#manga #anime #ogsn
Boas, hoxe falarei un pouco do último xogo de One Piece que saiu para Wii, a segunda iteración da franquicia Unlimited Cruise(Aínda que despois sairon para Playstation 3-4 e Wii U novas entregas da saga Unlimited) que realmente non innova demasiado e opta por unha filosofía continuista.
Podería contar un pouco de que vai a historia pero é que é bastante mala, non serviría nin como capítulo de recheo XD , polo que centrareime máis noutros aspectos do xogo.

Estamos ante un xogo do tipo "eu contra o mundo", cun gameplay similar aos chamados Musou, áínda que con motos menos inimigos (Dita filosofía musou é explotada na saga Pirate Warriors). Podes controlar a calquera dos mugiwara e alternalos cando queiras dentro da pelexa no caso de que o consideres necesario.
O gameplay é bastante simple pero efectivo: non hai un gran número de botóns de ataque pero as combinacións entre os mesmos e a posibilidade de elexir entre dous tipos de movementos para cada botón aporta algo de variedade. Así, temos o ataque normal co botón A(Que poderemos converter nun combo ao pulsar varias veces), o ataque forte ao axitar o WiiMote, o ataque de salto ao saltar e atacar normal e o ataque de sprint ao sprintar(Dúas veces C) e pulsar A. Ademáis destes ataques é posíbel esquivar ao pulsar A e B ao mesmo tempo e realizar ataques especiais ou pulsar A ou axitar o wiimote ao tempo que pulsamos C, o que consume SP , unha especie de puntos de Maná.

O obxectivo do xogo é avanzar cara adiante por diferentes illas ata derrotar primeiro ao xefe da metade e despois ao do final, coa opción de derrotar a un xefe oculto por illa, que soe ser moito máis poderoso.
Para poder avanzar hai que recoller diversos materiais , como por exemplo mármore para facer unha ponte ou bambú para facer unha escaleira, que se combinan con puntos que conseguimos ao converter os materiais que nos sobran para habilitar as loitas contra os xefes, o que provoca que haxa que vagar polas illas de xeito un tanto repetitivo ata conseguir a cantidade X de certo material para poder loitar contra o xefe.

Aparte das illas, cando estamos no barco temos a posibilidade de desenrolar diferentes habilidades. Por un lado temos a Usoop, quen pode desenrolar un submarino, a caña de pescar, trampas , bombas, diais e diferentes ataques especiais. Logo temos a Chopper, quen pode crear mediciñas e desenrolar algúns ataques especiais e por último a Sanji, que pode cociñar pratos de cociña con ingredientes que recollamos. Esta comida serve para aumentar tanto o HP(Puntos de vida) coma o SP(Puntos de "maná", aprox XD), polo que quereremos cociñar moito, aínda que chega un punto que se volve terriblemente repetitivo e hai que ter en conta que unha vez que fagamos que un personaxe tome un plato máis de 3-4 veces xa non lle suben os atributos e hai que darlle un plato diferente.

Conseguir tódolos ataques, pescar tódolos peixes, cazar tódolos bichos e rematar o xogo en tódolos niveis de dificultade engade unha certa rexogabilidade, dado que non é posíbel rematar o xogo ao 100% se xogas no nivel fácil, o primeiro dispoñíbel. Ademáis, se queres ter a tódolos personaxes do xogo dispoñíbeis para xogar no modo VS(Xefes incluídos) tes que derrotalos no BossRush, modo ao que non podes acceder ata a túa terceira partida no nivel de dificultade Unlimited, o máis difícil.

O xogo non é especialmente complicado e só resultan un relativa desafío , se non comiches demasiada comida e os teus personaxes teñen uns atributos relativamente baixos, os dous últimos xefes opcionais, Barbablanca e Garp, dado que requiren centos de golpes para poder derrotalos(Non esaxero, podes botar media hora ou corenta e cinco minutos ben) aínda que uses os "trucos" que usas cos outros xefes. Con estes trucos refírome a usar a Nami cun ataque co que crea unha nube e despois lanza raios, o ataque non especial  máis poderoso do xogo, usar a Usoop como Sogeking cando lle queda pouca vida para que os seus proxectís fagan x4 de dano, luffy en gear second, Sanji en Diable Jambe, etc.

Como conclusión, dicir que é un xogo que lle pode gustar aos fans de One Piece e como xogo da Wii non é demasiado malo ao ser un xogo de acción aventura cunha duración que pode estar en torno ás 70 horas se queres conseguir todo. Sen embargo, se non che gusta One Piece, este xogo non é para ti XD.

#ogsn


Fai moito tempo, nunha época na que os 32 bits eran un soño lonxano e as tecnoloxías que se usan hoxe en día no mundo dos videoxogos parecían utópicas naquel entón.
Así,hoxe falarei de Dragon Quest V, xogo que saiu ao mercado no ano 1992 pero que foi reeditado máis recentemente para NDS 2008-2009 ,dado que é un xogo que nunca saíra de Xapón.

Dragon Quest é unha saga de xogos de rol que naquela época tiña grandes rivais no xénero, entre os que destacaba Final Fantasy. A pesar de ser produtos similares en canto a xogabilidade , hai diferencias sustanciais entre as dúas sagas que fixeron que Square Enix gañase á guerra.
Imos co argumento deste xogo!

Este xogo segue un pouco o esquema de moitos xogos de rol: protagonista masculino sufre un evento tráxico que fai que se embarque nunha aventura épica para descubrir quen é e salvar o mundo.
Así atopámonos cun personaxe principal chamado "o heroe", que ao comezo do xogo ten seis anos e que medra ao longo da historia. Este personaxe resulta ser o fillo dunha familia real aínda que non o sabe e ao longo da historia, coa axuda doutros personaxes, descobre o seu pasado e salva o mundo.(Non digo máis para non falar de spoilers).

A nivel de deseño de personaxes e do universo este xogo é unha pasada. Akira Toriyama(Si, o de Dragon Ball) encargouse disto e fixo un traballo espectacular . Parece que está no universo de Dragon Ball e iso, para min, xa é un ultra-plus épico.

Pero falemos do gameplay, que é o máis importante. Dragon Quest V introduciu unha mecánica moi novidosa na época que foi popularizada anos despois co lanzamento de Pokémon: a posibilidade de ter monstros-mascota para loitar. Neste caso , o xogador ten a oportunidade de reclutar diferentes monstros , que teñen as mesmas opcións que o resto de personaxes xogábeis, dado que incluso se poden equipar de armas e armaduras para mellorar os seus atributos. Así, podémonos atopar un tigre dentes de sabre cuns colmiños de aceiro, por exemplo . Esta dinámica deu como resultado a creación dunha nova saga de xogos sobre estes monstros, un spin-off de Dragon Quest.
En canto á exploración é igual que tódolos xogos da época RPG: perspectiva isométrica e desprazamento por un mundo onde hai diferentes edificios e mazmorras, con combates aleatorios e bosses(En canto ao nivel de dificultade dos mesmos debo dicir que é alto, dado que verás como perdes irremediábelmente a menos que subas moitos nivéis para, polo menos, ter algunha oportunidade . )
Os combates están  peor implementados que na saga FF da época, dado que aquí , a pesar de que hai animacións das maxias cando executamos o comando de ataque simple dun personaxe non vemos como se move o personaxe e simplemente vemos a arma suxetada por algo invisíbel, algo mellorábel.
Outro elemento novidoso é a posibilidade de ter varios finais da aventura, dado que a partir de certo punto o heroe pode elexir con quen casarse e , polo tanto, que personaxe feminina incorporar ao seu grupo e cambiar como remata a historia.


En resumo, foi fun xogo que foi bastante revolucionario e aínda que Dragon Quest é unha saga que non está tan recoñecida como FF este xogo ñe un gran clásico.

#manga #anime #ogsn

Boas! Hoxe falaremos dun hack de Pokemon FireRed coa historia de Cristal con algúns engadidos, Liquid Crystal .Así, é unha beta(Levan en beta varios anos , agora están na versión 3.3 pero eu tardei unhas 150 horas aprox co contido que da beta 3.3, así que pódese xogar sen medo. Nótese que as 150 horas son ao usar o botón de que o xogo funciones a velocidade x10 coa opción corresponendete do emulador) que funciona nos emuladores máis comúns(En VBA vai) . Que novidades hai neste hack que fan que sexa bo?

-Para comezar, o nivel grafico é de terceira xeración(Esmeralda) , polo que hai unha mellora notábel con respeito aos sprites orixinais de Cristal . Ademáis, hai sprites novos coma os dos centros pokémon.
-A historia é a mesma que a orixinal pero con engadidos: agora , aparte do Team Rocket hai un par de organizacións malvadas máis, con carga argumental importante que faran que certos sucesos(Como a captura de Suicune, por exemplo) varíen do xogo orixinal.
Estas organizacións son do estilo do Team Rocket pero usan Pokémon moito máis decentes e unha vez que avanzas moito no xogo podes atoparte que os directivos da organización usan Pokémon lendarios, polo que me pareceu un engadido interesante.
-Os pokémon sufren pequenas variacións : cambia o nivel no que aprenden ataques ou evolucionan e hai Pokémon que eran imposíbeis de atrapar no orixinal e aquí aparecen(Como Groudon ou Latios ou aqueles que necesitabas intercambiar, que agora evolucionan cunha pedra).Tamén varían os stats dalgúns Pokémon.
-O obxecto Repartir Experiencia funciona igual que o da xeracíon 5: o Pokémon ao que llo des gañará un 50% máis que nas outras xeracións.
-Podes obter 3 masterball e centos de obxectos con moita máis frecuencia que na versión orixinal.
-Hai novas zonas e exploradores que explorar, dado que podes usar a MO buceo.
Non sei o motivo polo que non elminaron o das MO coma noutros hacks nos que as MO non existen e son simplemente obxectos(Ex: para romper unha rocha usas o obxecto pico ou en lugar de facer surf nadas directamente).
-Aparte de pasarte todo o que a liga dúas veces, neste hack faste membro dunha organización que se dedica a loitar contra o crime e fas algunhas misións con eles. Por se isto non fora suficiente, vas ás illas laranxas! Así, podes conseguir as dúas primeiras medallas e facer varios eventos(A caverna Corsola, o Onix de cristal....). Esta parte do xogo pode ser bastante complicada porque os meus Pokémon eran de nivel 80 e pico e os do equipo Nexus, un dos malos, de niveis iguais ou superiores. Isto non sería un problema senón fose porque nesta parte do xogo non gañas experiencia e veste forzado a pensar estratexias para aguantar loitas contra hordas de entreadores sen podes descansar sen facerte máis forte, mentres que eles sí teñen máis nivel cada vez.
-Hai novas mecánicas de puzle baseadas nas existentes no xogo orixinal para conseguir algúns items ou chegar a zonas antes inaccesíbeis.
-Tes 3 rivais en lugar de un só e teñen equipos moito máis poderosos.
-Hai temas musicais novos e remixes dos antigos.

Aquí un vídeo de exemplo en castelán(Como capturar a Rayquaza). Atentos a partir do minuto 3:28 XD


E máis ou menos iso é o que ten de interesante. Se queredes máis información visitade este link:
http://pokemonliquidcrystal.com/

#manga #anime #ogsn
Boas! Hoxe falaremos de Samurai Warriors 3, un xogo pra wii practicamente infinito(despois explico o motivo de tal afirmación) que é un spin-off do Dynasty Warriors , só que neste caso vai da historia xaponesa.

Atópamonos no período Edo, cando as loitas pola supremacía do máis forte están á orde do día en Xapón. Asi,o xogo ponnos no papel de varios xenerais, soldados e outr@s membros de diversos exércitos que loitaron en batallas épicas. 
Por facer un pouco unha liña de tempo digamos que , ao comezo, estaban Uesugi Kenshin (Alcumado "God of war") , Ujihatsu Hojo e Shingen Takeda .Estes tres eran os Daimios máis poderosos do lugar e estaba sempre en guerra, pero digamos que se respeitaban e a cousas non pasaba de pequenas confrontacións. Sen embargo, Oda Nobunaga(Do que xa falei nun post, se recordades), decidiu conquistar todo Xapón polo que enfrontouse a ditos daimios. Unha vez que Oda Nobunaga morreu sucedérono Ieyasu Tokugawa e Hidoyoshi Toyotomi(Non recordo exactamente a orde).
O párrafo anterior di un pouco a liña temporal central, pero tendo en conta o monte de personaxes que hai, podedes estar seguros de que a cousas non remata ahí, isto é, pra facer o título máis interesante, "cámbiase a historia" e certos personaxes que na realidade non se comeron nada chega ao poder e similares.

Respeito do GAMEPLAY podo dicir que é un xogo moi simple, pegas con dous botóns: o botón de ataque normal(Botón A no mando no wiimote) e botón de ataque forte(Flecha abaixo no wiimote). Pra facer combos combinas os dous botóns , a medida que subes de nivel aprender máis combos de máis ou menos golpes.
Non quero dicir que o xogo se basee só en atacar ,dado que tes un botón de ataque especial(O "-" do wiimote, vital con algúns personaxes, inútil noutros), pódese protexer e podes tirarse ao chan pra esquivar algo.
Pra moverte podes facelo a pé co nunchaku ou montar nun cabalo e ir notábelmente máis rápido(Hai varios cabalos e a velocidade varia duns a outros).
O xogo ten algúns elementos de rol no senso de que o personaxes poden ser equipados con armas e armaduras varias que conseguiremos nas misións, a maior nivel de dificultade da partida mellores ítems, e antes e durante a partida poderemos recoller ítems que nos den vida, aumenten a nosa velocidade, defense, poder de ataque....
Aparte do modo Historia de cada personaxe hai máis modos de xogo. Está o Castelo Murasame(Homenaxe a un xogo da vella escola) onde manexamos a Takamaru ou a un personaxe dos do modo historia . É un modo moi arcade , cun só obxectivo fixo, tipo, chega ao final ou non deixas que maten a X antes de tal tempo. Ten a súa graza por esa sensación de "vella escola", ademáis de que os seus tres niveis secretos e os últimos niveis deste modo son realmente complicados incluso sen tes ao teu personaxe "chetado".
Aparte do modo do Castelo Murasame está unha especie de modo "Historia de Xapón" onde a medida que acabas o modo Historia de personaxes desbloquéanse batalles, reais ou ficticias, e elixes o bando no que loitar. O gameplay é igual que no modo Historia de cada personaxe, tes unha serie de obxectivos principais e unha serie de obxectivos secundarios, aínda que se o único que che importa é gañar o non conseguir armas ou ítems podes centrarse en cumprir o obxectivo de "gañado de fase" que soe ser "mata a tal fulano" XD.
Se falamos de que tipo de personaxes hai hainos de tódolos tipos que unha poida imaxinar e a pesar de que o xogo é simple en canto a xogabilidade hai tres tipos de personaxes e incluso dentro de cada tipo os personaxes teñen diferenzas entre sí.Os tres tipos de personaxes son velocidade(Rápidos pero débiles, tanto en vida como en defensa e ataque), equilibrados e fortes(Lentos pero fortes en defensa e ataque). Cada unha ten as súas vantaxes e inconvintes e se podes elexir libremente(Por exemplo no castelo Murasame) pra algunhas misións preferirás usar a certos personaxes e noutras a outros.Isto está relacionado con que hai armas de tódolos tipos : arcos-espada, espadas, hachas, katanas, escudos, hachas, mazas, orbes máxicos(Por chamarlle algo XD), látigos, bastóns, guitarras(Ou similares XD)....

Por último explicarei o motivo da duración case infinita deste xogo. Teñamos en conta que, se queremos pasarnos o modo historia de cada un dos personaxes(Uns 39, depende de se te descargas DLCs que hai con máis personaxes), cada personaxe ten 5 fases, cada fase mínimo media hora(A última ou as dúas últimas nalgúns casos 1 hora) podemos concluír que, se tomamos como media que cada personaxe leva 2.5 horas (o modo historia) : 39*2.5= 97.5 , aprox 100 , por redondear. Logo engádelle outras 30-50 pra acabarte o modo historia de Xapón e outras 20-30 pra acabarte o Castelo Murasame, así que en total a duración vaise ás 200 horas aprox!


Aquí remata a review, espero que vos gustase. Abur!

Boas! Hoxe falo dun par de xogos  que xoguei en kongregate e que me pareceron moi bos, se temos en conta que eran xogos flasharei de dous xogos relacionados(un é a precuela do outro) e que me pareceron moi bos, especialmente se temos en conta que son xogos flash feitos con moi pouco presuposto .Non comezarei polo "primeiro", isto é, pola precuela, xa que este foi pubricado despois do orixinal. Imos aló pois, con The Company of Myself


Así, este xogo é dun tipo que está bastante trastornado da cabeza XD. O caso é que está moi forever alone. Literalmente, está na máis absoluta soidade, ou polo menos iso é o que o xogo deixa entrever.Este personaxe ten que chegar dun punto A a un punto B en tódolos niveis e ten a capacidade de moverse a dereita, esquerda e pode saltar. Entón , onde está a graza? Aparte de que hai certas palancas que hai que pulsar pra mover plataformas na orde adecuada, a graza do xogo está en que pra poder superar os niveis teremos que facer uso do coñecido como"ghost" no time trial dos xogos: isto é, iremos co noso personaxe a primeira vez ata xuto debaixo de onde queiramos, pulsaremos un botón e faremos que o noso personaxe salte encima do "ghost" pra chegar ao lugar deseñado. Hai niveis que son bastante complicados dado quer equiren de bastante timing, téñanse en conta que , se por exemplo, tes que saltar unha serie de plataformas, tes que facer paradas pra que lle de tempo a chegar ao teu personaxe. Ademáis está o feito de que o "ghost" non pode ir por algunhas zonas, ao igual que o personaxe normal.
EN conclusión , é un xogo curto(acábase nun par de horas como moitísimo) pero intenso e realmente ten unha idea innovadora posta en práctica dun xeito salientábel.


Agora imos con Fixation, a precuela de The Company of Myself.
A xogabilidade neste cambia totalmente respeito do anterior, dado que nos atopamos ante un plataformas-puzle con MOITO diálogo que nos pon do papel de certa persoa que o protagonista de TCOM(The Company of Myself) menciona no xogo orixinal. Esta persoa vive nunha mansión e quere deixar de fumar, polo que moitos puzles terá que ver co concepto do fume: activar interruptores, facer a "o" pra activar certas portas, usar o fume pra deter raios láser e poder pasar...... Ademáis,será necesario ter moito máis timing que no primeiro, dado que realizar certas accións pódese tornar complicado sen práctica.
É un xogo moi psicolóxico que mostra un viaxe polo subconsciente da protagonista e as interacións que ela ten coa súa compañeira de piso, o mozo desta e co protagonista do primeiro xogo.
É notábelmente máis largo que TCOM (Aínda que tampouco larguísimo, recorda que isto é un xogo flash) e realmente está moito máis currado en canto a ambientación e liña argumental grazasá gran cantidade de diálogos, que , aínda que se poden saltar, son altamente recomendábeis.

E ata aquí o breve comentario destes xogos, espero que vos gustase e que os probedes! 

Boas! Hoxe falarei dun xogo da nintendo ds chamado Mario & Luigi Partners in time. Saíu en 2006 i é a primeira incursión das dúas que hai dos rpg de Mario na ds. Así, temos aos personaxes do universo de mario bros cunha xogabilidade rpg.

Aínda que pareza mentira, hai unha historia XD. Resulta que no reino Champiñón inventan unha máquina do tempo e a princesa Peach decide probala. Todo parece ir ben pero cando a máquina volve xa non está nela a princesa Peach , senón un ente malvado. Así, resulta que uns seres malvados chamado Shroobs secuestraron á princesa Peach e están a conquistar o reino Champiñón no pasado polo que Mario e Luigi deciden ir ao pasado grazas a unha especie de "portais" pra recolectar trozos de estrela que se supón que servirán pra arranxar a máquina do tempo, arranxar as anomalías temporais e vencer aos Shroobs.
Non estarán sós nesta tarefa: Contarán coa axuda de sí mesmos en versión bebé, polo que a party que o xogador manexa é de catro personaxes: mario, luigi, baby mario e baby luigi.
Tamén aparece Bowser(tanto de adulto como de bebé) e varios malvados xa coñecidos do universo de Mario pero neste xogo os malos principais son os Shroobs(aínda que tamén deberemos loitar con Bowser algunhas veces).

Respeito da xogabilidade,o xogo é un rpg no que os personaxes teñen o atributos míticos(ataque, defensa, velocidade e stache(sorte)) que aumentan ao subur de nivel e dásenos a opción de aumentar aleatoriamente x puntos por nivel dun atributo en concreto. Este sistema está deseñado pra que se temos moi pouca defensa, por exemplo, poidamos balanceala.
A maneira de xogar é sinxela: os personaxes teñen diferentes comandos pra atacar e a gan novidade deste título, algo que non vira en ningún outro rpg é o seu sistema de "counters". Isto é, cando un inimigo ataca, en lugar de esperar o golpe os golpes pódense esquivar pulsando o botón de saltar no momento adecuado ou golpeando cun martelo os proxectís que nos mandan no instante preciso, algo que fai que, se somos o suficientemente hábiles, poidamos pasarnos o xogo sen ter un rasguño(complicado porque non sabes como esquivar a cada inimigo ata despois de varios intentos).
Relacionado tamén co modo de xogo está a exploración: Mario , Luigi e os pequenos recorren diferentes "dungeons" e poden avanzar grazas a certas  habilidades que se desbloquen a medida que se avanza no xogo. Ao comezo só temos a habilidade de saltar, pero despois sebloqueamos outras como escupir auga, un martelo, convertirse en bola, subir un encima do outro, cavar....
Os combates non son aleatorios ao estilo doutros rpg, aquí ves os inimigos no mapa e polo tanto podes decidir se queres enfrontarte a eles ou non(altamente recomendado o de enfrontarse a eles dado que é importante ter moita experiencia coma en toda rpg que se prece).
Os personaxes poden equipar roupas pra mellorar os seus atributos e medallas ou badges, que teñen diferentes efectos como subir o ataque, curar cada turno, subir o índice de críticos,etc.
Ademáis dos ítems pra equipar tamén hai ítems pra usar en batalla. Este ítems poden ser ítems que aumentan algún atributo(vida, resucitar a un aliado caído, aumentar o ataque ou a defensa, curar un estado) ou os chamados bro ítems(ítems de irmáns) , obxectos que cando os usamos comezamos un combo de ataque no que conseguiremos maior ou menor cantidade de daño en función do hábiles que sexamos, dado que estes ataques consisten en pulsar os catro botóns da ds(en contar l ou r) cando se indica. Hai moitos tipos, dende unha cuncha á que lle dan patadas ata unha flor de lume xigante.
O nivel de dificultade non é demasiado elevado: se es algo hábil ao esquivar ataques e non te saltas ningún inimigo chegas aos xefes cun nivel de experiencia máis que aceptábel. Ademáis, se usas bro ítems o teu potencial de ataque sube moito polo que en poucos turnos soes cargarte a calquera inimigo(cos xefes finais tardas máis , especialmente co último, pero mátanse).

En resumo, é un xogo bastante interesante polo concepto extraño de rpg que ten ao mesturar certos toques de plataformas e a capacidade de interactuar cos teus personaxes cando os teus inimigos atacan , algo que da como resultado combates moito máis dinámicos onde se non esquivas os ataques dos inimigos por moita defensa que teñas perdes moi pronto. A duración é máis ou menos aceptábel, a min duroume 18 horas pero tomeino con bastante calma porque non me saltei ningún inimigo e tentei conseguir tódolos ítems . Xogo notábel.