#manga #anime #ogsn

Boas! Hoxe falaremos de Naruto The Last, a penúltima peli de Naruto (A última sería a de Boruto) e a primeira despois do final do manga. Así, de que vai?

Temporalmente situada dous anos despois do final do manga , situámonos nun período de absoluta calma despois de toda esa movida da guerra ninja e tal. A peli comeza coa mítica trama denominada NaruHina, onde Hinata parece que, esta vez si, vaise confesar a Naruto. Á fin , cando o vai facer bótase atrás , é raptada por unha serie de figuras misteriosas e a cousa queda en nada. 
Resulta que ditas persoas misteriosas son parte dun grupo liderado por alguén máis poderoso que Kaguya(Ou da liga de , vamos) que , polo que sexa, ten interese en estrelar a lúa contra a Terra, algo bastante evidente no ceo e que tiña moi preocupados aos kages(Á xente normal non estrañamente XD). Hinata , ao ter Byakugan, pode rastrexar a entrada á guarida do malvado polo que uns cantos ninjas de Konoha(Véxase Hinata, Naruto, Sakura, Shikamaru e Sai, creo recordar) van tras o malvado, que de paso secuestra a unha prima de Hinata (Que eu era a primeira vez que vía, aínda que eles actúen como se a coñecesen de toda a vida). Unha vez chega á guarida conseguen atravesala ao pasar por unha especie de auga verde que revive as memorias dos personaxes, detalle que se aproveita para rechear varios minutos de película ,ata que despois de varios momentos conseguen chegar a un lugar misterioso onde incluso hai aldeas deshabitadas que resulta ser a lúa. 
Logo o desenvolvemento é máis ou menos normal, Hinata faise mala e parece claudicar pero non, os kage deciden usar un canon para cargarse á lúa pero debido a que Naruto/Kyubi consegue derrotar ao malvado non  remata por ser usado e pouco máis. 
A nivel argumental o único destacábel é que por fin se confirma NaruHina e os dous rematan xuntos.


A nivel artístico gustoume especialmente certa parte da peli con liñas máis difuminadas , un estilo claramente diferenciado do anime que é bastante refrescante i é de agradecer.
En canto a batallas, certo é que a batalla final é bastante decente, dado que observamos unha pelexa do kyubi e iso sempre resulta bastante espectacular.


Como conclusión, a peli está bastante ben . A pesar de que argumentalmente empeora o visto na última película que me gustou(A peli na que Naruto remataba preso, non na que o mundo era unha ilusión) nótase o esforzo de facer algo que "cole" dentro da continuidade . Ademáis, logo de ler algúns capítulos da secuela manga(Que é probábel que coincida , polo menos en parte, coa peli de Boruto), eu decantaríame por esta última.

Nota: 6.5

#manga #anime #ogsn

Boas! Esta semana rematou Naruto cun dobre capítulo despois de máis de 15 anos de serialización, un dos mangas máis populares da Weekly Shonen Jump no seu momento e unha das chamadas tres Marías da época dourada: One Piece, Naruto e Bleach. Naruto rematou e Bleach está no seu arco final, así que achéganse tempos interesantes no mundo do manga para ver como evoluciona a cousa.

Non vou contar de que vai Naruto porque todos o sabedes ou polo menos sóavos algo de que ía dun neno ninja que de maior quería ser o xefe da aldea ou Hokage. E se te paras a pensar, resumes a serie dun xeito impecábel con ese argumento.
O meu primeiro achegamento a Naruto foi cando botaron o seu anime en Cuatro, polas mañás, dende o comezo da serie. Así, non tiña moito interese na serie ata que o probábelmente se atope entre os meus 3 arcos argumentais favoritos, a pelexa do equipo 7 contra Haku e Zabuza. Afeito a ver series como Arale e en certo modo Dragon Ball, ver algo que dalgún xeito parecía tan "adulto" foi algo que me alucinou no seu momento. Unha pelexa na que o personaxe principal gañaba simplemente porque de repente tiña algún tipo de poder oculto que estoupaba non era algo precisamente novidoso, pero estaba moi ben levado.
Zabuza e Haku eran dous personaxes tremendamente interesantes, viláns pero ao mesmo tempo ninjas, estaban caracterizados de tal xeito que parecía que tiñan motivos perfectamente lexítimos para loitar como o facían e a súa derrota era un golpe duro á audiencia, non unha sensación de "por fin se cargan a este".
Logo a cousa empeorou bastante e , sendo honestos, da parte do exame de Chunin só hai un par de cousas que se salvan: A pelexa de Rock Lee contra Gaara e a frase de Naruto a Sasuke sobre o gato asustadizo. Isto ven a falar dun dos puntos máis baixos deste manga e que creo que puido ter dado, moito, moito máis: os/as personaxes secundari@s. Se preguntas por ahí quen é o personaxe favorito de Naruto da xente moitas persoas recorrerán a personaxes como Rock Lee ou Shikamaru. No caso de Lee atopábamonos cun personaxe epicamente carismático, traballador e que suscitaba unha sensación de empatía dado que era alguén que sen Ninjutsu podía loitar igual, un intento de heroe normal.  A pelexa contra Gaara é probábelmente a 3ª mellor pelexa de toda a serie(Despois da de Naruto vs Sasuke como nenos e Naruto vs Pain) polo seu gran despregue de sentimentos e sobre todo pola súa simpreza: fóra estúpidos trucos de clons de sombras e bolas de lume, Rock lee loitaba a base de puños e patadas e cando finalmente consegue romper a "carcasa" de Gaara a sensación é absolutamente incríbel, ahí sí pensas "Yeah" .
No caso de Shikamaru, se temos en conta que é probábelmente o rapaz máis listo de todo o manga(Orochimaru ou Kabuto son moito máis listos, pero máis maiores tamén) temos a un prototipo de personaxe que gaña as súas pelexas con intelixencia, un sherlock holmes no mundo dos ninja se nos poñemos a pensar. Tivo os seus momentos de gloria na saga na que se resarce da morte de Azuma pero despois dese momento, ao igual que Rock Lee, cae nos máis absoluto anonimato a non ser por aparicións esporádicas sen demasiada relevancia.
Unha vez que Sasuke decide abandonar a vila, nunha das peores esceas de toda a serie(Sakura xa se estaba a preparar para o inútil que ía chegar a ser XD) hai un gran número de capítulos nos que tampouco é que pase nada decente , Naruto aprende o rasengan e pouco máis.
A cousa non mellora , e vaia se mellora, ata que se empeza a esplorar a organización que aparece esporadicamente chamada Akatsuki. Tódolos seus membros son bastante poderosos,algúns deles con características moi interesantes como Pain ou Itachi, probábelmente os dous mellores personaxes de toda a serie. Hai moitas persoas que consideran que a pelexa contra Pain é un despropósito polo sinxelo feito de que é fisicamente imposíbel que Naruto, un Genin que apenas pode controlar ao seu demo de nove colas, aínda con power-ups coma a enerxía natural, machacara a tódolos Pain el só. Certamente é algo difícil de crer, dado que Jiraiya perdeu contra eles(E non me vale a explicación de que Jiraiya non sabía que compartían a visión uns con outros, creo que non é un elemento tan crítico, especialmente para Naruto), Sen embargo, xa o momento da entrada, cando Naruto lle machaca a cabeza ao Pain-robot é absolutamente épico.Poida que a pelexa sexa terríbelmente longa(Non sabía o que era longo nese momento, despois sería moito peor)pero dalgún xeito conseguía manterte enganchado ao manga tódalas semanas, capítulo tras capítulo. Cagárona bastante con ese final sentimentalista onde Pain decide resucitar a todos(Que basura de vilán é ese? Vale que tentes ensinar que non era tan malo é quera unha cuestión de perspectiva pero non podes cargarte todo o que fixeches en non sei cantos capítulos dun plumazo. E vamos, non quero comezar co TNJ, talk no jutsu, esa habilidade de gañar a pelexa sen sequera pelexar....) pero a entrada de Naruto como heroe en Konoha síntese coma o final natural da serie. Con incógnitas(Sasuke, principalmente) , pero dalgún xeito pensas que xa se acadou o tope do que Naruto , como manga pode dar. O tempo resultou darme a razón dado que en ningún momento se superou a calidade dese arco argumental pero daquelas aínda esperaba mellores cousas.Iluso XD
Tiña certas esperanzas postas no arco argumental da guerra, que en certo modo soaba a un Marineford de One Piece(E todos sabemos que Marineford foi do mellorciño que se leva visto en manga) ...pero nada. Había , en certo modo unha boa materia prima e pelexas coma as dos Kages contra Madara foron decentes pero é que a cousa dexenerou cada vez mais chegando a límites insospeitados co tema de Kaguya, o máximo, vamos. Nesas épocas Naruto era un absoluto coñazo, case un suplicio lelo semana a semana só para atopar a mesa historia sen sentido que dalgún xeito seguía a estirarse máis e máis. Non pode ser que os mellores capítulos dun arco argumental sexan os flashabacks. Non estou a dicir que teñan que ser malos pero dende logo o obxectivo é usalos como complemento da historia principal. As partes onde se falaba dos pais de Naruto, de Madara, dos primeiros Hokages e , en definitiva, de como era o mundo antigo eran sumamente máis interesantes que o que estaba a acontecer. Suficientemente interesantes para dedicarlle un manga enteiro .
Logo a cousa foi a peor coa regra de "Nunca morrerá ninguén importante". Vale que morresen Neji e Gai, e aínda que a morte de Gai tivo un certo significado(Aínda que despois estaba de parranda nunha xogada lamentábel) a de Neji foi absolutamente inútil e carente de sentido, deu a sensación de que Kishimoto, o mangaka, pensou que alguén dos rapaces do principio tiña que morrer na guerra e tocoulle a Neji(Por que non Sakura, digo eu? XD).
Logo houbo unha pelexa entre Naruto e Sasuke a modo de  "esta pelexa é a que resolverá todo pero dalgún xeito, co trol que son, sabedes que será estúpida" XD Non podes facer o último arco argumental do manga, a batalla definitiva , unha especie de batalla dialéctico-filosófica na que apenas loitan e todo se reduce a un ataque final no que os dous protagonistas perden os seus brazos e nin sequera se dignan a permanecer así e márcanse un "arco de Pain" outra vez.
O manga remata cun capítulo de epílogo no que se confirman a maioría das cousas que os fans querían : Naruto con Hinata, Sasuke con Sakura, Shikamaru con Temari,.....e , sobre todo e ante todo, Naruto como Hokage(A min deixoume medio mosqueado o feito de ver un Mac , ahí ao sutil ...pero bueno XD). Vai haber un manga curto(Uns 3 volumes) a modo de spin-off e unha película que se ubicará despois do capítulo 699 e antes do 700.

E ata aquí a parte sobre o argumento de Naruto. Pero un manga de 700 capítulos non podía ser analizado só co seu argumento, así que a continuación falaremos de personaxes.

Se falamos de personaxes, o personaxe que probábelmente fose o máis popular en moitos momentos non era Naruto, como se podería pensar, senón Sasuke. Sasuke sofre dun fenómeno que podemos considerar así:  "cando un personaxe non protagonista é máis popular que o protagonista". Non é un fenómeno precisamente novo(Recentemente puidémolo observar en Attack on titan con caso de Levi) pero sen dúbida non é algo que usen tódolos mangas . Ben levado pode contribuír a mellorar o plantel de personaxes e a descargar parte do interese noutros personaxes, o que balancea o argumento e a axuda a construír unha historia máis sólida.Lóxico, non? Pois no caso de Sasuke a cousa non foi así, para nada. Sasuke comezou cun arquetipo de personaxe moi común, de tipo superdotado con power-ups varios que rivalizaba co protagonista pero que no fondo eran colegas. Sen embargo, despois da súa saída da vila a cousa dexenerou e o seu personaxe escachou en pedazos a medida que a historia , dalgún xeito, chegaba á conclusión de que o seu rol na historia estaba absolutamente esprimido e non aparecería nunca máis.
Podo entender todo o asunto ese da venganza, de ter un odio irremediábel contra Konoha unha vez que descobre a verdade sobre Itachi. É certamente normal que existise un sentimento de odio contra toda a vila polas cousas que lle fixeron facer a seu irmán. Vale. Pero unha vez que Sasuke remata por entender a verdadeira idea de Itachi,o motivo polo que fixo todo o que fixo (Co punto culme cando teñen a conversa ao rematar a batalla con Kabuto) non é lóxico que decida axudar a Konoha e despois, coma se fose unha veleta, volverse malvado outra vez e loitar contra todos. Non podes facer que un personaxe ao que tardaches non sei cantos capítulos en facelo un vilán se comporte como heroe un breve lapso de tempo para despois retornalo á súa persoalidade orixinal(Sobre todo se non se trata de ningún tipo de engano). Á fin, nos momentos finais da historia, Sasuke parecía un estúpido neno malcriado que o único que facía era queixarse porque non lle prestaban a suficiente atención con rabietas aleatorias que tiñan nefastas consecuencias para todos.
Sasuke puido ter sido un personaxe estupendo pero acabou por naufragar nun mar de argumentos sen senso para convertirse nun recheo , algo que, se te paras a pensar, non era necesario para que Naruto se convertese en Hokage.

Tamén me gustaría falar dun fenómeno que se atopa neste manga e que bebe de Dragon Ball e similares: os personaxes inútiles. En Dragon Ball o espoñente máis claro sería Yamcha e aquí , sen lugar a dúbidas, Sakura. Se borras a Sakura da historia tódolos acontecementos da mesma terían pasado da mesma maneira, especialmente cantoso despois do salto temporal de dous anos no que os protagonistas son máis maiores. O único que fai é queixarse e provocar problemas, non ten ningún propósito claro na historia, unha motivación, algo que faga que poida servir para algo. Simplemente vale para que a salven e para queixarse de que Sasuke non lle faga casa por vez infinita, algo que remata por resultar aburrido despois das primeiras cincuenta veces(O número total chegou a centos , polos meus cálculos XD).
Despois do salto temporal tentaron , dalgún xeito, mellorar a súa forza para que , dalgún xeito, puidese ser un activo necesario do equipo 7 . Nin así, a única pelexa decente que gaña é contra a marioneta aquela na aldea do deserto i é porque a manexa unha vella fenómena, que senón vamos, perdería facilmente.
Logo , relacionado con este punto, está o feito de introducir personaxes para despois deixalos no máis absoluto anonimato cando deixan de ser útiles. Con isto quero remarcar o caso de Sai, aquel tipo que substituía a Sasuke no equipo 7 e que podía facer técnicas ao debuxar e rollos de papel. Que foi dese fulano? Alguén sabe dicirme onde estivo os últimos 200 capítulos?(Non vale dicir estivo na guerra, poida que o vísemos brevemente nalgún panel pero iso non conta) Teoricamente Sai estaba destinado a convertirse no novo Sasuke pero se Sasuke rematou por ser unha decepción, de Sai xa nin falo. Un personaxe lamentábel , sen persoalidade que aparece uns cantos capítulos para rematar evaporándose coma por arte de maxia coma se non pasase nada. Non sei se foi un movemento planificado de Kishimoto ou algo que fixo en función dos resultados das enquisas, pero o resultado final foi absolutamente lamentábel.

Despois dos dous párrafos anteriores podería pensarse que opino que tódolos personaxes de Naruto eran inútiles, faltos de persoalidade e irrelevantes a longo prazo pero iso non é verdade. Case toda a peña de Akatsuki molaba e entre os "bos" Kakashi e Gai eran bastante carismáticos.
Falemos de Pain-Nagato-Yahiko. A relación que se constrúe entre aqueles tres rapaces(Pain, Yahiko e Konan) resulta moi interesante, especialmente a nivel dramático. Tentan formar paralelismos coa relación que existe entre os membros do equipo 7 pero non o conseguen, xa lles gostaría aos do equipo 7 chegar a ese nivel de "alucinancia". O flashback no que se explica a motivación de Pain, como coñeceu a Jiraiya e como decide cal é o seu camiño de ninja(nindo) é altamente relevador e interesante a un tempo, probábelmente porque non me esperaba que chegase a ser tan interesante, esperaba algún tipo de motivación estúpida e sen sentido.
O caso de Itachi é terríbelmente complexo e a súa morte supuxo a morte do mellor personaxe da historia na miña opinión. Non é fácil facer que alguén que nos é presentando coma un vilán resulta ser un aliado da xustiza, sobre todo se dalgún xeito segue a realizar accións de dubidosa moralidade. Pola contra, o lóxico é que resulte mal(Ehem, Sasuke,ehem). Sen embargo, Itachi resultou ser un personaxe moi sólido, dende a súa presentación ata a súa morte. Cría no que facía e tiña unha fé cega en que as cousas podían facerse noutra maneira, os seus motivos eran tan absolutos coma os de Pain, se ben os seus fins eran diferentes . Uchiha de nacemente decidiu sacrificar a todo o seu clan para salvar ao seu irmán, algo que incluso Naruto chegou a comprender e a admirar , en certo xeito, unha vez qu coñeceu esa información.

Para rematar con temas de personaxes quería falar un pouco do que probábelmente sexa o peor vilán de toda a serie(Kaguya está ahí...pero nin ela XD): Obito-Tobi. Xa só o feito de chamarse Tobi,algo que facía sospeitar que a identidade do xefe de Akatasuki sería alguén super molón prometía . Sen embargo, recordo perfectamente a miña expresión de "pois vaia" cando revelaron que Tobi era Obito. Xa non falo dos evidentes fallos de argumento que iso supoñía(A ver, alguén se tragou todo o tema esa da "resucitación", onde milagrosamente obito estaba vivo despois de ser aplastado por unha maldita rocha xigante?E o seu cadáver? E as incosistencias temporais cando ataca a vila? E máis, e máis....XD) , senón do personaxe en sí.
Obito non é que  fose unha veleta, este tiña atado un maldito trasbordador que daba voltas XD. Non podes sacarte un vilán así da manga e dicirlle á xente "ala, a aguantalo". Non pode ser de repente boísimo e de repente malísimo segundo lle veña en gaña, e o mesmo pasa co seu nivel de poder. Os seus motivos para dominar o mundo eran absolutamente absurdos! Non me extraña que á fin Madara pasara del , porque que fulano....

Centrémonos agora en aspectos do debuxo. Hai algo claro: Kishimoto mellorou de xeito notábel co paso dos anos, os primeiros capítulos de Naruto tiñan un debuxo bastante normalciño-malo e os últimos, especialmente algúns da saga da guerra tiñan un nivel altamente satisfactorio. As cousas como son, os últimos volumes de Naruto son moi bos en certos momentos visualmente e non lle teñen nada que envidiar a outras obras. De feito, houbo unha evolución moito máis salientada que en obras como One Piece, isto foi máis ao estilo de Tite Kubo en Bleach.
O deseño de personaxes é sólido, non son xente chunguísima e con proporcións pouco naturais e aínda que con algunhas excepcións apenas hai ecchi presenten en toda a serie.


E ata aquí. Probábelmente houbese moitas cousas máis das que falar , á fin e ao cabo é o manga máis longo sobre o que levo escrito neste blog, pero creo que podedes facervos unha idea do que opino .
É difícil poñerlle unha nota porque está claro que o último ano, ano e medio de Naruto foi malísimo, horríbel, era practicamente un suplicio ler o capítulo cada semana ; e antes diso xa non é que estivese a un moi bo nivel.O meu interese na obra rematou coa pelexa de Pain e a pesar de que tiña curiosidade de ver como remataba , o que veu despois sentiuse coma un recheo.
Leo Naruto semanalmente dende a saga de Hidan e Kakuzu, dende fai 6-7 anos e a súa fin , en lugar de resultar triste alégrame bastante porque me daba bastante pena ler unha obra que me gustaba neste estado. Non me enrolo máis....seis e medio.

Nota: 6.5

#manga #anime #ogsn

Antes de nada dicir que este post leva comezado dende.....bueno, dende fai moito tempo e á fin quedoume bastante cutre XD, pero é que se non o remataba non podía avanzar máis e a pila de artigos sen escribir facíase máis e máis grande.....
A parte boa é que durante as próximas 7 semanas vai haber un mínimos de un post por semana seguro,con posibilidades de que haxa algún máis para compensar pola falta de entradas.


Teño esta reseña atrasada dende fai xa unhas semanas...así que por fin toca falar deste anime que todo sexa dito, tiña o seu punto extraño-guai ao comezo pero que da metade en diante era bastante maliño XD . Imos co argumento!

ARGUMENTO

Zetsuen no tempest(Blast of tempest en inglés) ten unha historia un pouco...rara, a verdade. A través de diferentes citas das obras de Shakespeare atopámonos no Xapón de hoxe en día, onde certos sucesos extraños está a suceder.Así, un rapaz chamado Mahiro Fuwa , cuxa irmá foi asasinada un ano antes do comezo do anime, vense envoltos nunha guerra onde diferentes faccións máxicas queren tomar o control de algo chamado "Árbore do éxodo", que podería destruír o mundo.
Así, por unha banda está o bando dos "bos", liderado por Hakaze Kusaribe unha maga moi poderosa pero sen posibilidades de loitar ao estar confinada nunha illa deserta, o que fai que recorra a Mahiro e ao seu amigo Yoshino para parar aos seus ex-lacaios, o clan Kusaribe. Parece bastante raro que dous rapaces deciden inmicuirse nunha guerra de proporcións planetarias así por así, non? Correcto , o certo é que fanno porque Hakaze promételles axuda para atopar ao asasino da irmá de Mahiro.


A parte argumental do primeiro arco da historia, que describín no párrafo anterior,é bastante interesante . Atopámonos esceas de acción con batallas máxicas e personaxes caristmáticos, que usan o sei intelecto para librar as batallas, en lugar da forza bruta. Ademáis, hai certas revelacións á fin deste arco que non se ven vir e pechan de modo moi satisfactorio este primeiro arco argumental. Despois a cousa empeora moita e convírtese nun simple recheo que non aporta nada.

PERSONAXES

Mahiro Fuwa: un dos protagonistas masculinos que ten como misión na vida atopar ao asasino da súa irmá Aika, de quen non se teñen datos.
É un tipo bastante seguro de si mesmo, altivo, aínda que non lle costa aceptar ordes ou facer cousas que non lle gustan se con iso consegue información sobre a súa irmá.
Yoshino Takigawa: amigo de Mahiro e protagonista da historia. Demostra ter unhas aptitudes para a maxia moi boas polo que a xefa do clan Kusaribe decide reclutalo para que a axude.
A súa persoalidade é a de alguén que prefire non destacar, calado.
Hakaze Kusaribe: é a líder do clan Kusaribe , que debe protexer a árbore do éxodo. Antes do comezo da historia é traizoada polo seu propio clan e exiliada nunha illa deserta.
A súa persoalidade é altiva, mandona, é unha das mellores magas que hai , sábeo e non dubida e estar orgullosa dese feito.

ANIMACIÓN E BSO

A animación é bastante escura(Normal, suponse que é a fin do mundo e tal XD) pero sen baixóns de frames demasiado salientábeis. Bones fai un bo traballo aínda que teñen animes mellores.
En canto á BSO pois non é nada do outro mundo ...ten os seus momentos, pero vamos, que se pensabas ver este anime pola BSO, non o fagas.

CONCLUSIÓNS

Na miña opinión, este anime é un exemplo do que pode ser algo pero que non chega a selo. Comeza cun primeiro capítulos bastante potentee durante o primeiro arco conseguen manter a expectación dun xeito bastante razoábel, pero todo se ben abaixo despois diso.

Nota: 6.0

#manga #anime #ogsn
Boas! Hoxe falaremos dun webcomic chamado "My heart is beating"(O meu corazón está a later/late). Non teño moi claro se o título é moi preciso dado que , a pesar de que sen fan referencia ao mesmo,  á fin e ao cabo este é un manga de waterpolo femenino XD.Imos co argumento!



Bae Sugu é un rapaz de 17 anos que está obsesionado con bañadores femininos(Igual pola primeira frase pensades que isto vai encamiñado cara o hentai pero xa vos aviso que non XD) . Gústanlle de tódalas formas e cores. Son como unha especie de pasión á que dedica moito tempo en tódolos seus ámbitos(Pensa deseños, saca fotos...) . Esta afición é un segredo para o seu pai, quen é un autócrata que dende que morreu a súa muller(A nai de Bae Sugu) apenas fala.
A vida transcorre tranquilamente para Bae ata que un día o entrenador de waterpolo feminino descobre a Bae Sugu no vestiario feminino a mirar bañadores. Bae Sugu pensa que está acabado, dado que a situación, sendo honestos, merecería unha expulsión XD, pero o entreador proponlle un trato: que xogue ao waterpolo ....feminino XD. Resulta que Bae Sugu ten unha complexión bastante feminina e cunha peluca e un bañador feminino convírtese en "xogadora" no equipo de waterpolo.

Polo argumento pódese pensar que o manga é un crossdressing de comedia pero nada máis lonxe da realidade: este webcomic é un drama. O deporte queda nun segundo plano ante a explicación da afición de Bae Sugu , os medos e inseguridades das xogadoras,etc.

Non é un webcomic boísimo e o seu estilo de debuxo non me acabou de convencer pero ten un argumento relativamente novidoso que se pecha de modo razoábel ao final. Case notábel.(Non confundir cun remake que se fixo moito peor, do remake non pasei do primeiro capítulo XD )

Nota: 6.5

#manga #anime #ogsn
Boas! Dúas semanas consecutivas con entrada, a ver se dou recuperado o ritmo e consigo que os post saian os venres XD.O caso é que hoxe falaremos da última parte da saga Bloody Monday, neste caso subtitulado Last Season(Por motivos obvios e tal XD) , un manga na liña dos anteriores pero cunha duración moito menor que ao seu comezo tiña como intención pechar a historia definitivamente. Así , de que vai(Aviso de que hai SPOILERS se non lestes a segunda entrada completa)?

Fujimaru(O hacker protagonista) desaparece ao final da segunda entrega de maneiras misteriosas e durante un ano non se sabe nada del. Sen embargo, ao comezo do manga descóbrese que Fujimaru aliouse cos seus antigos inimigos (Os da secta esa que tiñan un líder con aspecto similar a Xesús) para derrotar á mente criminal que estaba detrás de toda a historia: o primeiro ministro de Xapón, parente do mellor amigo de Fujimaru e unha persoa manipuladora que ten planeado un golpe mestro no que a economía mundial sufriría un colapso(Non conto exactamente como porque sería spoiler). O caso é que Fujimaru, xunto coa súa moza e camaradas ten que desbaratar toda a operación e para tal método decide secuestrar un edificio(Vamos, a opción máis lóxica XD). Que que pasa despois? Poderás atopar a resposta se les o manga ! XD

A nivel de arte é igual que nas ocasións anteriores, de feito cecáis un pouco mellor pero xa antes estaba ben. Os deseños son sólidos e as expresións faciais realistas, un conxunto que crea unha atmósfera asfixiante en certos momentos, o que crea un realismo moi interesante.

En conclusión, considero que é a mellor das tres entregas? Non, sen dúbida a premisa xa daba signos de estar esgotada na segunda entrega e nesta entrega certos xiros argumentais non fan máis que dar máis argumentos ao respeito pero admito que constrúe unha trama razoábel para rematar , non é un final inconsistente. Non chega a notábel pero quédase cerca.

Nota: 6.5

#manga #anime #ogsn
Boas!Hoxe falaremos dun manga titulado Renai shimasen ka no que aparecen os xéneros shonen, comedia, romance e ecchi.Imos co argumento!


O manga conta a historia da relación dun rapaz chamado Fuwa Rito con diversas féminas a modo de harem. Así, o rapaz pasa de ser un pringado otaku que pasa o seu tempo en xuntanzas de exaltación de gal games a alguén que ten que dividir as súas atencións entre dúas féminas. Isto é así porque unha amiga de Rito chamada Ruri decide montar unha cita grupal pra averiguar quen é a dama á que procesa Rito o seu afecto pero a xogada sáelle mal ao atoparse cunha situación na que Rito fíxase en certa camareira de peitos xenerosos e moi guapa. Isto provoca que Ruri se poña celosa e estalle unha especie de "guerra" entre as dúas féminas(Que despois resulta que xa coñecía á camareira de antes e hai algo de drama, pero pouca cousa XD)

O debuxo é bastante razoábel e o argumento non é especialmente estúpido;ten destellos de drama e a comedia é disfrutábel por momentos . Non se fai unha historia pesada porque non son nin 20 capítulos.
Ben.

Nota: 6.0

PD: Publicarei algún post máis esta semana en compensación por non publicar nada a semana pasada.

Boas! Hoxe falaremos de Zippy Ziggy , Manhwa de comedia que funciona como iso, comedia, pero que intenta meterese en berenxenais como son as artes marciais ou o romance en certos momentos e remata por naufragar. Imos co argumento!


Este manga conta a historia dun rapaz chamado Kang Shin-gi, a quen todo o mundo adora , dado que é guapo e ten unha personalidade moi carismática....ou non?O certo é que o verdadeiro punto forte de Kang Shin-gi, que herdou do seu pai, é o de enganar á xente e converterse no número un , algo que demostra ser capaz de facer ao pretender ser algo que non é.
Así, a súa vida "perfecta" tórcese cando unha estudante feminina chega á escola. Esta estudante, chamada Seung-hui, é unha artista marcial moi forte que pode machacar a quen queira cos ollos pechados pero debido a que é moi guapa e que, ademáis, ao igual que Kang Shin-gi agocha a súa verdadeira pasión todo o mundo pensa que é unha mosquiña morta. Deste xeito, os dous rematan por atoparse e Kang Shin.gi remata no dojo que rexenta a nai da rapaza, punto de partida da historia.
Logo a historia desenvólvese maiormente no mundo da comedia, que realmente fai graza, especialmente o personaxe de Kang Shin-gi, que é un actor tremendo pero que en realidade non sabe facer nada XD.
O último arco argumental xa merece mención aparte porque é bastante ida de olla e non ten así demasiado que ver co que é o resto do manga XD, pra min que é unha especie de "extra".



En canto ao debuxo está ben , o certo é que o autor céntrase bastante nas expresións dos personaxes, de xeito que aínda que digan unha cousa se poida saber que están a pensar outra. Ademáis, o deseño dos personaxes é bo, sen fallos.



En resumo, é unha comedia bastante fácil de ler, aínda que a medida que se achega o final do manga se volve demasiado complicada e perda a graza. Daríalle un 8.5 pero sen temos en conta os 4-5 últimos volumes a nota baixa a un 6.5.

Nota : 6.5

Boas! Hoxe falaremos deste manga de romance con toques de comedia que se desenvolve coma un slice of life pero que ten toques de drama por momentos. Ademáis, sáese un pouco do canon deste tipo de mangas dado que ten elementos de ciencia ficción na súa trama principal. Así, de que vai?



Conta a historia dun rapaz chamado Toono, que ven como a súa vida cambia cando despois dunha gran explosión (con luces XD) a súa irmá deixa de ser ela pra converterse nunha soldado de 31 anos no futuro.Así, a trama desenvólvese de xeito que Toono namórase da soldado do futuro e esta revela datos sobre o motivo de que viaxase no tempo, que resulta ser pra evitar unha catástrofe(Máis datos sería espoiler).



O manga está bastante ben , dado que como é curto(4 volumes) non hai tempo real pra meter demasiado recheo. É unha historia de romance ben levada que ten elementos de intriga que desvela pouco a pouco, aínda que nos últimos 3-4 capítulos é onde se produce a maioría da acción.
Cómpre salientar que respeito ao tema de viaxes no tempo con cambio de corpo incluido tampouco da unha explicación conluínte sobre efectos que iso produce pero bueno, é un manga, non lle pidamos que sexa "scientifically accurate" XD.


Conclusión: manga bastante aceptable, cerca do notable.

Nota: 6.75