba a pelexar ou que o desafiaran, convertíndose no seu líder .
A medida que pasan os capítulos aparencen máis personaxes e Seiichirou comeza a facer amigos. Destacan especialmente as dúas rapazas que coñece Seiichirou na historia, con quen pode sincerarse dado que elas entenden que Seiichirou é un gran rapaz e moi estudoso, o que pasa é que a súa apariencia é a dun demo.

É un manga de comedia, máis que nada son capítulos autoconclusivos sen ter unha historia clara, algo típico neste tipo de obras.
A historia baséase en que Seiichirou nunca se entera de nada, polo que remata en pelexas en centos de ocasións e sempre remata victorioso sen sequera saber pelexar grazas a golpes de potra.
Outro gag recurrente é como Seiichirou, cando intenta falar a presa ou berrar emite uns sons guturais que fan que a xente se reafirme na crenza de que é un demo.
É un manga que ten unha cantidade pequena de capítulos en comparación cun manga semanal, pero teñamos en conta que a maioría dos capítulos teñen da orde de 35 páxinas. Así, hai moitas páxinas que ler, polo que agradécese que o aoutor rematar o manga sen chegar a repetirse demasiado, aínda que sí é certo que ao cabo de 20 capítulos o manga xa resulta repetitivo.

O debuxo ao comezo é bastante malo pero mellora co paso dos capítulos e ao final da obra xa acada un nivel adecuado, véaxase que a persoa que debuxou este manga é a mesma que debuxa Claymore.

En resumo, historia de comedia con algún toque de romance(escaso) que te fará rir a gargalladas ao comezo pero que despois se volve repetitiva e tenta cambiar esa dinámica con historias sobre personaxes secundarios, algo que se agradece.

Nota: 7.0

PD: Aquí unha imaxe de Seiichirou pra que vos fagades unha idea XD

Boas! Falemos de GYARUGEWE NO SEKAI YO, YOUKOSO!, manga de nome horríbelmente compricado que ven a siñificar algo así como Welcome to the world of Galgame(En xaponés soa máis como garu que como gal XD). Pra que non o saiba, os galge(pronunciado garuge) son xogos nos que o xogador métese na pel dun rapaz, normalmente novo(de idade), e ten que conquistar a unha serie de féminas de indiscutíbel beleza. Tamén son coñecidos como dating sims e a mecánica de xogo é máis ou menos esta: o xogador ten varios atributos aos que lles pode asignar puntos nun comezo e mellorar despois a base de minixogos. Así, cantos máis puntos teña máis fácil lle será "conquistar" ás rapazas, cousa que conseguirá con regalos e con conversacións, nas que terá que responder correctamente ás preguntas que se lle prantexen(preguntas sobre datos persoais do estilo de cantos anos teño, cal é o meu peso....) . Cando se acada o nivel de experiencia requerido normalmente hai esceas de sexo como "colofón". Cómpre dicir que en moitas ocasións as respostas que se poden dar están predefinidas, polo que hai varios camiños que tomar e soe haber unha gran variedade de finais.
Así, de que vai este manga?

Este manga conta a historia dun rapaz que despois de estar a xogar a un galge remata dentro do propio xogo. Cecáis isto non sexa de todo exacto, xa que é máis ben como se a súa vida fóse reescrita pra coincidir co xogo, algo que lle parece moi ben ao principio pero logo se converte nun problema ao ter que lidiar cos sentimentos d@s personaxes. Así, o protagonista terá que elexir as mellores rutas de acción pra poder salvar a tódalas rapazas, algo que lle dará máis dun crebadeiro de cabeza.


É un manga bastante interesante polo concepto que prantexa, aínda que como non ten demasiados capítulos e ao no meter demasiado drama non o explora na medida que debería. En resumo, a idea é prometedora pero a execución non é todo o boa que debería.

Nota : 6.0

Boas! Hoxe falaremos da triloxía de Laura Gallego chamada Memorias de Idhún. Cómpre salientar que técnicamente son seis libros, o que pasa e que cada dous libros fíxose unha compilación, dahí o formato de triloxía. Ademáis, está dispoñíbel un cómic que adapta a historia de cada un dos 6 libros , que non lin  pero polas imaxes que vin parece bastante fiel á historia orixinal. Aquí poño un exemplo do que se pode atopar no cómic:
Agora, paso a comentar o argumento e a dar as miñas impresións sobre a obra completa(os tres libros):


A historia comeza cando un rapaz que vive nun país nórdico chamado Jack volve da escola na súa bicicleta. Mentes volve xa ten un mal presentimento: este confírmase cando chega á súa casa e ato´pase con que os seus pais fóron asasinados. Présa do páinco non sabe moi ben o que facer e asis impotente a unha batalla que se desenrola enter dous bandos: por un lado está a persoa que matou ao seu pai, un feiticeiro, e un asasino chamado Kirtash , con ollos coma o xeo; e por outro está o bando que quere protexelo, cun rapaz que loita nun combate coa espada contra Krtash e un mango que trata de protexelo.
O seguinte que jack be, despois de desmairse por mor da presión é unha abitación circular cun teito abombado. Parece ser que se atopa nun lugar chamado Limbhad, que ´a base dun organismo coñecido como a resistencia(tal como lle explican os seus salvadores). Así, descobre que o espadachín é Alsan, príncipe de Vanissar, o mango chámase Shail e no lugar no que se atopan, chamado Limbhad, tamén está unha rapaza de máis ou menos a súa idade(11 anos) chamada Victoria que vive en Madrid e vai e volve a Limbad con frecuencia.
Resulta que o tal Kirtash ten como misión matar a tódolos feiticeiros e feiticeiras exilados dun mundo chamado Idhún, do cal son orixinairios os libertadores de Jack, na Terra. Parece ser que dito mundo está baixo o control de alguén chamado Ashram o nigromante, pai de Kisrtash, que ten moito poder conseguido a través da conxunción de varios sois. O tema é que Jack, despois de patear, decide unirse á resistencia pra derrotar a Kirtash e ao mago que matou aos seus pais. Entrena , entrena e segue a entrenar ata que consegue dominar unha espada que se supon que queimaría a todo aquel que a empuñase. Así, Jack , armado coa súa Espada, Victoria, armada cun artefacto similar a un báculo que pode canalizar enerxía e Shail dciden ir rescatar a Alsan despois de que ste caese nas mans de Kirtash.
Diríxense a certo castelo de Alemaña(ou proximidades XD ) pra rescatar a Alsan. Despois de peelxar contra moitos homes serpe, chamadas Sisznon recordo se se escribía así esxactamente XD ) conseguen rescatar a Alsan, pero o balance non é positivo: Shail morre mentres protexe a Victoria, Alsan é convertido en home Lobo e apenas conseguen escapar cara Limbad outra vez. 
Logo disto Alsan decide marchar porque non pode controlar a súa transformación en lobo, Jack decide buscalo polo mundo adiante e Victoria decide quedarse e estudar maxia, o que provoca a ruptura da resistencia.

Ata aquí é máis ou menos o contido do primeiro libro. Este libro é un dos dous que conforma "la reistencia", polo que trátase máis dunha introducción que de avance da trama en sí. Así, Victoria comeza a preguntarse porque Kirtash non a matou cando tivo oportunidade e incluso a invitou a ir con el e a cuestionanrse os seus sentimentos por Jack. A partir do segundo libro e durante todo o resto da historia as cousas vólvense moito moito máis románticas, o que provoca que o libro aburra por momentos(non só en primeiro, en xeral), pero contrapón estes momentos con esceas de acción, sobre todo a aprtir de tríada, o que lle da un toque de frescura que fai que poida ser aguantábel.
Sigo co argumento: Dous anos despois, cando Jack ten 14 anos e Victoria 13 reencóntrase de novo xunto cun novo Alsan, que agora prefire que lle chamen Alexander. deciden ir por Kirtash pa matalo, pero Victoria queda aterrada cando descobre que Kirtash non é un simple rapaz humano como parecía, senón que é medio shek, unha especie de serpe xigante alada que ten poder similar a un dragón(Esquecéuseme mencionalo antes, pero o propósito da resistencia é atopar ao último dragón e ao último unicornio na Terra pra cumprir unha profecía) .Sen embargo, Victoria descobre que sente unha atración fatal por Kirtash, a quen ela decide chamar Christian , o que provoca un conflito con Jack, quen descobre estar namorado de Victoria. Aquí comeza un dos puntos menos verosímiles de toda a obra: Victoria di estar namorada dos dous , de Jack e de Kirtash, e non se digna a elexir a ningún; é maís, di que teñen que vivr os tres xuntos. Are you kiding? XD Unha cousa é montar un triángulo amoroso e resolvelo, pero que aquí non hai unha resolución. Todo este tema prantexa serios problemas dado que ao final a obra, cando Kirtash decide traicionar ao seu pai Ashram e axudar a Victoria jack non quere velo diante. Isto débese, aparte do seu odio como humano, de que Jack é medio dragón e Victoria é media unicornio, polo que deciden volver a Idún pra cumpri a profecía.Tamén é curioso o detalle de que Shail non morrera, senón que fóra enviado a Idún por Kirtash pra salvarlle a vida. Non é que me guste que a xete palme nos libros, pero é que esa "vida" foi un pouco random e non se aportou un momento dramático ou algo que propiciase a súa vida, basicamnete aparece dun xeito bastante simplón. Non vin ven que retornase porque considero que a morte de Shail era unha evolución na obra, había algo de drama, os personaxes avanzaban, evolucionaban, adoptaban novas actitudes.....pero resulta que estaba de parranda XD
Outro dato importante que se descobre durante "La resistencia" eé que a madrastra de Victoria resulta ser unha fada que ten poderse e a que leva protexido durante toda a súa vida.
O libro acaba con Kirtash, Alexander, Jack, Victoria e Aile, a madrastra de Victoria, en Idhún coa axuda de Christian, que consegue abrir un portal de teleportación.
Pra finalizar co primeiro libro, dicir que o de que jack fóse un Dragón e VIcotira un unicornio era obvio desde unhas 200 páxinas antes do final do libro,, o que facía que me preguntase porque non o dicían dunha vez XDD. Psemos agora a Tríada.

 O de tríada ven porque rsulta que na profecía había unha terceira persoa, un shek, que se supón que é Kirtash.Así, Durante a maior parte da obra os tres personaxes principais están separados: Por unha parte Jack e Victoria van ás terras onde habitaban os dragóns, un cementerio no que se supón que Jack aprenderá a convertirse en dragón, e Christian vai cara o norte, onde quere estar só pra recuperear o seu ado shek(dado que amar estao a matar porque fortalece o seu lado humano) e de paso quere reparar a Haiass , a súa espada. 
Por outra banda temos unha serie de eventos que ocorren paralalmente: hai unha resistencia montada en Idhún e crean dragóns artificiais pra loitar contra Ashram. Ademáis, as fadas do bosuqe son as últimas resistentes e xunto con Alexander e o que queda de Vanissar, ademáis de outros guerreiros, forman un pequeno exército pra defenderse de Ashram.
Durante a súa viaxe a Awinor, a terra onde os dragóns habitaban, Jack e Victoria coñecen a Kimara, unha semiyan(os Yan son xente do deserto)  que quere que jack sexa o seu mozo pero Jack négase porque quere estar con victoria.Como cliffhanger do primeiro libro de Tríada, Jack e Kirtash loitan e Kirtash gaña, o que provoca que Jack caia na lava e morra. Pero como chegados a este punto xa sabía que aquí non morre un personaxe principal nin de chiste ao comezo da segunda parte de Tríada descóbrese que Jack está no lugar de orixe dos shek, Umadhñun, onde unha shek decide axudalo pra que este mate a Ashram. Nesta segunda parte vemos a unha victori amoito máis escura.Isto desenboca en que esta decida partir ela soa a cargarse a Ashram e a Christian , sen atender a razóns. Antes de que jack "morrese" consagrara a unha manga(suponse que os unicornios poden consagrar magos tocándoos co seu corno) e durante a súa época escura fai o mesmo cun rapaz, pero só lle provoca dor,o que fai que este rapaz sexa un inimigo posterior.. Á fin, cando Jack volve, ela recupera parte do seu antigo ser e a pesar de non querer enfrontarse a Ashram (o lugar non é que lle traia moi bos recordos, no primeiro libro Kirtash raptou a Victoria e Ashram quitoulle a maxia cunha máquina, o que lle provocou unha dor indescriptible a esta). Á fin, Victoria é posta nun encrucillada: Ahsram dille que salvará ou a Jack ou a Christian , pero só a un dos dous. Ela decide que non quere iso e clávase o coitelo que levaba na man a ela mesma, momento que Jack e Christian aproveitan pra matar a Ashram. 
Así, Victoria recupérase nunha Torre, onde parece que perdeu a súa parte de univcornio , o que fai que non lles resulte atractiva nin aJack nin a Christian. Pero vollve á vaca ao millo, só é temporal e volve ser como antes en pouco tempo.
Un detalle importante que se dsecobre neste libro é que en Ihún hai sete deuses, seis bos e un malo, que parece ser que tiña poseído a Ashrama e ao inicio do terceiro libro trasládase ao corpo de Gerde.
Falemos agora de Panteón, título referido ao panteón de deuses. Resulta que os deuses comezan a manifestarse en Idhún porque queren atopar ao Séptimo. Despois dunha serie de investigacións, Jack, Christian e Victoria tetñen que axudar aos sheks a escapar de Idhún pra que os deuses non destrúan todoo o planeta, xa que non ven aos simles mortais.
Realmente non hai demasiado acciónde batallas no último libro, Panteón, basicmanete trátase de escpaar do deuses e por outr parte ver como Christian e Victoria están a salvo na Terra durante bastante tempo mentres negocian cunha She unha porta de apaertura á Terra desde Id´hún pra que Gerde e tódolos seus subordinados evacúuen. 
Morre Ailee durante Trçiada, case ao final, o que provoc que Victoria se poña un pouco triste pero consegue sobrepoñerse.
O final é bastante decepcionante , na miña opinión. Basicmanete conseguen que o Séptimo escapae no corpo dun rapaz sisz cara un mundo da súa propia creación, mentres Chrsitian vive na Terra e Jack e Victoria en Idhún. Durante todo o libro Victoria está embarazada e non sabe quen é o pai, se Jack ou Christian, pero resulta ser Jackobvio, segundo a miña opinión XD ) Ao final non elixe a ningún dos dous, nin a Jack nin a Christian, e o libro remata, agora sí de verade, cos tres na Terra xuntos.


O estilo de escritura ñe lixeiro e fácil de ler: usa un vocabulario non demasiado amplo(aínda que con excepcións) pero crea unha atmósfera o suficientemente atractia como pra ler a obra. Intenta parecerse a outras obra que teñen elementos medievais coma o señor dos anies, pero é moito peor se o comparamos con dita obra, cousa que creo que á autora non lle importa.






Como conclusión, dicir que é unha obra que agradará @s amantes do romance , dado que diso hai moito . Ademáis, é un romance que tenta ser épico aínda que usa elementos demasiado cliché como pra conseguilo.
Se non che gusta o romance podes ler a obra(especialmente tríada) dado que constrúe unha atmósferea medival e fantásica bastnate boa, con moitos tipos de razas como elfos, fadas.... que usan maxia pra loitar.

Touchè . Realmente non pensei que este manga duraría tanto tempo(e especialmente pensaba que se o facía as tramas serían vacías e faltas de ritmo). Sen embargo, está claro que con Death Note aprendéronse cousas e este manga rematou ao seu paso sen extendelo de máis. É un manga que ten unha cantidade razoábel de capíyulos semanais publicados na weekly shonen jump(176 capítulos) e conta cun anime homónimo do que hai dúas tempadas. Pero, por que deberías molestarte en ver isto?

Bakuman conta a historia de como ser un mangaa e como é a vida dese mundo. Remataron as historias fantásticas ou os mangas ultrarealistas pero que se alonxan da realidad: este é un retrato do mundo do manga na actualidade.
Así, conta a historia de Ashirogi Muto, pseudónimo de Mashiro e Takashi, dous rapaces , un debuxante e o outro guionista que se dedican a facer manga desde que están na escola media.
O comezo da historia dase cando Takashi convence a Mashiro de que intenten facer un manga xuntos. Ao principio Mashiro non está moi convencido pero pouco a pouco conseguen ter o seu traballo pubricado en revistas filiales da Jump e ven que o seu soño de ser mangakas é real.
O manga ten romance, dado que o amor platónico de Mahiro ponse dacordo con el en non verse persoalmente , nen sequera falar(só a través de emails ou sms) ata que o manga que Ashirogi Muto fai teña un anime.
Non é así pra Takagi,, quen casa no transcurso do manga.
Cómpre dicir que o mana retrata un período bastante longo de vida dos protagonistas(case 10 anos), comezan na escola media, logo no istituto, logo na universidade e por último como adultos que viven dos traballo do manga.
Sen embargo, móstrase un mundo no que non regalan nada, no que todo é incriblemene duro e no que trinufar non é só unha cuestión de talento. Así, os nosos protagonistas teñen que facer varios mangas ata que fan o manga "definitivo" que é adaptado a un anime pra así concluír a historia.
Nótese nese punto unha referencia clara a Death Note cando os dous protagonistas está dacordo en non extender o manga infinitamente e rematalo cando é popular e cando debe.


En resumo, Bakuman é algo que poderíamos considerar como slice of life, algúns toques de romance e a aínda que pareza mentira acción, dado que teñen rivais cos que competir pra pder acadar o número un da revista. Pero sobre todo, é un retrtao de como é a vida dun debuxante de manga. Lectura obrigada pra todo aquel que lle guste o manga en xeral.


Nota: 9.25

Hoxe falaremos dun mana shonen de romance e comedia, cunha duración de 85 capítulos e que ten un anime homónimo de 13 episodios. Foi pubricado na revista Shonen Sunday e foi creado por Kazoru Inoue.


Neste manga cóntase a historia de certo yankee(recordo que en xapón un yankee no se refire só a unha persoa dos Estados Unidos, senón a un delincuente co pelo loiro(tinguido) e con actitude pasota ) que é o rei da escola, ten tanto poder no seu brazo dereito que é capaz de derrotar a "hordas" de inimigos sen apenas esforzo. o que poucos sospeitan é que ese rapaz desexaría nonter unha apriencia que impuxese tanto respeito e ser tan poderoso , dado que isto dificulta moito que poida conseguir unha moza. Ao comezo do manga , dsepois da súa enésima confesión fallida, está moi deprimido e quere buscar unha maneira de cambiar a súa personalidade.
Por outra banda está certa rapaza calada e tremendamente tímida, que está namorada secretamente do yankee pero que nunca se atreve a falar con el. Sempre está ao asexo pero nunca consegue achegarse pra falar con el.
Os destinos dos dous entrelázanse cando o yankee desperta un día coa súa man dereita substituída polo corpo da rapaza namorada del en miniatura, provocando un enorme shock pra ambos. 
Así, comeza unha historia chea de tribulacións na que teñen que atopar modos de que o seu segredo non se descobra mentres non atopan unha solución ao problema.


O manga está ben e déixase ler. A pesar de que a súa arte non me acabou de convencer(non digo que sexa mala, simplemente non me gustou o seu estilo) ten un argumento innnovador en premiso(aínda que non tanto en execución) e creo que é unha obra recomendábel.

Nota: 7

 Boas! Hoxe falaresmo dun manga relativamente famoso, dado que mantivo enganchada á xente no que foi un parón de máis de dous anos ata que se publicaron os últimos capítulos.
Sexamos correctos: ser é un manhwa, nótase tanto a nivel de debuxo comoa nivel argumental ; é importante aclaralo.
Así, escrito por Lim Dall-Young e debucado por Lee Soo-Hyon tráennos esta obra chea de controversia polos temas que presenta (pra algúns) pero que se abastrameos o concepto descubrimos que nos atopamos ante unha obra moi disfrutábel dende un punto de vista obxectivo. Así, de que vai?

A historia comeza cando Jin-ho , un rapaz coreano atopa unha carteira e un teléfono móvil na rúa. Atopa de quen é polo que decide devolverllo á persoa en cuestión, que resulta traballar nunha librería. Así, a dona da carteira é unha muller moi guapa chamada Hae-Young Na(Si, sufro cando teño que escribir os nomes coreanos XD ) que descobre que faltan cartos da carteira. Reclámallos a Jin-ho e este dille que son o seu pago por devolverlle a carteira. 
A cousa queda así ata que os dous se atopan de novo cando Hae-Young entra a traballar como profesora no istituto de Jin-ho.
Ata aquí parece un manga bastante simplón, nada máis lonxe da realidade. En realidade esta obra é un romance bastante ben levado, dado que conta a historia de como Jin-ho se namora de Hae-Young, con quen ten unha diferencia de idade considerábel e intenta que esta saia con el, algo que o levará a realizar moitas accións durante o manga. 
Tamén está o feito de que ao facer isto, Jin-ho non pode saír con rapazas da súa idade , o que entristece un pouco a estas e fai que lle declaren unha especie de guerra á profesora.
 O final do manga pareceume demasiado simplón se temos en conta o tempo que tardou en ser publicado, pero bueno, é unha conclusión que polo menos é decente.

O argumento é o suficientemente interesante como pra terte interesado durante todo o manga, se baixóns. Sen embargo, o activo de máis valor deste manga é o seu debuxo, absolutamente brilante. Nótese que me gustan tódalas obras nas que colaborou o debuxante, como Re:birth lunar taker ou Onihime vs .
Así, este manga é un romance máis seinen que shonen orientado a un público que busque ler un romance que nalgúns momentos é bastante estereotipado pero que busca dar un xiro a este xénero tan coñecido por todos. Recomendado. 

Nota: 8.5

Oh yeah! He has awakened!
Boas! Aquí comento as dúas tempadas deste anime que se converteu en algo así coma un "clásico" do xénero ecchi comedia, pero que sen dúbida non representa ningún tipo de anime que sexa obrigado ver ou así . A pesar diso, contou con dúas temporadas de 13 episodios cada unha e foi licenciado fóra de Xapón. As posibilidades de que un anime sexa licenciado son proporcionais ao número de tetas que aparezan no mesmo, algo que me parece deprimente XD. Imos co argumento!

ARGUMENTO

Basicamente conta a historia dun rapaz chamado Ikko, quen vive xunto con máis rapazas nun templo en Xapón. O  seu traballo é o de realizar ofrendas aos deuses e ademáis o de exortizar a espíritos malignos e demáis. O curioso é que Ikko é un dos monxes máis poderosos de toda a historia pero despois de activar o seu poder entra nun estado de luxuria incontrolábel que fai que o teña que pensar dúas veces antes de usalo.
 Así, argumento sólido non é que haxa e a trama discorre maiormente entre episodios nos que se mostra  slice-of-life dos personaxes .

Na segunda temporada non é que cambie o argumento, simplemente se profundiza un pouco en cada personaxe e unha nova rapaza é engadida ao harem.
Como se pode observar , argumentalmente é moi floxo, coma moitos animes deste xénero.

PERSONAXES

Só comento algúns
Ikko: protagonista da serie. É o único home (adolescente) nun templo onde só habitan rapazas. É un pervertido de por si e odia as labores do templo, pero ten un poder oculto que o fai ser un dos máis poderosos monxes , aínda que despois de usalo vólvese aínda máis pervertido do que é normalmente.
Chitose: unha das monxas que vive xunto con Ikko no templo. Suponse que é a máis "facendosa" , por chamalo así, de todas e está namorada secretamente de Ikko.

 Logo habitan algunhas rapazas máis no mesmo templo ca Ikko: está Yuuko, unha marimacho de pelo azul que pelexa constantemente con Ikko e anóxase ao darse conta que non ten os peitos tan grandes coma o esto das monxas; Haruka, a máis vella das monxas dalí (aínda que é unha rapaza de istituto) que ten unha actitude despreocupada e a quen non lle importa compracer a Ikko(suponse que é a máis forte das monxas);Sumi, unha rapaza moi boa que é tremendamente amábel con todo o mundo, incluso con Ikko, pero que nunca o da defendido; Hinata, a máis nova do grupo e irmá de Sakura, quen ten unha personalidade moi calada e por último Sakura, quen ten a personalidade de marimandona e suponse que é a que pon ás demaís monxas a raia pola súa estricta disciplina.

Aparecen máis personaxes na segunda tempada, coma Kazuki, que intenta despertar o lado pervertido de Ikko constantemente pra apropiarse do poder deste.

ANIMACIÓN E BSO

Os debuxos son moi bos, realmente os corpos das féminas están ben feitos e os constantes espidos axudan a que a serie sexa tan famosa. Non chega ao nivel de hentai nin soft hentai, pero algunha teta sí se ve por dicilo así.

A banda sonora é bastante pasábel, non é nin boa nin mala, desas que se esquecen rápido. Aquí o opening:

CONCLUSIÓN

Tiña curiosidade por saber porque era tan famoso este anime(suponse que é un clásico entre clásicos) pero a realidade é que malo argumentalmente, aínda que a nivel de deseño de personaxes está bastante ben. Só o recomendaría no caso de buscar un ecch de comedia como xénero en concreto

Nota: 4.5